https://x.com/i/status/2087221677205619006

درست است که یاسر جبرائیلی بسیار مایل است جاده صاف کن انواع مصادره‌ها باشد و طبیعتاً منافعی در آن برای خود می‌بیند.

اما باید توجه داشت که این بحث و دعوا بین چه کسانی است؛ بازتوزیع منابعی که خودشان مصادره‌ای هستند و در اختیار افراد و شرکت‌های خاص، آثار سیاسی دارد، اما نه الزاماً به آن شکلی که بنظر می‌رسد.

از مالکیت خصوصی باید دفاع کرد، اما این دفاعیه پیچیده‌تر از آنست که بگوییم باید هر مالکیت غیر دولتی را به همان شکلی که است، بپذیریم. رد پای فساد، انحصار، مصادره، نقض حقوق دیگری و امثال اینها را باید دید و متناسب با آن راه حل داد.

به عبارتی دیگر، قطعاً باید از نهاد مالکیت در برابر امثال جبرائیلی دفاع کرد، اما این به معنای به رسمیت شناختن و پذیرش تمامی مناسبات حقوقی و حدود مالکیت برقرارِ فعلی نیست.

☑ @ehsanmnotes

مطالعات تجربی (empirical) چنان در علم اقتصاد گسترش یافته‌اند که عملاً بیش از نیمی از مطالعات را تشکیل می‌دهند.

https://www.ft.com/content/ea4d4326-878d-4e9e-9303-466c8a382c60?syn-25a6b1a6=1

☑ @ehsanmnotes

تحول اخیر بزرگ علم اقتصاد، Credibility Revolution بوده است؛ تحولی که از اواخر قرن 20 با توسعه ابزارهایی مانند RDD، DiD و... شروع شد و انجام مطالعات تجربی (empirical) را گسترش داد.

ابزارهایی که دیگر می‌توانستند ادعا کنند گام‌هایی موثر در تحلیل وضعیت محقق‌نشده (Counterfactual) و روابط علّی (Causality) برداشته‌اند. البته دسترسی بیشتر به داده و ارزان‌تر شدن انجام این تحقیقات هم حتماً بسیار موثر بوده‌اند و احتمالاً حتی بدون آنها، این انقلاب ممکن نبود.

از جمله مهمترین پژوهشگران اولیه این حوزه، David Card, Alan Krueger, Guido Imbens, و Joshua Angrist هستند.

حالا می‌بینیم که این نوع از مطالعات چنان در علم اقتصاد گسترش یافته‌اند که عملاً بیش از نیمی از مطالعات را تشکیل می‌دهند. برخی از چنین چیزی ابراز نگرانی می‌کنند، به دلایلی از جمله آنکه، مطالعات تئوریک دیگر کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند و توسعه آنها کند شده است؛ به نظر من، نیازی به نگرانی در این باره نیست. چنین تغییری در علم اقتصاد از آن جهت که احتمالاً چنین پژوهش‌هایی هم تقاضای بالایی دارند و هم سودآورترند، طبیعی‌ست.کارهای تئوریک نیز در هر صورت جایگاه خاص خود را خواهند داشت.

این یادداشت از Financial Times را پیشنهاد می‌کنم در این باره بخوانید:
https://www.ft.com/content/ea4d4326-878d-4e9e-9303-466c8a382c60?syn-25a6b1a6=1

اگر علاقه‌مند بودید، این پیپر از Angrist هم بسیار جالب است:
https://www.aeaweb.org/articles?id=10.1257/jep.24.2.3

☑ @ehsanmnotes

در مدرسه طبیعت چه می‌گذرد: ویدیویی کوتاه از فضای کلّی یک مدرسه طبیعت.

@Praxis1878

#مدرسه_طبیعت

با این ایده مدرسه طبیعت بواسطه رئوف عزیز، یکی از دوستان که از تسهیلگرانش در ایران است، آشنا شدم. تجربه‌محوری آن و آنکه کودکان را بسوی کشف و تجربه کردن می‌کشاند، برایم بسیار جالب آمد و اخیراً کمی درباره‌اش خواندم.

این ویدیوی کوتاه را پیشنهاد می‌کنم ببینید.

همچنین رئوف در اینجا نیز یادداشتی در معرفی آن نوشته است و محتواهای مرتبطی را به اشتراک می‌گذارد:
https://t.me/Praxis1878/1541

📝 در یادداشت امروزم در Washington Examiner هشدار و شرح دادم که چرا مجاهدین خلق هرگز نمی توانند یک آلترناتیو سیاسی برای ایران باشد.

چنین خیالی، یک خطای استراتژیک بسیار خطرناک است، هم برای ایران و هم غرب.

https://www.washingtonexaminer.com/opinion/4689715/mek-iran-democratic-alternative-myth/

☑ @ehsanmnotes

📝 AI Is Changing Education. We Should Let It

We have no choice but to embrace AI within our education system. The point is that AI has become inevitable, and we must adapt to it. More than that, in my view, it is actually a positive development that AI is driving such a transformation.

🌐 https://theimplex.substack.com/p/ai-is-changing-education-we-should

☑ @ehsanmnotes

💬 یکشنبه این هفته، در دورهمی که برای دویست و پنجاهمین سالگرد درگذشت دیوید هیوم برگزار می‌شود، سخنرانی کوتاهی خواهم داشت.

در این سخنرانی، از تأثیر فلسفه هیوم بر پذیرش عدم قطعیت‌ها در زندگی صحبت خواهم کرد. معتقدم که فلسفه او نه تنها بر رویکرد ما به معرفت‌شناسی تأثیر می‌گذارد، بلکه به ما می‌آموزد که چگونه با ندانستن، تناقض‌ها و زندگی در جهانی پر از پیچیدگی کنار بیاییم.

می‌توانید از این لینک، بطور رایگان برای شرکت بطور حضوری و یا آنلاین، ثبت نام کنید:

🌐 https://www.eventbrite.co.uk/e/the-warmth-wit-and-wisdom-of-david-hume-tickets-1987608624902

📍 Chirnside Community Centre, Chirnside, Scottish Borders, Scotland

🗓 Sunday, 13 September at 4:00 PM BST (UTC+1)

☑ @ehsanmnotes

📝 وقتی بحث از «نابرابری اقتصادی» می‌شود، همه چیز «حسادت» نیست. چنین تقلیلی، یکی از برداشت‌های غلط از این بحث است.

برخی از گروه‌هایی سیاسی بسیار بر نابرابری اقتصادی حساس هستند و برای آن، نسخه‌هایی از جمله انواع مالیات‌های پروگرسیو، سیاست‌های رفاهی گسترده و بازتوزیعی (redistribution) و حتی سیاست‌های پیشاتوزیعی (predistribution) برای آن می‌پیچند.

اما وقتی مساله «نابرابری اقتصادی» مطرح می‌شود، باید جوانب دیگر آن را نیز فهم کرد تا بتوان آنها را بررسی و حتی بهتر نقد نمود. از جمله چالش‌های اصلی در این زمینه، اثر آن بر نابرابری قدرت سیاسی است.

طبیعی‌ست که بازیگران مختلف در سیاست، از کانال‌های مختلف، سعی بر تاثیرگذاری بر نهادهای سیاسی و سیاست‌گذاری دارند. آنها برای کسب انحصارها، امتیازات و تاثیرگذاری بر قوانین، اقدام به لابی، فشار بر سیاستگذاران و مشارکت در تامین مالی کمپین‌های انتخاباتی خواهند کرد.

بدین شکل، آنها بر تصمیمات سیاستگذاران اثر خواهند گذاشت؛ به عبارتی دیگر، مساله اینست که قدرت اقتصادی، می‌تواند ترکیب قدرت سیاسی را تغییر دهد و قدرت سیاسی گروه‌هایی را بیش از سایرین افزایش داده تا آنها بتوانند از این طریق، منافع اقتصادی خود را درون سیاست دنبال کنند. بعلاوه، باید در نظر داشت که معمولا گروه‌های کوچک، توانایی سازماندهی بهتر و لابی‌های موثرتری دارند.

اما اینجاست که اهمیت ساختار سیاسی نمایان می‌شود. آنچه اهمیت دارد، اینست که چگونه می‌توان نهادهای سیاسی را به گونه‌ای طراحی کرد که به زنجیر کشیده شوند و فشارها و لابی‌هایی که ضد آزادی‌ها هستند را خنثی کنند. اینجاست که باید تاکید کرد، جزئیات قانون اساسی و نهادهای سیاسی و بوروکراتیک و چگونگی حصول خروجی‌های سیاسی از دل آنها، طوری که کم‌کم صرفاً تبدیل نشوند به تامین‌کننده منافع گروهی به هزینه سایرین، اهمیت دارد.

☑ @ehsanmnotes

📝 چرا فدرال رزرو، نرخ بهره را هنوز افزایش نداده است؟

پس از جنگ خاورمیانه، با افزایش قیمت انرژی و افزایش سطح عمومی قیمت‌ها در پی آن، مدت‌هاست که انتظار می‌رود برای مقابله با آن، فدرال رزرو اقدام به افزایش نرخ بهره نماید. با این حال، هنوز چنین چیزی رخ نداده است، گرچه در سپتامبر، بیش از هر زمان دیگری، احتمال آن وجود دارد.

اما چرا تا به امروز، چنین افزایشی در نرخ بهره رخ نداد؟

نکته قابل توجه اول این است که باتوجه به عدم تمایل کوین وارش (رئیس جدید فدرال رزرو) به استفاده از Forward Guidance، فدرال رزرو راهنمایی روشنی درباره مسیر آتی نرخ بهره ارائه نکرده است. با این حال، آنچه بنظر می‌رسد این است که می‌توان تصمیم فدرال رزرو را در چارچوب مدل تعادل عمومی پویای تصادفی نئوکینزین (New Keynesian DSGE model) تفسیر کرد. طبق این نگرش، یکی از ریشه‌های افزایش سطح عمومی قیمت‌هایی که امروز با آن دست به گریبانیم، «تورم ناشی از فشار هزینه» (Cost-Push Inflation) است که بدلیل شوک سمت عرضه (Supply Shock)، بواسطه جنگ خاورمیانه، رخ داده است.

در چنین شرایطی، طبق این مدل، فدرال رزرو در یک دوراهی قرار می‌گیرد. افزایش نرخ بهره برای کاهش سطح عمومی قیمت‌ها، با کاهش تقاضا می‌تواند رشد اقتصادی را تضعیف کند. ازینرو، سیاستگذار پولی در تغییر نرخ بهره محتاط‌تر عمل می‌کند. محتمل است که در چنین شرایطی، فدرال رزرو ترجیح دهد صبر کند تا شوک بگذرد بجای آنکه به آن واکنشی نشان دهد. اما از آنجایی که هنوز این مساله حل نشده است و نتایج داده‌های اشتغال نیز فراتر از حد انتظار بود، این احتمال وجود دارد که این بار، فدرال رزرو دست به افزایش نرخ بهره بزند.

☑ @ehsanmnotes

📝 این روزها بحث بر سر آثار هوش مصنوعی بر آینده بشر بسیار است، با این حال هنوز AI اثر قابل توجهی بر اشتغال و بهره‌وری نداشته است. البته بعید نیست در آینده آثار بزرگی داشته باشد.

امروز ما تقریباً هیچی درباره آینده هوش مصنوعی نمی‌دانیم. این ندانستن، باعث شده تا سناریوهای ترسناکی درباره آن مطرح شود، در حالیکه حداقل هنوز واقعا به چنان سطحی نرسیده که بتوان تصور نتایج آپوکالیپتیک درباره آن داشت.

این موضوع، البته باعث شده تا درخواست برای سیاستگذاری هوش مصنوعی در جوامع مختلف افزایش یابد. نگرانی‌ها درباره آینده آن، ممکن است بعضی از ما را به صرافت بیندازد که باید فوراً اقدامی کنیم، نهادها را تغییر دهیم و دنیا را برای آن متناسب کنیم.

با این حال، بنظرم ما ابتدا باید درک کنیم که چه تغییری درحال رخ دادن است. اگر قصد بر اقدامی است، آن اقدام باید درک این تحولات و دنیای جدید باشد. ارائه راهکار سیاستی و توصیه‌هایی از جنس «چه باید کرد»، هنوز برای امروز نیست، گرچه باید هوشیار بود. امروز، مهمتر از همه، زمانی‌ست که باید بنشینیم و مطالعه و مشاهده کنیم.

☑ @ehsanmnotes

متن نطق من در رویداد دویست و پنجاهمین سالگرد درگذشت دیوید هیوم را می‌توانید در اینجا بخوانید:

https://theimplex.substack.com/p/the-courage-to-accept-uncertainty

☑ @ehsanmnotes

این روزها دارم این کتاب از تاریخ‌دان Ferguson رو می‌خونم و بسیار جالبه. درباره رویکردی خاص به مطالعه تاریخه و به اهمیت شبکه‌ها (Networks) در فرآیندهای تاریخی توجه داره.

☑ @ehsanmnotes

📝 خروجی‌های سیاسی بعنوان نتیجه تلاقی منافع گروه‌های سیاسی مختلف در ساختار دموکراتیک

بسیار غالب است این تصور که نهادهای سیاستگذاری، مخصوصا در یک ساختار دموکراتیک، بدنبال حمایت از مردم دربرابر شرکت‌ها و سودجویی‌های آنها هستند و این کار را با تصویب قوانینی برای کنترل رفتار آنها و اجرای سیاست‌های رفاهی انجام می‌دهند. نگرش دیگر، البته اینست که این نهادها را، حتی درون ساختارهای دموکراتیک، در خدمت شرکت‌ها و صرفاً برای بیشینه کردن منافع آنها از طرق مختلفی، از جمله انحصارها و سوبسیدها، می‌بیند.

با این حال، نکته قابل توجه اینست که نهادهای سیاسی و سیاستگذاران در یک ساختار دموکراتیک، نه الزاماً بطور کامل در انحصار شرکت‌ها هستند و نه صرفاً برای اجرای سیاست‌های رفاهی، بلکه سیاست را باید نقطه تلاقی گروه‌های مختلف و محلی برای تاثیرگذاری آنها بر خروجی‌های سیاسی دانست.

سیاستگذاران و سیاستمداران نیز به هنگام تصمیم‌گیری برای وضع قوانین، همانند هر انسان دیگری، بدنبال بیشینه‌کردن منافع خود هستند و در نتیجه، جوانب مختلف وضع هر قانون را در نظر می‌گیرند. ازینرو، آنها دیگر الزاماً فقط به منافع یک گروه خاص توجه ندارند (که این موضوع، در ساختارهای دموکراتیک نیز پررنگ‌تر می‌شود) تا بتوانند با یافتن راه حل‌های میانی، منافع خود را بیشینه کنند.

اقتصاددان Peltzman، در مقاله 1976 خود، سیاستمداران را بعنوان دلالانی نشان می‌دهد که بدنبال بیشینه کردن حمایت سیاسی‌شان و به حداقل رساندن واکنش منفی عمومی هستند. با این نگرش، اگر یک سیاستمدار در هنگام وضع یک قانون، فقط به بیشینه‌کردن سود مجموعه‌ای از تولیدکنندگان در یک صنعت فکر کند و به مصرف‌کنندگان توجهی نداشته باشد، ممکن است موجب خشم شدید و مخالفت سیاسی آنها شود. در نتیجه، این موضوع آنها را به این سو می‌کشاند تا بدنبال نقطه تعادلی میان امتیازاتی که به هر طرف می‌دهند، باشند.

ازینرو، خروجی‌های سیاسی، نتیجه تلاقی منافع گروه‌های سیاسی مختلف است. برای مثال، ممکن است مقرراتی برای کاهش ریسک‌های بازیگران یک صنعت وضع شود، اما این مقررات می‌تواند همراه باشد با محدودیت‌هایی برای همان بازیگران. البته طبیعتاً باید در نظر داشت که میزان و چگونگی اثرگذاری گروه‌های مختلف، متاثر از میزان قدرت آنها در فشار آوردن و تاثیرگذاری بر سیاستگذار است (Becker 1983) و این موضوع، وابسته به موارد متعددی است، از جمله چگونگی شکل‌گیری یک گروه از ذی‌نفعان با هدف اثرگذاری بر سیاست (Olson 1965).


منابع:
Becker, Gary S. 1983. "A Theory of Competition Among Pressure Groups for Political Influence." The Quarterly Journal of Economics 98, no. 3: 371–400. https://doi.org/10.2307/1886017.

Olson, Mancur. 1965. The Logic of Collective Action: Public Goods and the Theory of Groups. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Peltzman, Sam. 1976. "Toward a More General Theory of Regulation." The Journal of Law and Economics 19, no. 2: 211–240. https://doi.org/10.1086/466865.

☑ @ehsanmnotes

✍ Why Every Blockchain Needs a Constitution


📝 One cannot design a rigid, unyielding structure and expect it to serve everyone’s interests indefinitely. Instead, we require something analogous to a “constitution” for the system: a framework establishing the rules of the game that enables various stakeholders to express their preferences, negotiate trade-offs, and reach consensus and mutual understanding.

In designing such a system, insights from political economy, specifically Constitutional Political Economy, can be applied.

🌐 Read More: https://theimplex.substack.com/p/why-every-blockchain-needs-a-constitution

☑ @ehsanmnotes