درخواست مادر جاوید نام مهران تاجداری دانشجوی علم و صنعت: برای مهران گل بذارید؛ روی صندلیش گل بذار تو دانشگاه بگو مهران جات خالیه؛ عکسشو بذار.

«مادر چقدر ذوق کردی میخوای بری دانشگاه»

#ارسالی

@elmos_parde

میدونید چرا مردم از شما مدعیان دائمی دموکراسی و حقوق بشر عبور کردن؟
چون همه جا بلاتکلیفید!
چون در پذیرش اشتباهات تاریخیمون لکنت دارید.
در دفاع از تمامیت ارضی ایران لکنت دارید.
در پذیرش تاریخ و پرچمش لکنت دارید.
در معرفی عامل واقعی کشتارها، تحریم و جنگ و راه خلاصی ازش لکنت دارید

در بیان موضع درست ایران آینده نسبت به اسرائیل لکنت دارید
دموکراسی و حقوق بشرتون هم گزینشی و مشروط و بی‌ضابطه است.
حتی در معرفی رهبر خودتون هم بلاتکلیفید.
نه که الزاما آدمهای خوش‌ذات و خیرخواه و متفکری نباشید
بلکه فقط به خاطر اینکه حتی خودتون هم نمی‌دونید چی می‌خواهید!

صرفا همه خوبیهای دنیا رو یکجا و در کنار هم می‌خواهید و وقتی ازتون می‌پرسند چگونه!؟ طبعا هیچ جوابی به جز کلیات و مشروط کردن همه چیز به موهومات و تحقق شرایط آرمانی ندارید.
شاید این مواضع و ایده‌ها برای ورزش فکری جذاب باشند ولی هیچکس اداره امور رو به آدم بلاتکلیف نمی‌سپره.

ایران برای نجات از این باتلاقی که داره زندگی ما و آیندگانمون رو می‌بلعه نیاز به تصمیم داره. نیاز به همدلی و پذیرش اصولی اولیه داره که همه ما رو همراه کنه.
پذیرش بدون لکنت ایران به عنوان ملک مشاع و منفعت مشترک میان همه ما که خیر همه ما در خیر اونه.
به خاطر ایران به خودتون بیایید


@elmos_parde

در سال 2026 دنبال پادشاهی بودن غیر دموکراتیک و عقب افتادگی و فاشیستی هست ولی اگر دنبال تشکیل کشور کوردستان باشی که براساس نژاد و قبیله شکل گرفته بسیار دموکراتیک و حقوق بشری هست!!!

@elmos_parde

ایران این شکلیه که یهو بیدار میشی می بینی یه شهری که اصلا اسمشو نمی دونستی مثل ابدانان، مردمش ریختن تو خیابون ، برنج ها رو هوا پخش کردن و گفتن جاوید شاه و لاغیر، بعد می بینی ایذه همین طوری در حال تولید شیربچه هست، یجوری که دلت گرم میشه اینا تا هستند ایران می مونه، بعد می بینی تو ممسنی یه دختر بچه رفته رو شونه پدرش شعار میده مردم پشت سرش، از اون ور می بینی بانو سپهری با چادرش، ۱۷ سال پیش بیانیه ای می ده مو به تنت سیخ میشه، یه مانیفست تمام عیار علیه ظلم، یک سیلی محکم تو گوش خامنه ای، بعد می بینی تبریز داره میگ ریضا شاه ، قسنگ می فهمی در ذهن تبریز رضا شاه دوم از همون ۲۱ سالگی ریضا شاه بوده، میای تهران می بینی بابای سپهر داره دنباله جنازه بچه اش می گرده ولی واسه تک تک جنازه ها عزاداری می کنه، همون طور که جاوید نام قمی برای خدانور دو سال عزاداری کرد، کلمن اب گذاشت تا بالاخره خودش جان فدای ایران شد.
خلاصه ایران این شکلیه
#جاویدشاه

@elmos_parde

در این یادداشت، سخنم با دوستان راست‌گرای ضد سلطنت است: چرا بنظرم این ضدیت ضرورت ندارد؟


💬 آنچه بیش از همه برای ایران ضروری‌ست، تشکیل دولت ملی مدرن است، چیزی که جامعه ایران آماده پذیرش آن است اما ساختار سیاسی آن را برنمی‌تابد.

دولت ملی مدرن، یعنی ایجاد چارچوب‌هایی برای حفاظت از حقوق اساسی افراد، همزیستی میان ملت و امکان گرفتن تصمیمات جمعی، با وجود تفاوت دیدگاه‌ها و منافع. ازینرو، آنچه اهمیت می‌یابد، ایجاد سازوکاری سیاسی‌ست که بتواند از حقوق اساسی ملت دفاع کرده، منافع گروه‌های مختلف را نمایندگی نموده و امکان معاملات سیاسی میان آنها را فراهم سازد. این چیزی‌ست که بارها به آن اشاره داشتم و ضرورت لیبرال دموکراسی، در آن نهفته است.

اما نهاد سلطنت می‌تواند در اینجا ایفای نقش کند. ‏در دنیای امروز، احتمالا دیگر نیازی به طبقه اشراف برای پایداری سلطنت نیست، چرا که مناسبات سیاسی متفاوت شده است و قرارداد اجتماعی میان جامعه و سلطنت می‌تواند تنظیم گردد؛ یعنی بده‌بستانی میان این دو.

یک سلطنت مشروطه تشریفاتی (که از نظر اجرایی قدرتی ندارد و به شکل‌های مختلف محدود شده است)، می‌تواند با مواردی که در قانون اساسی، که در تناسب با سایر اجزا طراحی شده‌اند، مانند Reserve Powers در شرایط خاص ‏(مانند عدم تمکین نخست وزیر به حکم عزل پارلمان یا انتخابات زودهنگام پارلمان پس از مدت مشخصی در ناتوانی در تشکیل دولت)، قدرت نرم و رسانه‌ای، یا از طریق اعتبار اجتماعی (بدون قدرت اجرایی و دخالت در امورات دولت)، توان تاثیرگذاری داشته باشد.

‏از سویی دیگر، از طریق اختیاراتی بسیار محدود، مانند حق وتوی تعلیقی (Suspensive Veto) انتصاب فرماندهان نظامی، توانایی دفاع از خود در برابر سیاستمداران پوپولیست را داشته باشد.

چنین نهاد سلطنتی، در کشوری که نگرانی‌هایی بابت تضییع حقوق اقلیت‌های مختلف قومی، دینی و... وجود دارد، می‌تواند به ثبات سیاسی و جلوگیری از درگیری‌های داخلی (که به ضرر خود نهاد سلطنت بوده، چرا که مهمترین سرمایه آن اعتبار اجتماعی است) کمک کند.

البته طبیعی‌ست که نباید از یاد برد، آنچه اهمیت دارد و باید در قانون اساسی منعکس گردد، ایجاد وابستگی‌های فراوان نهاد سلطنت به جامعه و نمایندگان آنان است. شاید ضرورت تصویب بودجه سلطنتی توسط پارلمان، ممنوعیت فعالیت‌های اقتصادی (مانند بنیاد مستضعفان و ستاد اجرایی)، حسابرسی بودجه سلطنت و وجود سازوکارهایی مانند citizens' initiative بتوانند از جمله این راهکارها باشند.

📌 ‏پ.ن: مثال‌ها و مصادیق، بیشتر برای درک بهتر موضوع و تلاشی برای بهتر پیشبردن بحث بودند، نه پیشنهاداتی قطعی و ضروری در تدوین قانون اساسی و طراحی نهادهای سیاسی.

از توییتر

@elmos_parde

⁨ ⁨.
«دفترچه‌ دوران اضطرار»؛ پاسخی روشن به یک هشدار

عبدالرضا احمدی / اَمرداد ۲۵۸۴ شاهنشاهی (۱۴۰۴)

«شاهزاده رضا پهلوی در همایش “محافظه‌کاری ملی” در آمریکا، با اشاره به تجربه‌های پرهزینه‌ی عراق و افغانستان، هشدار داده بود که نادیده‌گرفتن سنت‌های سیاسی و فقدان سازوکارهای انتقال قدرت، می‌تواند در ایران نیز فاجعه‌آفرین باشد.

“دفترچه‌ دوران اضطرار”، پاسخی روشن به همین هشدار است: نقشه‌ای واقع‌بینانه برای مدیریت ماه‌های نخست پس از فروپاشی جمهوری اسلامی و پیشگیری از خلا قدرت و بی‌نظمی ساختاری».

آنچه در بالا آمد، بخشی از یادداشتی است که عبدالرضا احمدی، از مدیران «موسسه ترویج جامعه باز» در آلمان، در اّمرداد ۲۵۸۴ شاهنشاهی (۱۴۰۴) در «فریدون» پیرامون «دفترچه دوران اضطرار» منتشر کرده است.

احمدی در بخشی دیگر از یادداشت خویش می‌نویسد:

«مقایسه‌ی گفتمان و عملکرد دو جریان، تفاوتی بنیادین را روشن می‌سازد:

از یک‌سو، جریان اصلی اپوزیسیون یعنی اپوزیسیون ایران‌گرا به رهبری شاهزاده رضا پهلوی که با رویکرد احیای دولت - ملت ایران، بازسازی نهادهای مدرن و تقویت مشارکت ملی، طرحی جامع برای دوران گذار ارائه کرده است؛

و از سوی دیگر، جریان موسوی - رجوی که همچنان در چارچوب ایدئولوژی انقلاب ۵۷ بازتعریف می‌شود. ایدئولوژی‌ای که بنیان نظری آن، همان کتاب “حکومت اسلامی” خمینی بود؛ متنی که در دوران پیش از ۵۷، تقریبا از سوی تمام نحله‌های ۵۷ اعم از مذهبی، چپ، “ملی” - مذهبی و حتی لیبرال، یا با استقبال یا بدون چالش جدی، یا با سکوت معنادار مواجه شد».

-—
عبدالرضا احمدی، دارای کارشناسی ارشد مالی و مدیریت کسب و کار از آلمان و کارشناسی ارشد اقتصاد بین المللی از مدرسه تحصیلات تکمیلی آمریکا در فرانسه است.

این یادداشت را در وبسایت «فریدون» بخوانید:
‏ https://www.fereydoun.org/reflections/emergency_phase⁩

@fereydoun_magazine

.
بیداری ملی دانشگاه در ایران؛ این رنسانس ایرانی است نه پوپولیسم
.
پریا مهرگان / تحلیل روز / اسفند ۲۵۸۴ شاهنشاهی
.
طنین شعار «جاوید شاه» در صحن دانشگاه‌های صنعتی آریامهر و پلی‌تکنیک را نباید به اعتراضی ساده فرو کاست. این یک گسست معرفت‌شناختی تمام‌عیار و تیر خلاصی بر نیم‌قرن هژمونی جریان‌های ضدپهلوی بود.

برای درک ابعاد این کیش‌ومات تاریخی، باید به سال ۵۷ بازگشت؛ جایی که همین دو دانشگاه، لابراتوار تولید ویروس‌های انترناسیونالیسم چپ و امت‌گرایی اسلامی بودند.
در دهه‌ی ۵۰ خورشیدی، روشنفکری بیمار ضدتوسعه، دانشگاه را به دژ تسخیرناپذیر ایدئولوژی‌های وارداتی بدل کرد و نهاد مدرن دولت-ملت را به مسلخ یک آرمان‌شهر ویرانگر برد.

از آن فاجعه تا به امروز، بازماندگان همان ائتلاف (مارکسیست‌ها، مصدقی‌ها و جمهوری‌خواهان ضدملی)، پشت یک سنگر تئوریک پنهان شده بودند: القای این توهم که گرایش به پادشاهی مشروطه، صرفا «نوستالژی کور توده‌های فرودست» یا «ناآگاهی عوام» است و نخبگان آکادمیک هرگز به گفتمان پهلوی بازنخواهند گشت.

اما خروش آگاهانه‌ی مغزهای متفکر المپیادی و نخبگان علوم پایه در اسفندماه ۲۵۸۴ شاهنشاهی، این آخرین پناهگاه کاذب را بر سرشان آوار کرد. کیش‌ومات جریان ضدپهلوی و ورشکستگی مطلق آن‌ها، دقیقا در دل یک سنتز تاریخی رخ داده است:

وقتی نخبه‌ی دانشگاهی تصویر جاویدنامان کف خیابان (۱۸ و ۱۹ دی‌ماه) را بر سر دست می‌گیرد و هم‌زمان نماد نظم و پیوستگی تاریخی دولت ملی ایران یعنی نهاد پادشاهی را در قالب شعار «جاوید شاه» فریاد می‌زند، در واقع شکاف تاریخی میان «توده‌ی میدانی» و «نخبه‌ی آکادمیک» را پر کرده است.

دانشجو، با خرد انتقادی خویش و عبور قطعی از گفتمان تباه ۵۷، به این نتیجه‌ی مستدل رسیده است که تنها آلترناتیو کارآمد برای بازسازی ساختارفروریخته‌ی ایران، بازگشت به ریل تمدن‌ساز پهلوی است.

اینجا پایان خط جریان تحریف است. دشمنان پهلوی دیگر نمی‌توانند این رنسانس ایرانی را به پوپولیسم تقلیل دهند، چرا که پیشروترین نماد خردورزی کشور (دانشگاه)، توهمات ۵۷ را قی کرده و با واقع‌گرایی ملی، به آغوش تاریخ اصیل خود بازگشته است.

ائتلاف ضدپهلوی امروز نه تنها خیابان، بلکه پایگاه انحصاری خود یعنی دانشگاه را نیز برای همیشه از دست داده است.

----
پریا مهرگان، کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) دریافت کرده است.

@fereydoun_magazine

هر تجمعی که هفته آینده در دانشگاه برگزار بشه باید با حضور حداکثری دانشجویان باشه. حتی یک نفر هم نباید غایب باشه، بگید به دوستانی که شرکت نداشتند، بی طرف در این لحظه بی شرفه. جمعیت بیشتر معادل هزینه کمتر هست. جدا خواهش میکنم استوری بذارید تک تک بگید به دوستانتون بگید. اجازه ندید کسی بی خبر باشه، تشویق کنید بیان. خیلی ها ترس دارن فکر میکنن یه تجمع شرکت کنند قراره اخراج بشن. گذشت دورانی که یه دانشجو حرف میزد زندانیش می‌کردند الان اکثریت ایران مخالفشون هست، توی این تجمعات با حضور بیش از دو هزار نفر از دانشجویان علم و صنعت تا الان کمتر از ۱۰۰ نفر ممنوع الورود شده که اکثرش با یه تعهد حل میشه و هنوز بازداشتی نداشتیم. مطمئن باشید مأمور حراست هم ترسیده تک تک اساتید و کمیته انضباطی هم ترسیدن. جا نباید بزنیم دوستان. هفته آینده دوباره اسم و علم و صنعت رو می‌بریم بالا.
دانشجو زنده است، و تا سقوط جمهوری اسلامی ساکت نمیشه، آینده از آن ماست.
جاوید شاه

#ارسالی

@elmos_parde

دولت چین از شهروندانش خواست ایران رو سریعا ترک کنند.
دولت آمریکا از شهروندانش خواست که اسرائیل رو فورا به مقصد مصر یا اردن ترک کنند.
اسرائیل پناهگاه‌ها رو باز کرده‌است.
پایگاه العدید قطر به طور کامل تخلیه شده و کارکنان غیر ضروری خارج شده‌اند.

@elmos_parde

📃 چرا پادشاهی مشروطه در ایرانِ امروز می‌تواند مانند مدل‌های اروپایی موفق شود؟

📎مبنای این متن  این نیست که حتماً چنین چیزی رخ خواهد داد، بحث این است که چرا چنین ایده‌ای در دوران رضاشاه و شاه کار نکرد اما امروز می‌تواند کار کند. بحث بر سر امکانات و شرایط تحقق ایده است، نه پیش‌بینی و پیش‌گویی.


پادشاهی مشروطه در دوران رضاشاه و نیز در نیمه‌ی دوم پادشاهی شاه فقید به این دلیل نتوانست مشابه الگوهای موفق در کشورهای اروپایی باشد که اساساً زیرساخت‌های مادی و تکنولوژیک و نیز انتظارات فرهنگی مردم ایران نسبتی با آن جوامع اروپایی نداشت. رضاشاه کشوری تیفوس‌زده، فقیر، خرافاتی و بی‌سواد را از قاجاریه تحویل گرفت که اهمیت هرشکلی از دموکراسی در آن شبیه یک شوخی خطرناک بود.

محمدرضاشاه نیز ناچار بود کشوری را در افقی بین‌المللی معرفی کند که فاقد زیرساخت‌ها و صنایع مادر و بدون امکانات توسعه‌یافته‌ی شهری و صنعتی بود و مردمش یا به دلایل مذهبی یا به دلایل روشنفکرانه غرب‌ستیز و مدرن‌ستیز بودند و گروه‌های اپوزیسیون‌اش نیز به هیچ چیز جز نابودی نهاد حکمرانی فکر نمی‌کردند.

شاه در زمانه‌ای به فکر توسعه‌ی آزادی‌های اجتماعی، آزادی زنان، آموزش و پرورش مدرن، سکولاریزم، و حتا پویاسازی زبان فارسی بود که غالب مردم سنتی در مقابلش ایستاده بودند و غالب روشنفکران و نویسندگان نیز یا سمپات فرقه‌های مسلح چپ یا تحت‌تاثیر اسلام سیاسی بودند و خصیصه‌ی مشترک هر دویشان آن بود که نه‌تنها هیچ استقبالی از این کوشش‌ها نمی‌کردند بلکه با آنها به منزله‌ی جرمی ذیل عنوان "غرب‌دوستی" مبارزه می‌کردند.

به همین دلیل بود که شاه ناچار شد پس از تجربه‌ی تلخی که دولت مصدق به بار آورد و ادامه‌اش به انزوای بین‌المللی ایران می‌انجامید، ناچار شد فیگور شاه مشروطه را کنار بگذارد و در مقام شاه مجری مداخله‌ی مستقیم در تاسیس دولت‌ها کند. باید به این نکته توجه کرد که حتا در همین موقعیت نیز شاه هرگز در برابر توصیه‌ها و اصلاحاتی که به هدف پیشرفت ایران داده می‌شد، ناگشوده نبود، مسئله این بود که اتفاقاً غالب این توصیه‌ها یا ماهیتی تماماً ارتجاعی و سنتی داشت یا غرب‌ستیزانه.

مثلاً حتا تصورش هم ممکن نیست که شاه با توصیه‌هایی جهت افزایش آزادی زنان، توسعه‌ی شیوه‌های آموزش در دانشگاه، توسعه‌ی بنگاه‌های تجاری و اقتصادی، و یا آموزش هنر و ادبیات مدرن مخالفت می‌کرد، مسئله این بود که اساساً توصیه‌ها از جانب جامعه‌ی سنتی و روشنفکران چنین چیزهایی نبود. توصیه‌ها از جانب توده‌ی مردم مثلاً این بود که مدارس نباید مختلط باشند و از جانب روشنفکران این بود که باید به مدل چگوارایی با آمریکا و اروپای سرمایه‌داری جنگید. به همین دلیل است که شاه مشروطه ناچار بود به دیکتاتور روشنگر، همان چیزی که پروس با فریدریش کبیر تجربه کرده بود، تبدیل شود.

دقیقاً به همین دلیل است که وضعیت امروز متفاوت است. با رشد حیرت‌انگیز فرهنگ غرب‌دوستی، علم‌گرایی، و مدرن‌ستایی در میان شهروندان ایران که با بیزاری عمومی از انواع بنیادگرایی‌های دینی چپ‌گرایی‌های محورمقاومتی همراه شده است، زمینه برای برپایی مشروطه سلطنتی در فرم اروپایی آن هموار شده است. حالا شاه همان چیزی را می‌خواهد که مردم و دانشگاه در رویایش هستند. اگر کشورهای پادشاهی در اروپا توانستند به مدل آرمانی چنین مشروطه‌ای دست یابند صرفاً به این دلیل بود که بسیار پیش‌تر این هم‌سویی را یافتند.


پی‌نوشت: به‌عنوان کسی که در اصول فلسفه‌‌ی سیاسی هوادار جمهوری لیبرال است، تردیدی ندارم که یک جمهوری‌خواه حقیقی در شرایطی با مختصات امروز باید پشت ایده‌ی پادشاهی مشروطه‌ نیز بایستد و همزمان با تقویت آن در بهبود قانونی آن در فردای تأسیس بکوشد. کسی که نام خود را جمهوری‌خواه گذاشته است اما امروز، با مشاهده‌ی خواست عمومی و امکانات گذار، با چنین ایده‌ای می‌جنگد یا نمی‌داند مبانی جمهوری کلاسیک لیبرال چیست و یا یکی از همان نیروهای ارتجاعی‌ست که در جلدی عامه‌پسندتر و آلامدتر رفته است.


میلاد روشنی پایان
نویسنده و پژوهشگر فلسفه

@elmos_parde

اون عزیزانی که پیامک کمیته ای شدن براشون میاد
اعضا کمیته یه دستی میزنن که توی گروه علموص ۱۴.۸ پیام میذاشتی و لیدری میکردی و حتی مجبورتون میکنن تلگرام تونو باز کنید که از صحت عضو نبودنتون در این کانال با خبر شن

لطفا قبل از رفتن به دفتر کمیته اگر در این گروه عضو هستید یا پیام هایی که از قبل گذاشتید رو پاک کنید.
بعدش طبق پروتکل هایی که توی کانال هست پیش برید.

امید به آزادی ایران و ایرانی
جاوید شاه

#ارسالی
@elmos_parde

جالب نیست ؟!
تروریست‌ها در کل خیابان‌های ایران، از تهران تا روستاهای چند صد نفره حضور دارند و «فقط» مردم «معترض» را می‌کشند. جنازه‌شان را هم میدزدند و پول گلوله را به صورت نقدی از خانواده‌ها دریافت میکنند.
تروریست‌ها به بیمارستان هجوم میاورند تا معترضین زخمی را بازداشت و بکشند.
تروریست‌ها حتی در مراسم چهلم کشته‌شدگان شرکت میکنند تا مردم عزادار را بکشند.

اما این تروریست‌ها حتی یک گلوله به سمت پایگاه‌های سپاه و بسیج و جمعیت راهپیمایی حکومتی شلیک نمیکنند!!

این تروریست‌ها که هستند؟

مردم جواب را میدانند و به‌درستی فریاد می زنند؛
«بسیجی! سپاهی! داعش ما شمایی!»

@elmos_parde