بعضی وقتا یادمون میره چه دستاورد‌هایی داشتیم، کلا یه‌هویی برامون عادی میشه و انگاری اصلا نداشتیمشون.

من آدمِ بدی نیستم...
همین که سرم به کار خودم گرم است و کاری به جهان هیچ‌کس ندارم،
همین که آنقدر مشغولیت فکری دارم که ذهن و افکارم برای حواشی و مسائل پوچ و دشمنی‌ها کفاف نمی‌دهد،
همین که لبخند و مهربانی را از آدم‌ها دریغ نمی‌کنم.
همین که تلاش می‌کنم به قدر دامنه‌ی تاثیر خودم، سازنده و کارآمد و مفید باشم.
همین که در عمق بی‌رحمی روزگار، هنوز هم کودکانه می‌خندم و کودکانه می‌بخشم و کودکانه ذوق می‌کنم؛
نه که خوب باشم اما،
من آدم‌ بدی نیستم...

«شجاع بودن يعنى بيدار شدن از خواب در مواجهه با روزى كه ترجيح می‌دهيد از خواب بيدار نشويد. شجاع بودن يعنى حاضر بودن در قلب خود؛ قلبی که شکسته و به میلیون‌ها قطعه‌ی مختلف تبدیل شده و هرگز نمی‌توان آن را درست کرد.
شجاع بودن يعنى ايستادن در لبه‌ى پرتگاهی که در زندگى شخصى ايجاد شده، رو برنگرداندن از آن و پنهان نكردن ناراحتى خود.»

یادآوری برای روزهای سخت؛
"خیلی از ما استادِ تبدیل کردن لحظه های عادی به محکمه هایی برای شکنجه خودمون هستیم
کافیه تا فقط یک اشتباه کوچیک کنیم تا کوهی از سرزنش رو به سمت خودمون روانه کنیم غافل ازینکه ما هم انسانیم و گاهی خطا میکنیم."

زیستن شبیه راه‌رفتن در سمفونی‌ای بی‌پایان است؛ قطعه‌ای که در هر نتش هم زیبایی می‌شنوی و هم زخم، و تنها ادامه دادن است که معنا پیدا می‌کند.

در مقاله‌ای با عنوان "شش عادتی که بی سروصدا بهت آسیب میزنه" در سال ۲۰۲۳ در مجله روانشناسی psychology today منتشر شد؛ عادت‌های رایج آسیب‌زا نامبرده شدن مثل:

۱ـ چک کردن دائمی موبایل
۲ـ اهمال کاری یعنی عقب انداختن کارها بدون دلیل خاصی و دقیقه نود انجام دادن
۳ـ مقایسه دائمی خودت با بقیه
۴ـ تمرکز روی نکات منفی
۵ـ تعیین نکردن حد و مرز
۶ـ غفلت از خود مراقبتی

«Que Sera, Sera» مثل یادداشتی است که آدمِ آینده‌نگرِ درون ما را آرام می‌کند. می‌گوید: لازم نیست همه‌چیز را همین حالا تعریف کنی. دنیا از مسیر «کنترلِ کامل» عبور نمی‌کند؛ از «حضور» عبور می‌کند.

در روایت ترانه، کودک می‌پرسد، نوجوان می‌پرسد، بزرگسال هم می‌پرسد؛ دنیا اما با یک پاسخ ساده برمی‌گردد: whatever will be, will be. این «ساده» بودن، تنبلی نیست؛ انضباطِ رها کردن است.
انضباطِ پذیرفتن آن‌چه بیرون از دایره‌ی اثرگذاری ماست، تا انرژی‌مان را بر چیزی که می‌توانیم تغییر دهیم متمرکز کنیم: امروز.

«Que Sera, Sera» به ما یادآوری می‌کند امید، پیش‌بینیِ بی‌پایه نیست؛ نتیجه‌ی حرکت‌های کوچکِ پیوسته است. ایمان به فردا، وقتی سالم می‌ماند که از دلِ اقدامِ امروز عبور کند.

Just let them walk all over you
Laugh through the punches and the pain
Let the life-blood drain away from you
They're right, you're wrong

آدمی دوام می‌آورد. ورای حد تصور.

هر بار سخت‌تر از قبل پس از زمین خوردن بلند می‌شوم و با خودم فکر می‌کنم: آیا دفعه‌ی بعد هم برخواهم خاست؟

راستش به نظرم؛
کل زندگی در مورد جسارته...
جسارت تجربه کردن، جسارت تغییر دادن همه چیز برای رسیدن به شرایط، روزها و آدم‌های بهتر،
جسارت عاشق شدن، جسارت شکست خوردن،
جسارت دوباره بلند شدن، جسارت زیر میز زدن و عصیان کردن.
این جسارته که به زنده بودن معنای زندگی میده..!

در آخرین نامه‌اش نوشت:
«اگر فکر می‌کنی نور وجود دارد، بلند شو و دنبالش بگرد‌. تنها با تصورِ نور، تاریکی از بین نمی‌رود.»

شاید تمام سفر انسان همین است بالا رفتن از نردبانی که نمی‌دانیم به کجا می‌رسد، اما هنوز ادامه می‌دهیم، چون چیزی در درونمان می‌گوید شاید در پایانش، نوری باشد.

تو اما هیچ وقت امیدت را از دست نده.
بعضی پرنده‌ها از کوچ دیرتر برمی‌گردند.

- کنار درخت زیتون؛ سیامک تقی‌زاده

گاهی تهِ همه‌ی صداها،
فقط سکوتی می‌مونه که نمی‌خوای بشنویش.
نه از خستگی، نه از شکست
از خالی شدن.
از تبدیل شدن به ماشینی که هنوز کار می‌کنه،
اما دیگه «نمی‌فهمه چرا».

ما برای ساختن می‌جنگیم،
اما وسط ساختن، کم‌کم گم می‌شیم.
و شاید همین‌جا نقطه‌ی بازگشت باشه
جایی که می‌فهمی باید دوباره انسان شی،
نه فقط کارکرد.

اگر چه من بارها خودم را نابود کردم تا در جهان بی‌نهایت هنر کسی بشوم؛ اما روزهایی بودند که
معنی وجودم را، در این نابودی‌ها یافتم...

جسم در برابر نابودی عقب می‌نشیند. پیش از آن‌که به اندیشیدن عادت کنیم به زیستن عادت کرده‌ایم.

«اگر عاشق شوم...»

آهنگ If I Fell از The Beatles مثل گفت‌وگویی آرام در دل شب است. جان لنون این ترانه را در روزهایی نوشت که عشق برایش چیزی میان دلهره و امید بود. از همان ابتدا با صدایی لرزان می‌پرسد:
"If I give my heart to you, I must be sure..."
انگار پیش از آنکه دل بدهد، به‌دنبال پناهی برای زخم‌های قدیمی‌اش می‌گردد.

در پسِ هارمونی نرم و صدای هماهنگ لنون و مک‌کارتنی، احساسی از تردید و نیاز پنهان است. آهنگ نه شکوه عشق را فریاد می‌زند و نه از جدایی می‌نالد؛ تنها لحظه‌ای کوتاه از انسانی را نشان می‌دهد که بین ترس از تکرار و امید به شروعی تازه گیر کرده.

می‌گویند جان آن را در زمانی نوشت که هنوز گذشته را فراموش نکرده بود، و شاید همین است که هر جمله‌اش مثل نگاهی است به کسی که هنوز باور ندارد می‌تواند دوباره دوست بدارد.

لبخندی زد و گفت :
"من با خود خدا بستم
هرچی که شده باید می‌شده
هرچی هم نشده بهترش می‌شه."

فهمیدم که بله!

آدم می‌تواند همزمان به پیشرفت
و حرکت به جلو
و رفتن به کوه و دیگر برنگشتن فکر کند...