از کوچه‌ی دَردار،
جایی که دیوارا زخم داشتن و آدما درد...
تا پرده‌ی نقره‌ای سینما.
این فرد فقط فیلم نساخت.
روایت کرد؛ زخمارو، بی‌عدالتی رو، مرام رو...
اون صدای آدمایی شد که همیشه ته صف بودن،
ولی پرغرور، پرغصه، ساکت و باشرف.
تو قاب‌هاش، رفاقت یه حرمت بود،
معرفت یه اصول،
خانواده ستون،
و خیابون فقط یه لوکیشن نبود، یه کاراکتر بود‌.
بعضی از رفقاش فقط تا وقتی که میگفتی: 《دوربین، حرکت!》خوب بودن،
بعدش دیگه نبودن...
نه تو زندگی، نه پشت صحنه، نه تو سختیا.
اما اون موند،
با همون سفره‌ی ساده،
با دل زخمی و نگاه تلخ،
با سینمایی که هنوز بوی کوچه‌ی دَردار می‌داد...
و رفقایی که رفتند و خیلی تنها شد:
بیژن الهی،
احمد اکبری، ابراهیم گلستان، احمدرضا احمدی، و باقر پرهام که خیلی تو زندگیش آدم موثری بود.
این ویدیو یه سلام کوتاهه به مردی که دوربین رو به سمت درد گرفت، نه نمایش.
راوی نسلی که هنوز صدای خودش رو بدهکاره.