امروز روز جهانی زیباییه و ما یادمون رفته زیبایی اصلا پوینت ماجرا نیست. نهایت دورچین ماجراست. بود و نبودش فرق شگرفی ایجاد نمی‌کنه.

بعد واقعا سمت و سویی که تبلیغات داره برای ایجاد احساس نیاز می‌ره خیلی غیرانسانی و غیرضرورویه؛ مثلا اونروز داشتیم با نرگس تبلیغ شیدینگ نیپل رو می‌دیدم که نوشته‌بود ازین به بعد راحت لباست رو دربیار😐
و ما اینجوری بودیم که وااااات؟چرا لباس دراوردن راحت باید در گروی شیدینگ نیپل باشه و چرا تو باید انقد حرومزاده باشی که سر همچین مساله‌ای به هزاران زن احساس اینسکیوریتی بدی و راحتی رو در رنگ نیپلشون خلاصه کنی؟

بله، برای مثال شما قرار نیست با رنگ نیپلتون راحتتر لباستون رو دربیارین چرا که مشکل از رنگ نیپلتون نیست، مشکل از جای دیگه‌ایه.
چه بسا که راحتی‌ای که قراره با تعویض رنگ نیپل بدست بیاد با چیز دیگه از دست میره.

حالا هیچیتون شبیه هم نبود، نبود ولی دیگه دیوونگی‌هاتون که باید شبیه هم باشه. نه؟

حالا از اینا گذشته، زیبا ایشونه. همین و بس.

همه انسان‌ها همه‌چیز خوارن اما هیچ انسانی پیدا نمی‌کنید که همه‌چیز را بخورد. فرهنگ همواره نقش کلیدی‌ای در آنچه که ما می‌خوریم بازی می‌کند‌.
- انسان‌شناسی خورد و خوراک

بفرمایید توی دام خانوم.
https://t.me/+RwI7HU3n2_1iMjVk
پ‌ن: فقط برای کسایی که خانوم دلش بکشه.
پ‌ن۲: اگر‌ جنبه رد شدن درخواست ورود رو ندارید، از اول رکوئست ندید تا شک و شبهه‌ای ایجاد نشه.

حالا که انتخاب‌رشته‌هاتون رو کردید، این سری از انسان‌شناسی می‌تونه کمک کنه با چشمایی باز و انتقادی به رشته‌اتون قدم بردارید و همیشه سایدهای انسان شناسانه‌اش رو در نظر بگیرید. اگر عینک انسان‌شناسی رو هنوز به چشم نزدید، این یه دعوتنامه برای شماست.

همه‌ی زن‌های خونه‌دار، دانشمندن.

من چجوری عاشق آوا نباشم آخه :))

بذار برن. بعدا کم کم با خودت می‌گی چه خوب شد که رفتن.

چی توی دل بارونه که اینجوری وقتی میاد، می‌شوره می‌بره؟

ناامید شدن بعد از تلاش‌های بسیار، یه غم و حسرت خاصی رو توی خودش داره.

من عاشق آدم‌هایی‌ام که کنار تمام ارزش و در نظر گرفتن‌هایی که برای خودشون قائلن برای تو هم قائلش می‌شن و حواسشون به جزئیات اموراتت هست. نه لزوما برای همه‌ها. برای تو. برای تو که نزدیک و مهمی. توی سرشون فقط با خودشون زندگی نمی‌کنن. توی سرشون با همه‌ی آدم‌های مهم زندگیشون زندگی می‌کنن. مثل تصویر تیپیکالی که از یه مادر انتظار می‌ره. مادرانه مراقب آدم‌های مهم زندگیشون و زبان عشقشون هم همینه. نشون دادن اینکه ببین من با تو زندگی می‌کنم. چون تو خیلی نزدیکی. چون تو خیلی مهمی‌. و این دیده شدن‌ها، کوچیک و مداوم و روزمره، دل آدم رو خیلی گرم می‌کنه. خیلی.

من رو؟ من رو آدم وقت‌نشناس کله کیری می‌کنه.

آدم وقت‌نشناس فقط کسی نیست که قول می‌ده دیر میاد بلکه کسیه که موقعیت رو نمی‌فهمه و کار نامناسب با موقعیت انجام می‌ده. این رفتار موقعیت نشناسی و وقت نشناسی، واقعا من رو بهم می‌ریزه. حتی اهمیت دادن و مهر برای من توی همین خلاصه می‌شه. توی اینکه آقا من می‌فهمم شرایطت‌رو‌.

من؟ من اگر می‌دونستم چطور حالمو بهتر کنم چه احتیاجی به تو داشتم؟