فقط چون به یه کاری عادت کردی دلیل نمیشه ازش خوشت بیاد؛ تو به من عادت کردی!

من خود بلای خویشم. از خود کجا گریزم؟

من میخوام خوش اخلاق باشم،آدما کیرین.

من پی ام نمیدم بهت....
چون احساس میکنم مزاحمم، چون مشخصه دلت نمیخواد باهام حرف بزنی، چون سرد جوابمو میدی، چون میزنی تو ذوقم، چون انقدر دیر جواب میدی حسش میپره، چون من میگم اگر خودش بخواد میده، چون من دیگه خسته شدم انقدر پیله کردم رو تو، چون کاش میفهمیدی اینارو=)

من بخشیدمت که دیگه پیش خدا هم با تو ملاقات نداشته باشم.

من خیلی بدم؛ ولی همین بد یه روزی تنهایی‌هاتونو پر کرد.

من کی‌ام؟!
چرا هر روز بیشتر از روز قبل تو خودم میمیرم؟چرا انقد بی معنیه همه چی برام؟

آدمای مهم زندگیمو با چشای خودم تنفرشون رو دیدم، خودم حرفاشون رو شنیدم.چرا کسی پیدا نمیشه بهم بگه من پیشت میمونم و به همشون ثابت میکنم که تو اونقدرا هم عوضی نیستی و میشه تحملت کرد.از من نترس، من دوست دارم .

دوستش دارما...
ولی حالم از کاراش بهم میخوره!

آمدی دل بخری حراجش کردم جانم را!