پاهایمان بی‌اندازه منتظر بیرون رفتن بود.

استاد بالای‌ سَرِمان، با نگاهش نعره‌کشی می‌کرد و گفت: خب بچه‌ها امتحان امروز خیلی فرق داره! هر کی نتونه جوابشو بده
تا 3جلسه توو کلاس راش نمیدم فهمیدید خانمای گلم؟؟!

کلاس پر شده پر از اصوات "آه چرا استاد؟!"،
" مگه این امتحانش چطوریه"
هر چی گوشام عقب‌تر می‌رفت: " ایول همون بهتر که نیام"،" ایولا با امیر میرم بیرون".

گوشمو باز به خانم فاضلی سپردم
"خب ساکت باشید! همین که گفتم. "
_اشکی بیا پخش کن ورقارو
یهو همه یه صدا گفتن:
" اشکی اشکی اشکی ! چشات داده نشتی"

_ساکت باشید، اشکی ورق‌ها رو بده
عابدینی پخش کنه تو بشین.
باز گفتن:
"عابدینی، تو آبِ دینی؟ یا که آب بینی؟! "

_ساکت نشید میندازمتون بیرونا انگار بچه دبیرستانی‌ان هنوز!

امتحان شروع شد و نور افکن چشام سوالها رو زیر نظر گرفت اما این سوال؟....
بی اشکال ترین شکل زندگی چیست؟ "100نمره"

گفتم: این سوال یعنی چی؟
گفت: با همتونم!! چقدر توو زندگی سعی کردید بی اشکال و بهترین شکل زندگی کنید؟؟
آیا موفق شدید؟!
آیا به 100 درصد رضایت رسیدید؟
شغل مورد علاقتون چی بود؟
الان دارید چیکار می‌کنید؟
این سوال...، آره!! یک سوال درسی نیست؛ این یک سوال زندگیه!
و حالا میخوام خوب بهش فکر کنید
و جوابشو بدید.

کلاس توو سکوت معناداری غرق شد
و استاد از کلاس بیرون رفت.

احسان

بوی پا میداد دستانش؛ گفتم: سایز‌ دستانت چند است؟ میخواهی برایت کفش بگیرم؟
خندید و گفت: سایز دهان تو چقدر است؟ میخواهی برایت دهان‌بند بگیرم؟!

احسان

بین دوست داشتن خودت و طرف مقابلت باید یکیو انتخاب کنی"مجبوری"
اگه کسیو دوست داشته باشم که دوسم نداره و درد کشیدنم براش اهمیتی نداره و من هنوز سعی میکنم دوسش داشته باشم
به خودم دارم آسیب میزنم.

𝚈𝚘𝚞𝚛 𝚠𝚎𝚕𝚌𝚘𝚖𝚎 ❤️
نظری حرفی داشتید
درخواستی سفارشی
"نوشته‌ای، پادکستی، دوبله‌ای"
اینجا میتونی در موردش باهام صحبت کنی. ❤️👇🫶
@ehsundub_bot
ری اکشن بزارید زیر پست‌ها تا متوجه علایقتون بشم🫶

"نامه‌ای به پدر"

پدرجان؛ تصدقت شوم! چندین سال است
که فهمیده‌ام فقط توانستی اسمت را در شناسنامه‌ام جا کنی نه محبتت را در دلم.

چندین سال است که فهمیده‌ام با آن که آلزایمر نگرفته‌ای اما مرا به کل فراموش‌ کرده‌ای.

آخرین بار که مرا خوب دیده‌ بودی کِی بود؟!
فکر کنم آن زمان، هنوز به خوبی ریش‌هایم در نیامده بود اما حالا... ریش‌هایم سفید هم می‌شوند!.

سوزنِ نگاهِ بقیه گاهی در چشمانم گیر می‌کند تا بیرونشان بیاورم
اشکم در می‌آید بابا؛ تو آنقدر نبودی که جمله«تو اگر بودی..» را نمیدانم چگونه کامل کنم.

حالا فقط مراقب زخمی‌های قدیمی هستم که چرک و عفونت در حال و آینده‌ام نکند
و آن بذرِ زخمِ عمیقی که در من کاشتی
درخت تنومند و با ریشه‌ای شده است
آن‌قدر تنومند که تبر محبتت هم نمی‌تواند آن را قطع کند؛ بابا.

احسان