در آخرین نامه‌اش نوشت:
«اگر فکر می‌کنی نور وجود دارد، بلند شو و دنبالش بگرد‌. تنها با تصورِ نور، تاریکی از بین نمی‌رود.»

شاید تمام سفر انسان همین است بالا رفتن از نردبانی که نمی‌دانیم به کجا می‌رسد، اما هنوز ادامه می‌دهیم، چون چیزی در درونمان می‌گوید شاید در پایانش، نوری باشد.

تو اما هیچ وقت امیدت را از دست نده.
بعضی پرنده‌ها از کوچ دیرتر برمی‌گردند.

- کنار درخت زیتون؛ سیامک تقی‌زاده

گاهی تهِ همه‌ی صداها،
فقط سکوتی می‌مونه که نمی‌خوای بشنویش.
نه از خستگی، نه از شکست
از خالی شدن.
از تبدیل شدن به ماشینی که هنوز کار می‌کنه،
اما دیگه «نمی‌فهمه چرا».

ما برای ساختن می‌جنگیم،
اما وسط ساختن، کم‌کم گم می‌شیم.
و شاید همین‌جا نقطه‌ی بازگشت باشه
جایی که می‌فهمی باید دوباره انسان شی،
نه فقط کارکرد.

اگر چه من بارها خودم را نابود کردم تا در جهان بی‌نهایت هنر کسی بشوم؛ اما روزهایی بودند که
معنی وجودم را، در این نابودی‌ها یافتم...

جسم در برابر نابودی عقب می‌نشیند. پیش از آن‌که به اندیشیدن عادت کنیم به زیستن عادت کرده‌ایم.

«اگر عاشق شوم...»

آهنگ If I Fell از The Beatles مثل گفت‌وگویی آرام در دل شب است. جان لنون این ترانه را در روزهایی نوشت که عشق برایش چیزی میان دلهره و امید بود. از همان ابتدا با صدایی لرزان می‌پرسد:
"If I give my heart to you, I must be sure..."
انگار پیش از آنکه دل بدهد، به‌دنبال پناهی برای زخم‌های قدیمی‌اش می‌گردد.

در پسِ هارمونی نرم و صدای هماهنگ لنون و مک‌کارتنی، احساسی از تردید و نیاز پنهان است. آهنگ نه شکوه عشق را فریاد می‌زند و نه از جدایی می‌نالد؛ تنها لحظه‌ای کوتاه از انسانی را نشان می‌دهد که بین ترس از تکرار و امید به شروعی تازه گیر کرده.

می‌گویند جان آن را در زمانی نوشت که هنوز گذشته را فراموش نکرده بود، و شاید همین است که هر جمله‌اش مثل نگاهی است به کسی که هنوز باور ندارد می‌تواند دوباره دوست بدارد.

لبخندی زد و گفت :
"من با خود خدا بستم
هرچی که شده باید می‌شده
هرچی هم نشده بهترش می‌شه."

فهمیدم که بله!

آدم می‌تواند همزمان به پیشرفت
و حرکت به جلو
و رفتن به کوه و دیگر برنگشتن فکر کند...

«محال بود بتواند شکل و رنج و پیامد‌های زخم‌های خویش را پیش‌بینی کند»

صرفا جهت یاد آوری:
«جون کندی تا حالتو خوب کردی؛
خرابش نکن؛ دوباره.»

بله، ما دوام می‌آوریم و استوار هستیم؛ اما قسم می‌خورم که در عین استقامت، خسته‌ترین مردم دنیاییم..

در آخرین نامه ات نوشته بودی: «آواز بخوان، با شادی آشتی کن و زندگی را ببوس.» از تو چه پنهان عزیزِ راه دور، این‌روزها با آوازهای شاد، اشکهای بیشتری میریزم. چرا که همیشه شادی از ما دریغ شد. درد آدم را وادار به نوشتن می کند. .. اما آیا کسی در تاریخ منتظر ما نشسته است؟ آیا این صفحه از دردهایمان را با احساس غم می‌خواند یا خوشحالی؟ نمی دانم این فکر دیوانه ام می کند. سیگار را در پوست خود خاموش می کنم تا به خود بیایم..