"نامه‌ای به پدر"

پدرجان؛ تصدقت شوم! چندین سال است
که فهمیده‌ام فقط توانستی اسمت را در شناسنامه‌ام جا کنی نه محبتت را در دلم.

چندین سال است که فهمیده‌ام با آن که آلزایمر نگرفته‌ای اما مرا به کل فراموش‌ کرده‌ای.

آخرین بار که مرا خوب دیده‌ بودی کِی بود؟!
فکر کنم آن زمان، هنوز به خوبی ریش‌هایم در نیامده بود اما حالا... ریش‌هایم سفید هم می‌شوند!.

سوزنِ نگاهِ بقیه گاهی در چشمانم گیر می‌کند تا بیرونشان بیاورم
اشکم در می‌آید بابا؛ تو آنقدر نبودی که جمله«تو اگر بودی..» را نمیدانم چگونه کامل کنم.

حالا فقط مراقب زخمی‌های قدیمی هستم که چرک و عفونت در حال و آینده‌ام نکند
و آن بذرِ زخمِ عمیقی که در من کاشتی
درخت تنومند و با ریشه‌ای شده است
آن‌قدر تنومند که تبر محبتت هم نمی‌تواند آن را قطع کند؛ بابا.

احسان

🦋𝙈𝙮 𝘽𝙪𝙩𝙩𝙚𝙧𝙛𝙡𝙮🦋

تموم‌تر از اون لحظه‌ای که تقاضا کمک نمی‌کنی چون میدونی کسی نیست.

تموم‌تر از آخرین نگاه یک سالمند به بچه‌هایی که با کلی زحمت بزرگشون کرده.

تموم‌تر از رقص آبیه آخرین برگ زرد پاییزی؛ تموم‌تر از لحظه‌ی خداحافظی رفیق مهاجرت توو فرودگاه امام.

تموم‌تر از آخرین واگن خط مترو که ازش جا موندی؛ همه چی تموم شد برای من یا شایدم برای تویی که اینو داری میخونی. نمیدونم چه‌ چیزایی برات تموم شده اما میدونم خیلی سخت بوده و با «اینم میگذره» نگذشته.

قاصدکِ حرف‌های باد، در میان ذهن آسمان پرواز می‌کرد و یقهٔ آسمان را گرفته بود…
آفتاب نورش را تاباند…
پاهای آسمان لرزید…
چیزی از آن پایین، زمزمه می‌شد…
و اندام ساختمان‌ها، زیر نگاه انسان‌ها، می‌رقصیدند.

درخت نگاهم، ریشه‌اش به صورت خندان تو گره خورد و لبم به سمت پایین پله شد.

چه روزگاری…

ای کاش می‌توانستم تو را از عکس بیرون بکشم، یا همان‌طور که رفتی، بروم…
از این شهر، از این کشور، از این جسم،به هر جا که هستی، یا بودی، یا خواهی بود.

خواب از چشمانم مهاجرت کرد، به شهری دور از خودم و نزدیک به تو؛
فرصتی دارم؟ یا که نه!…
تو با خودت مرا داری، و من بی‌تو خدا را هم ندارم؛ این انصاف است؟
و قلنج دلتنگی‌ام سال‌هاست شکسته نمی‌شود.

و آفتاب این بار از سمت کوه ابروانت طلوع کرد،
به اسلحه‌ای که مرا به غروبِ طلوع تو رساند.

احسان

سکوتِ گل‌ها، زبانِ خارها را درازتر کرده بود؛ باغبان، چشم‌اندازش به اندازه‌ی اندازه نبود. نفس عمیقی کشید و دستانش را سایبان کرد.
بیل را برداشت و گفت: ای کاش کسی بود مرا نیز شخم می‌زد و بذرِ امید را در من می‌کاشت تا غنچه‌ی شادی، در خاکِ تنم ریشه کند.

عصای پیری منم؛
این بیل شده است، می‌دانم…

امروز، دور از جانتان، سرما در تنِ من خودش را گرم می‌کند.
خب، عیبی ندارد…
خاکِ زیر پایم، جای من بگذار نفس بکشد؛ اما ترسیدم!

ترسیدم نکند با بیل، نفسِ خاک را در شیشه کنم.
با هر سرفه، عقب‌نشینی می‌کردم به جنگِ میانِ پیرمرد و خارهای سخنگو.
خاک‌های رطوبت‌زده بوی خاطرات را می‌دادند و دستانم بوی خستگی.
کمرم ترقه‌بارانِ سالیانِ بی‌چهارشنبه بود؛ نوارِ دستانم بیل را زیبا نمی‌کرد، اما حداقل مرا باغبان نشان می‌داد.

باغبانِ بی‌بیل…
چه طنزِ تلخی است.
قلمِ باغبان بیل است!
بعضی بیل‌ها در خونِ گل‌ها غرق می‌شوند و بعضی دیگر در خونِ باغبان؛
اما امیدوارم روزی بیلِ طلایی را به من بدهند تا خاکِ سیاهِ وجودم را شخم بزنم.

احسان

You stay in the dark because it is not a lie.

مقداری اعتراض

دلار یقه‌ی ریال را گرفت شلوارش را پایین کشید و گفت: اینجا جای تو نیست...
قلبش تا خانه قدم‌هایش را شمرد و با خودش گفت: اصلا می‌توانم به خانه بازگردم؟

احسان فتحی؛

.