🎓 ወደ ኋላ ተመልሰን እናስብ...

አንድ ደቂቃ ዝም ብለን ወደ ኋላ እንመለስ።

ወደ ዩኒቨርሲቲ የገባንበትን የመጀመሪያ ቀን ታስታውሳላችሁ?

ያ ቀን... እኛ ለአዲስ ሕይወት መጀመሪያ ነበር፤ ለቤተሰቦቻችን ግን የብዙ አመታት ድካምና መስዋዕትነት ፍሬ ነበር።

አንዳንዶቹ ቤተሰቦች በሬ ሸጡ፤ አንዳንዶቹ እህላቸውን ሸጡ፤ ሌሎች ደግሞ መሬታቸውን አስያዙ። ያላቸውን ሁሉ አውጥተው "ልጄ ይማር፣ ሕይወቱ ይለወጥ" ብለው አዲስ ልብስ፣ አዲስ ቦርሳ፣ አዲስ ጫማ ገዝተው በእንባና በፈገግታ ወደ ዩኒቨርሲቲ ሸኙን።

እኛ ግን ያኔ ሁሉንም አላስተዋልንም።

በአዲሱ አለም ተውጠን ነበር።
አዲስ ግቢ... አዲስ ዶርም... አዲስ ጓደኞች... አዲስ ሕይወት...

ከአገር ሁሉ የመጡ ተማሪዎችን አገኘን። የተለያየ ቋንቋ፣ ባህል፣ አስተሳሰብ ያላቸው ሰዎች ከአንድ ክፍል፣ ከአንድ ዶርም ውስጥ ቤተሰብ ሆኑ።

በመጀመሪያው ሳምንት ግቢውን ስንዞር የነበረው ጉጉት... የመጀመሪያው ክፍለ ትምህርት... የመጀመሪያው ሌክቸር... የመጀመሪያው ሚድ ፈተና... የመጀመሪያው ውጤት...

ሁሉም ዛሬ ትዝታ ሆነዋል።
ምሽት ላይ በዶርም ተሰብስበን የምናወራቸው ወሬዎች... "ነገ እናነባለን" ብለን ሌሊቱን ሙሉ ስናወራ... ከፈተና አንድ ቀን በፊት መጽሐፍ ፈልገን ስንሯሯጥ... Assignment የሚሰራውን ጓደኛ ፈልገን ስንጠራ... Group study ብለን ተሰብስበን ከ10 ደቂቃ በኋላ ወደ ቀልድ ስንገባ... በካፍቴሪያ ረጅም ወረፋ ስንጠብቅ... የወር መጨረሻ ገንዘብ ሲያልቅ "እስከ ሰኞ አበድረኝ" ማለታችን... ሁሉም... ዛሬ የምንስቅባቸው ትዝታዎች ሆነዋል።

አንዳንድ ጓደኞች ከእኛ ሕይወት ውስጥ ወጡ፤ አንዳንዶቹ ግን እስከዛሬ የሕይወት ጓደኞቻችን ሆነው ቀሩ።

አንዳንድ አስተማሪዎች ጠንካራ ነበሩ፤ በወቅቱ አልወደድናቸውም። ዛሬ ግን ብዙ ያስተማሩን እነሱ እንደነበሩ እንረዳለን።
ይቀጥላል .........p2
@elevateskill✅
            
                                 Via//Amanuel⭐️
.

PART 2 | 🎓 የመጨረሻዎቹ የዩኒቨርሲቲ ቀናት... የማይረሱ ትዝታዎች

ከFreshman የጀመረው ጉዞ... ሳናስበው ወደ መጨረሻው መድረስ ይጀምራል።

"እኛም አምስተኛ ዓመት ደረስን?" ብለን እርስ በርሳችን እንጠያየቃለን።
ትናንት ገና የግቢውን ካርታ እየጠየቅን የነበርን እኛ... ዛሬ ግን አዲስ Freshman ተማሪዎች መንገድ ሲጠይቁን እኛ እያሳየናቸው ነው።
ቀኖቹ እንዴት እንዳለፉ አናውቅም...

ከዚያ በኋላ የመመረቂያ ፕሮጀክት (Senior Project) ይጀምራል።
በላብ... በድካም... በእንቅልፍ እጦት...
አንዳንድ ጊዜ ኮምፒውተራችን ይበላሻል፤ ፋይላችን ይጠፋል፤ Supervisor እንደገና አስተካክሉ ይላል፤ እኛም "ከመጀመሪያ እንደገና?" ብለን እንደክማለን።
ግን... አንተን ከጎንህ የቆሙት ጓደኞች አሉ።
"አትጨነቅ... እንጨርሰዋለን!" የሚል አንድ ወዳጅ ሁሌም ይኖራል።

ከዚያ...

Defense ቀን ይደርሳል።
ሌሊቱን ሙሉ ስላይዶችን እየደጋገምን... በመስታወት ፊት Presentation እየሞከርን... ልባችን በፍጥነት እየመታ...

"Good morning, respected examiners..."

ብለን ስንጀምር ድምፃችን ትንሽ ይንቀጠቀጣል።
ጥያቄዎች... ውይይቶች... ጭንቀት...
ከዚያ በኋላ...

"Congratulations! You passed."

ይህን አንድ አረፍተ ነገር ለመስማት ያሳለፍነውን የአመታት ጥረት ወዲያውኑ እንረሳዋለን።
ከዚያ...

የመጨረሻ ውጤት ይለጠፋል።
Telegram Group... Department Group... Class Representative...
"Result ወጣ!"
የሚለውን መልዕክት ስናይ...
ልባችን ከደረታችን የሚወጣ ይመስላል።

ID Number እየፈለግን...

አንዳንዶች በደስታ ይጮኻሉ... አንዳንዶች በዝምታ ያለቅሳሉ... አንዳንዶች ጓደኛቸውን እያቀፉ "ተመረቅን!" ይላሉ።

ከዚያ የማይረሳው ሳምንት ይጀምራል...

📸 Graduation Photos... 🎉 Class Dinner... ☕ የመጨረሻ Coffee Date... ❤️ የመጨረሻ ፍቅር ቀጠሮ... 😂 የመጨረሻ አብሮ መቀለድ...

"ከዚህ በኋላ መቼ እንገናኝ?"

ይህ ጥያቄ በሁሉም አእምሮ ውስጥ ይመላለሳል።

ከዚያ...

የምርቃት ቀን ይመጣል።
ጥዋት በማለዳ...
ያንን ጥቁር Graduation Gown ስንለብስ...
በመስታወት ፊት ቆመን ራሳችንን ስናይ...

"በእውነት... ተመራቂ ሆኛለሁ?"

ብለን እንጠይቃለን።
ከዚያ...

ከሩቅ መንገድ የመጡ እናት... አባት... እህት... ወንድም...
በሕዝቡ መካከል ፊታቸውን ስናይ...
ያኔ የመጀመሪያው ቀን ትዝ ይለናል።
እነሱ የከፈሉት ዋጋ... ያደረጉት መስዋዕትነት... የነበራቸው ተስፋ...

ሁሉም በአንድ ቅጽበት በአእምሯችን ይመጣል።
አንዳንዶቻችን ፎቶ እየተነሳን... አንዳንዶቻችን ወላጆቻችንን አቅፈን... በደስታ እንባ እናነባለን።
ግን...

ከሁሉ የከበደው ጊዜ ገና ይቀራል።

ዶርማችንን የምንለቅበት ቀን...

አልጋችንን እንጠርጋለን... የተለጠፉትን ፎቶዎች እናወርዳለን... የልብሳችንን ቦርሳ እንሞላለን...
በመጨረሻ...

ባዶ የሆነውን ክፍል ዞር ብለን እናየዋለን።
ያ ክፍል...

ሳቃችንን ያውቃል... እንባችንን ያውቃል... ስንታመም ያየን ነው... ስንፈተን ያየን ነው... ስንደሰት ከእኛ ጋር የኖረ ነው።

በሩን ቀስ ብለን እንዘጋዋለን...
ምናልባት... ለመጨረሻ ጊዜ።
ሻንጣችንን ተሸክመን...
ያንን 5 ዓመት የኖርንበትን ግቢ ቀስ ብለን እየተመለከትን እንወጣለን።

ከጀርባችን የሚቀረው... ሕንፃ ብቻ አይደለም።
ወጣትነታችን ነው።

PART 3 | 🌍 ከምርቃት በኋላ... የእውነተኛው ሕይወት ጅማሬ
@elevateskill⭐️

Via//Amanuel⭐️

PART 3 | 🎓 ከምርቃት በኋላ... የማንም ያልነገረን እውነታ

ከምርቃት ቀን በኋላ...
ጋውኑን እናወልቃለን።
ፎቶዎቹን በስልካችን እናስቀምጣለን።
ወዳጆቻችንን እንሰናበታለን።
ከዚያ...
እያንዳንዳችን ወደ የመጣንበት ቤት እንመለሳለን።
እስከዚያ ድረስ ሁሉም ነገር ቆንጆ ይመስላል።
ግን...

ከጥቂት ቀናት በኋላ የማንም ያልነገረን እውነተኛ ሕይወት ይጀምራል።
ያ በዩኒቨርሲቲ ውስጥ የነበረው ጫጫታ የለም።
ጠዋት ክፍል የለም።
Assignment የለም።
Quiz የለም።
Project የለም።
ከዶርም ጓደኞች ጋር የምንስቅበት ሌሊት የለም።
በምትኩ...
CV መሙላት አለ።
ማመልከቻ መላክ አለ።
"Vacancy" ፍለጋ አለ።
ቃለ መጠይቅ መጠበቅ አለ።
ከዚያ...
መልስ አለመምጣት አለ።
ብዙዎቻችን ዲግሪ ይዘን ወደ ቤት እንመለሳለን።
"ከነገ ጀምሮ ሥራ እፈልጋለሁ" ብለን በተስፋ እንነሳለን።
ቀናት ያልፋሉ...
ሳምንታት ያልፋሉ...
ወራት ያልፋሉ...
ነገር ግን...
ሥራው አይመጣም።

በተማርነው ሙያ የሚቀጥረን ቦታ እጅግ ውስን ይሆናል።
ብዙ ወጣቶች ያልተማሩበትን ሥራ ለመስራት ይገደዳሉ።
አንዳንዶች ደግሞ...
ምንም ሥራ ሳያገኙ በቤት ይቆያሉ።
ከዚያ...
ያ የምርቃት ቀን ፈገግታ...
ቀስ በቀስ ይጠፋል።
ለራሳችን ጥያቄ እንጀምራለን።
"እነዚያን አምስት ዓመታት ለምን ተማርኩ?"
"በእርግጥ ሕይወቴ ይህን ይመስላል?"
"ያ ሁሉ ድካም ለምን ነበር?"
እነዚህ ጥያቄዎች ከባድ ናቸው።
የበለጠ የሚያምመው ግን...
በምርቃት ቀን በኩራት የተመለከቱን ወላጆቻችንን ማየት ነው።
አሁንም የምንበላው...
ከእነሱ ነው።
የምንለብሰው...
ከእነሱ ነው።
የምንጓዝበት...
ከእነሱ ነው።
እኛ ልንረዳቸው ተመርቀን...
እንደገና ሸክማቸው እንሆናለን።
ይህ ብዙ ወጣቶችን በልባቸው ያስቆስላል።
ጓደኞችህ አንዱ ሥራ አግኝቷል።
ሌላው ወደ ውጭ ሄዷል።
አንተ ግን...
አሁንም "Apply" የሚለውን ቁልፍ እየተጫንክ ነው።
ስልክህ ሲጠራ...
"ምናልባት ከሥራ ይሆናል" ብለህ በፍጥነት ታነሳዋለህ።
ግን...
ከጓደኛህ ነው።
ሌላ ቀን...
Email ትከፍታለህ።
"Unfortunately..."
የሚለውን ቃል ስታይ...
ዓይንህን ትዘጋለህ።
እንደገና ከዜሮ ትጀምራለህ።
አንዳንድ ሰዎች...
"ተመርቀህ አሁንም ቤት ነህ?"
ይላሉ።
እነሱ ግን...
ያንን ሌሊት ብቻህን ሆነህ ምን ያህል እንደምታስብ አያውቁም።
ወጣት ሆነህ...
ገንዘብ አለመኖር ያማል።
ለወላጆችህ ስጦታ መግዛት እየፈለግህ አለመቻል ያማል።
ለራስህ ትንሽ ነገር ለመግዛት እጅህን ወደ ቤተሰብህ መዘርጋት ያሳዝናል።
በኢትዮጵያ ውስጥ ብዙ ተመራቂ ወጣቶች የሚጋፈጡት ይህ እውነታ ነው።
እያንዳንዱ ሰው ታሪኩ የተለየ ቢሆንም፣ የብዙዎች መንገድ ግን ከባድ መሆኑ እውነት ነው።
ነገር ግን...
የዩኒቨርሲቲ ጉዞህ በዲግሪ አልተጠናቀቀም።
ከምርቃት በኋላ የሚጀምረው የሕይወት ምዕራፍ አንዳንድ ጊዜ ከዩኒቨርሲቲው የበለጠ ፈታኝ ሊሆን ይችላል።
ተስፋ ማጣት ቀላል ነው፤ መቀጠል ግን ድፍረት ይጠይቃል።
ለዛሬ ሥራ ባይኖርህም፣ የሰራኸው ጥረት ዋጋ የለውም ማለት አይደለም። ሕይወት ከተመኘነው በተለየ መንገድ ሊሄድ ይችላል፣ ግን ጉዞው እዚያ አያበቃም።
ለዛሬ የሥራ ፍለጋ ውስጥ ላለ እያንዳንዱ ተመራቂ አንድ መልዕክት፦
"ያንተ ዋጋ በአንድ የሥራ ቅጥር ውጤት አይለካም። ዛሬ የምታልፈው መንገድ ከባድ ሊሆን ይችላል፤ ግን ታሪክህ ገና አላበቃም።" ❤️

ማስታወሻ: በዚህ ጽሑፍ ውስጥ ብዙ ወጣቶች የሚገጥማቸውን ተሞክሮ በስሜታዊ መልኩ ገልጫለሁ። ሁሉም ተመራቂዎች ተመሳሳይ ሁኔታ አይገጥማቸውም፤ አንዳንዶች ሥራ በፍጥነት ያገኛሉ፣ ሌሎች ደግሞ ረዘም ያለ ጊዜ ይወስድባቸዋል። ዓላማው የብዙ ወጣቶችን እውነተኛ ስሜት መግለጽ እንጂ ተስፋን ማሳጣት አይደለም።

@elevateskill⭐️

Via//Amanuel⭐️