در حالیکه احمق‌ها جلوجلو دارن جشن پیروزی میگیرن که نظام در برابر «اعتراضات مدنی» ما کوتاه اومده و پوشش آزاد شده. جمهوری اسلامی داره استحاله میکنه و خودشو وفق می‌ده.
ساعدی نیا رو دستگیر میکنه و اموالشو مصادره میکنه ولی بابک زنجانی که آدم خودشونه میاد کافه راه میندازه و توش خبری هم از حجاب اسلامی نیست. اصلاح‌طلبا چه حالی میکنن با این عکسا و ویدیوها.
ما از همین اعلام پیروزی شما خنده‌مان میگیره که نظام تا الان 60 نفر رو به خاطر اعتراضات و جنگ اعدام کرده ولی شما فکر میکنین اونو عقب نشوندین.
واقعیت اینه که شما خطری براش نیستین. اگر بودین، نظام اونقدری وحشی و هار هست که جونتون رو بگیره.

@elmos_parde

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش اول

پاسخ به این پرسش که چرا یک فمینیست نمی‌تواند یک برانداز (انقلابی) باشد، در ماهیت ساختاری این ایدئولوژی نهفته است:

🔴 مبارز بودن، مقدم بر هر برچسب ایدئولوژیک است.
فمینیسم در تاریخ مدرن هرگز یک جنبش انقلابی و برانداز نبوده و صرفاً چارچوبی اصلاح‌طلبانه برای چانه‌زنی مدنی در اتمسفر لیبرال‌دموکراسی‌های غربی بوده است؛ کمااینکه چنین جریانی با اینککه ماهیتا برآمده از سنت چپ است اما در توتالیتاریسم‌های کمونیستی (که نظریه‌پردازان چپ همواره خون‌شویان دیکتاتورهایی چون مائو و پل‌پوت بودند) اصلاً اجازه ظهور نیافت و با مشت‌های آهنین مواجه شد.
کشاندن چنین رویکرد اصلاح‌طلبانه به میدان مبارزه با جمهوری اسلامی، درست مانند رفتن به جنگ هیولایی تا دندان مسلح با یک کارد پلاستیکی کیک‌بُری است؛ نمایشی مضحک که افق غایی‌اش به جای سرنگونی بنیادین، حفظ همین سیستم غارت، فساد و بردگی با افزودن چند مطالبه و حق صنفی محدود به حاشیهٔ آن است.

نکتهٔ مهم که باید به آن توجه کرد بررسی کارکرد کنترل بدن در منطق قدرت حاکمیت است.
اعترافات اجباری تلویزیونی و اعدام با جرثقیل در رأس هرم خشونت دولتی قرار دارند، اما هیچ حکومتی نمی‌تواند تک‌تک شهروندانش را اعدام کند؛ بنابراین، ترور و ارعاب باید در میکرودوزهای روزانه به بدنه جامعه تزریق شود تا کل جمعیت مهار گردد.

در این میان، کنترل بدن زنان یکی از ابزارهای این انضباط روزانه است.
تحمیل حجاب اجباری بسیار فراتر از یک تعصب مذهبی ساده عمل می‌کند؛ این سازوکار در واقع یک آزمون مستمر اطاعت مانند بسیاری از ابزارهای اطاعت دیگر همچون سربازی و یک پایش کم‌هزینه و روزمره از فرمان‌برداری است که قدرت حکومت را فارغ از باورهای درونی افراد، بر فضای عمومی حک می‌کند.

@elmos_parde

مشتاق شنیدن نظرات اعضای کانال هستیم 👀

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش دوم

با این حال، فرض کردن حجاب به‌عنوان «ستون خیمه نظام» یا «دیوار برلین نظام» بزرگ‌ترین خطای تحلیلی است.
حجاب ابزار انضباط روزمره و آزمون اطاعت است، اما «ستون خیمه» نیست. فمینیست‌ها و دانشگاهیان پراگرسیو غربی هم‌راستاشده به این مغالطه چنگ می‌زنند زیرا این تقلیل‌گرایی، پوشش امنیتی مناسبی برای حاکمان فراهم می‌کند.

این جریان، مبارزهٔ خام و خونین برای آزادی را به یک برند آکادمیک شیک و قابل‌فروش تبدیل می‌سازد و با تلقی حجاب به‌عنوان یک کالای سیاسی قابل مذاکره (به‌جای نشانه‌ای از ادعای مطلق حاکمیت بر تمامیت زیست انسانی) عملاً به تسهیل‌کنندگان خاموش این سیستم بدل می‌شوند.

آنها یک دستگاه سرکوبگر و غارتگر تمام‌عیار را تا سطح یک منازعهٔ نرم اجتماعی تقلیل می‌دهند و یک ساختار توتالیتر خشن را صرفاً یک «حکومت محافظه‌کار مذهبی» بازنمایی می‌کنند که گویا می‌توان آن را با تلنگر و فشار مدنی به سمت میانه‌روی سوق داد.

🔴 خوشا به حال جمهوری اسلامی!

واقعا ماشین تبلیغاتی رژیم به کمکی بهتر از این نمی‌توانست امید ببندد؛ کمکی که دوربین‌های بین‌المللی را از کارتل‌های اقتصادی سپاه، دستگاه‌های چاپ اسکناس بدون پشتوانه و چوبه‌های دار دور نگه می‌دارد. ده‌ها چهره دانشگاهی که در آن‌سوی مرزها به دنبال تثبیت کرسی‌های امن تدریس و کسب موقعیت‌های شغلی پرسود از رنج زنان ایرانی هستند، با پنهان شدن پشت گفتمان به‌ظاهر «ضدجنگ»، هسته سخت سرکوب دولتی را استتار کرده و ارتقای جایگاه بین‌المللی خود را بر سرنوشت مردمی که در درون مرزها به دام افتاده‌اند ترجیح می‌دهند.

این سازوکار جعلی در مواجهه با کمترین واقعیت میدانی فرو می‌ریزد. چرا و چطور؟؟

هنگامی که زنانی بدون حجاب در خیابان تردد می‌کنند، این مفسران فوراً مدعی می‌شوند رژیم «عقب‌نشینی کرده» یا در مسیر «اصلاح» است. این یک توهم محض است؛ چراکه ماشین سرکوب حتی یک اینچ هم عقب ننشسته است. در تمام سیستم اداری و بوروکراتیک، کلیه بانک‌های دولتی، دانشگاه‌ها و ادارات رسمی، همان تحمیل پوشش اجباری را در قطع خدمات عمومی با شدت اجرا می‌کنند.
جریان‌های مدنی چشم بر این واقعیت می‌بندند، چراکه اعتراف به آن، بی‌حاصلی استراتژی اصلاح‌طلبانهٔ آنها را برملا می‌سازد.

سهل‌گیری تاکتیکی (شل‌کن-سفت‌کن) در گوشه خیابان هرگز به معنای واگذاری قدرت نیست و صرفاً تنظیم مجدد و موقت پهنای باند نیروهای سرکوبگر است. حاکمیت به اعمال حجاب به مثابه یک سوپاپ اطمینان، یا بهتر بگوییم «درجه تنظیم تمکین» نگاه می‌کند که سرویس‌های امنیتی آن را کالیبره می‌کنند؛ این درجه را در مقاطعی بالا می‌برند تا پایگاه وفادار و تندرو را راضی کنند و به جامعه یادآور شوند خیابان‌ها ملک کیست، و در بحران‌های فلج‌کننده اقتصادی و امنیتی (اوضاع کنونی) آن را شل می‌کنند تا خشم انفجاری مردم را از انحصارات اقتصادی و کارتل‌های دولتی منحرف سازند.


توهم دیگر این جریان، مصادرهٔ دگرگونی طبیعی جامعه است. جامعه ایران بیش از چهار دهه است که به‌صورت خودجوش، عینی و از پایین، راه جدایی زیستی خود را از حاکمیت پیموده است، اما تقلیل این فرآیند خودمختار به دستاورد بیانیه‌نویسی‌ها و پروژه‌های فمینیستی چندساله، توهمی بیش نیست؛ زیرا تغییرات تدریجی در سبک زندگی لزوماً به معنای فروپاشی خودکار ساختار قدرت و براندازی تمام و کمال این سیستم سرکوب نیست. نادیده گرفتن این مرز، موجب شده تا تغییر تاکتیک رژیم با پیروزی اشتباه گرفته شود.
کاهش سرکوب فیزیکی (مانند جمع‌آوری مقطعی ون‌های گشت ارشاد) صرفاً به این دلیل رخ داد که هزینه رسانه‌ای و پتانسیل انفجاری آن در تحریک خشم خیابانی بالا بود.
در عوض، رژیم به سرکوب نامرئی و فرسایشی بوروکراتیک روی آورده است: مسدودسازی حساب‌های بانکی، پلمب کسب‌وکارها، پیامک‌های توقیف سیستماتیک، اخراج از دانشگاه و محرومیت‌های اداری در فرودگاه‌ها و بانک‌ها. هدف این مانور آن است که انرژی جامعه در انفجار خشم خیابانی تخلیه نشود، توهم میانه‌روی به دیپلمات‌های غربی فروخته شود و ابزارهای سرکوب هوشمند در سکوت تکمیل گردند؛ رویکردی که برآمده از عقلانیت بقای یک فرقه تبهکار است.

@elmos_parde

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش سوم

آسیب عمیق‌تر فمینیسم، انحراف کانون خشم از حاکمیت به سمت دوگانه‌ای کاذب، مبتذل و کودکانه به نام «زن در برابر مرد» است؛ کپی‌برداری ناشیانه‌ای از دیالکتیک تاریخی مارکس (بورژوا و پرولتاریا) یا مرزبندی‌های مذهبی (مؤمن و کافر).
خروجی این تفکر آن است که فعال فمینیست به‌جای ضربه زدن به ماشین کشتار، تمام انرژی خود را صرف انتقام‌جویی و تسویه‌حساب با مفهومی مبهم و پراکنده به نام «مرد ایرانی» می‌کند و همبستگی ملی را در حساس‌ترین لحظات از درون متلاشی می‌سازد.
در ساحت عمل نیز نود و نه درصد این ادبیات از سوی کسانی در خارج از کشور پمپاژ می‌شود که ارتزاق مادی‌شان به NGOها و فاندیشن‌های چپ بین‌المللی متصل است تا مبادا با زیرپا گذاشتن خطوط تئوریک آنها، بودجه‌هایشان قطع شود.

🔴 این جریان، خون‌های مبارزان کف خیابان را ارزان می‌کند!

این جریان حتی شبیه یک نیروی ملی اصلاحی هم عمل نمی‌کند، بلکه شعبه‌ای از گفتمان‌های ضدغربی و ضدامپریالیسم حامی فلسطین و غزه است؛ رویکردی که در قبال کشتار وحشیانه مردم ایران سکوت می‌کند، اما در آستانه و جریان خیزش‌های میدانی (همچون کشتار خونین ۱۸ و ۱۹ دی) با انکار اصالت اعتراضات، آن را «غیرپیشرو» و صداگذاری‌شده می‌خواند.

دقیقاً به همین دلیل جلوی اعتراضات ۱۴۰۴ ایستادند یا در بهترین حالت خودشان را به کری و کوری زدند؛ چون شعارها و خط‌و‌نشان مردم مشخص بود و نمی‌توانستند مثل ۱۴۰۱ آن را بدزدند و فاکتور کنند. از همه خنده‌دارتر (و البته قابل پیش‌بینی) آنکه چنین جریانی در جنگ‌های منطقه‌ای نظیر جنگ‌های ۱۲ و ۳۸ روزه نیز ناگهان نگران امنیت همان ساختار رژیم می‌شود.

نتیجه کلام اینکه نمی‌توان با یک نظام سرکوبگر توتالیتر که در راهروهای بیمارستان با گلوله جنگی شلیک می‌کند، با کنشگری‌های نمایشی و نمادینی جنگید که برای تحت تأثیر قرار دادن لیبرال‌های دهه هفتاد میلادی در غرب طراحی شده بودند؛ تکرار می‌کنیم که این مثل بردن یک کارد پلاستیکی به یک میدان جنگ تمام‌عیار و آتش‌بار است.

تجربه تاریخی به‌ویژه در بزرگ‌ترین نقاط عطف اعتراضی کشور نشان داد که این چهره‌ها صرفاً چریک‌های پشت کیبوردند و در کف خیابان هیچ نیروی میدانی ندارند؛ اما به دلیل در اختیار داشتن پلتفرم‌های انحصاری و برخورداری از فراغت ناشی از بی‌عملی، فضای عمومی را با هیاهوی خود اشباع کرده و صدای اکثریت قاطع جامعه را که خواهان ریشه‌کنی کامل این حاکمیت هستند مصادره و تضعیف می‌کنند.

فمینیسم با چنین زیربنای نظری و چنین عملکردی، تنها بیانگر مطالبات صنفی درون‌سیستمی یک نظام تمامیت‌خواه و ترمزی استراتژیک در برابر براندازی رادیکال و بنیادین قدرت است.


@elmos_parde

از اهل کتاب🤓

🔗 @HeKasrehCrisis
همزمانیِ آهنگ داریوش، خایمالیِ شادمهر برای فاطمه‌، جفتکای علی کریمی، برگشتن نامجو و امثالهم نمی‌تونه اتفاقی باشه. شواهد میگه اصلاح‌طلبا برنامه‌ی جدی دارن برای ساختن ویترینِ «تغییر» که قابل فروش به دولت آمریکا باشه.
خاک بر سر هرکسی که بعد از دی توی دام این مادون انسان‌ها بیفته....
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔗 @indypersian
عباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در گفتگو با روزنامه فرهیختگان، در پاسخ به سوال مجری درباره احتمال بازگشت خوانندگان و هنرمندان خارج از ایران از جمله مارتیک، محسن نامجو و معین گفت پس از جنگ، نگاه مثبتی به ایرانیان خارج از کشور شکل گرفته و وزارت ارشاد فهرست‌هایی را برای بازگشت آنها...
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖


📲 @twittervid_bot

🔗 Sinan Karasu (@sinantheheiran)
این سگپدر خودش گفت اگه نظام بخواد بره من میرم ژ۳ دست میگیرم نمیذارم، مخملباف هم همینو گفت، کلا تبار ۵۷ همینن، همینا که برا آخوند فیلم و موزیک و کرنش، حالا فقط صبر کنین وقتی پهلوی برگرده رفتارشون رو ببینید، همشون مسلح میشن گروه چریکی تشکیل میدن.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔗 Amirhossein Miresmaeili (@AmirMiresmaeili)
محسن نامجو هم پس از حمایت از سپاه پاسداران در جنگ اخیر، با انتشار ویدیویی از بازگشت خود به ایران خبر داد. به‌نظر می‌رسد عبدالکريم سروش، عطاءالله مهاجرانی، علی افشاری، مهدیه گلرو، کامبیز غفوری و دیگر دشمنان شاهزاده رضا پهلوی نیز به‌زودی به آغوش جمهوری اسلامی بازگردند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖


📲 @twittervid_bot

محسن نامجو؛ وطن‌پرست دوازده‌روزه که به مردم معترض و پهلوی جفتک میزد و همیشه طرف عادی‌سازی شرایط کشور بود. حالا هم تو اوج خفقان پاشده اومده ایران.
پیدا کنید پرتقال فروش را!

@elmos_parde

بازگشت محسن نامجو به ایران نشون میده ستون واقعی و حساسیت‌های اصلی جمهوری اسلامی حول بقا، وفاداری نسبی به نظام و مرزهای امنیتیه، نه پاکی ایدئولوژیک یا اخلاقی کامل. چرا که نامجو به قول‌ اینها هم سابقه توهین به قرآن رو داشته، هم توهین به خامنه‌ای!
اما دقیقا در مخالفتش با مداخله نظامی و حملات تند به شاهزاده رضا پهلوی نشون داد که خطری برای نظام نداره.

جمهوری اسلامی در ضعیف‌ترین حالت خودش طی پنج دهه موجودیتش، روی آورده به بقا و مدیریت نرم. این چهره‌های سلبریتی هم بر میگردونه تا مشروعیت نسبی بگیره و بگه فضا بازه!

@elmos_parde

#ارسال

یکم به دانشجوهای طبقه متوسط شهری فشار اومده دوباره توییت‌های اصلاح‌طلبیشون کف تایملاین رو پر کرده.
در مواجهه با جمهوری اسلامی خیلیا واکنش دفاعی راه فرار (flight) رو به جای مبارزه (fight) پیش میگیرن. تا اینجاش درست و از نظر ما هم ایرادی نداره و اختیار خودشونه
ولی مسئله اونجایی ایراددار میشه که میخوان حتی فرارشون هم تا جای ممکن کم‌هزینه باشه، اگه هزینه‌ی جانبی بهشون وارد بشه یهو فاز عوض میکنن. یعنی هر خبری که در این حکومت آخوندی قحطی‌زده میشه این جماعت سرشون مثل کبک تو برفه اما تنها زمانی بیدار میشن که چرا ارز آیلتس تخصیص داده نشده؟ چرا جنگ شد سفارت بسته شد؟ چرا آمریکا تراول بن کرد؟ چرا ویزا نمیدن؟ چرا فاند قطع شد؟ چرا تحریم شدیم؟ چرا سرباز سپاهو راه نمیدن؟
تماما انگشت اتهام رو سمت خارج میگیرن و فاز سیمون بولیوار میگیرن ولی یه توییت علیه جمهوری اسلامی نمیزنن. =)))
تمام زندگیشون رو این تصور بوده که شهروند کشور دیگه هستن و فعلا موقتا اینجا دارن زندگی میکنن.
اما سیلی واقعیت از هواپیما اوکراینی تا الان داره کم‌کم بهشون میخوره. قشر ادایی راحت‌طلب موج‌سوار.

@elmos_parde