مادربزرگم می‌گفت:« آدم بدون این چِسان فسان بازی‌ها زندگی از گلوش پایین نمیره، آدمیزاد دلش خوشه به همین چهارتا تیر و تخته و همین چهارتا رنگ و لعاب و شیشه و بلوری که تو خونه به آدم چشمک میزنه
به همین یه لقمه نون حلالی که در میاره و میخوره»

•mansherli

کاش کج درختی در باغِ لیمو بودم، تکه ابری که به دست بادِ در آسمان رها گشته، قطره‌ای در حرکت با جریانِ آب رودخانه.
کاش اشیاء بودم. نعلبکی عتیقه‌ی داخل کابینت یا بادکنکی در پارک.
کاش هرچیزی بودم ولی آدم نبودم؛ چرا که آدمیزاد موجودی فانی‌ست، صرفاً موجودی دارد که همان هم موروثی‌است.
تفکر دارد، تصمیم ندارد. مغز دارد، عقل ندارد.
جنسیت دارد ولی جنس بنجلِ عاطل، رهرو دور باطل.
یک برده‌ی احساس و نوکرِ اجبار؛ بدون خواست خودش زاده می‌شود، رنج می‌کشد، تحمل می‌کند و بزرگ می‌شود. می‌خورد و می‌خوابد و می‌ریند. می‌خندند و می‌گرید و می‌میرد. تمام این‌ها رنگ اجبار دارند و پایه‌های یک زندگیِ منوط به الزام هستند. گاهاً متصور میشوم تلفظ کلمه‌ی زندگی، از ریشه نادرست است. -شاید هم به اشتباه جا افتاده- ببینم.. تا به حال به این فکر کرده‌اید اگر «ی»  این واژه، الف مقصوره داشته باشد چه تغییری در اجزای کلمه و اجرای نقشش شکل میگیرد؟؟
مثلاً زندگی را، زندگیٰ بنویسیم و زندگا بخوانیم.
شایسته‌ تر نیست؟ حداقل معنای حیات برایمان شفاف تر نمی‌گردد؟

تفنن های ذهن نا آرام


-آبیِ‌غَمرنگ

هیچ وقت جمشید را با نسبت خانوادگی نشناختم...
جمشید برایم همیشه جمشید بود...
جمشید دایی من است...
برای من، هیچ‌وقت یک دایی ساده نبود...
میدانی عزیزِ من؟
خودم هم نمی‌دانم چرا..
شاید چون او از پدر هم برایم پدر تر بود...
شاید همیشه حس میکردم دایی گفتن برای او کم است...
نمی‌دانم چرا...
از همان وقتی که زبان باز کردم، فقط جمشید صدایش می‌زدم.