بچه ها دستاورد سالتون رو با هیچکس دیگه ای مقایسه نکنین، خیلیا مهاجرت کردن، ارتقاء شغلی گرفتن، ازدواج کردن، بیزنس جدید راه انداختن و و و...
اما شاید همه ی اونها نصف شما برای زنده موندن و ادامه دادن تو شرایطی که فقط خودتون میدونید چقدر سخت بوده تلاش نکردن
پس با خودتون مهربون باشین🧡

‏آرزو می‌کنم این همون بهاری باشه که درختِ آرزوهات جَوونهِ می‌زنه🌱

من خیلی بهت افتخار می‌کنم
حتی بعد از همه چیزهایی که از سر گذروندی، چالش‌هایی که باهاشون روبرو شدی، هنوز اینجایی
به رشد خودت پایبندی، با صداقت قدم برمی‌داری و با وجود همه اتفاقاتی که برات افتاده، کار درست رو انجام می‌دی
‏خیلی خوشحالم که اجازه ندادی زندگی دلت رو سخت کنه🧡

کمالگرایی(perfectionism)، ذهن آدمو فقیر و خالی از تجربه میکنه.
چون زندگی مملو از تجارب معمولیه؛
همه فرصت‌ها که در حد کمال رخ نمیدن!

اگه دائم احساس خستگی، اضطراب یا بی‌قراری می‌کنی
شاید دلیلش خودت نباشی.

شاید تو فقط داری با بدن آدم‌های اطرافت همدردی می‌کنی.

علم امروز به ما می‌گه: کورتیزول، هورمون استرس، واگیرداره.

یعنی بدن ما نه‌تنها استرس خودمونو، بلکه استرس دیگران رو هم تشخیص می‌ده و بهش واکنش نشون می‌ده.

این فرایند از طریق مفهومی به نام
ادراک عصبی (Neuroception) اتفاق می‌افته:

بدن ما ناخودآگاه به حالات چهره، تُن صدا و زبان بدن دیگران پاسخ می‌ده — حتی بدون اینکه متوجه بشی!

وقتی در کنار آدم‌های مضطرب یا آشفته هستی،
بدن تو هم شروع می‌کنه به ترشح کورتیزول،
انگار اون اضطراب متعلق به خودته.

استرس دیگران به بدن تو سرایت می‌کنه.
اما این داستان فقط درباره‌ی استرس نیست.

آرامش هم مسریه.
بدن تو به سیگنال‌های امنیت، حضور، و تعادل هم پاسخ می‌ده — با تنظیم بهتر سیستم عصبی‌ات.

وقتی خودتو با آدم‌های آرام، متعادل و درونی قوی احاطه می‌کنی
نه‌تنها ذهنت، بلکه بدنت هم شروع می‌کنه به شفا گرفتن.

علم می‌گه این فقط حس خوب نیست
این شفای واقعی عصبیه.

پس لطفاً با دقت انتخاب کن که اطرافتو با کی پر می‌کنی.
تو لیاقَت داری در فضای امنی باشی که بدنت بتونه نفس بکشه، نه بجنگه.
در کنار آدم‌های تنظیم‌شده، تو هم دوباره تنظیم می‌شی.

شروع کردن سختتتتتتت ترین کار دنیاست، ولی وقتی شروع میکنی اصلا نمیدونی واسه چی داشتی اینهمه مقاومت میکردی.

بیشتر آدما جایی میبازن که نکات مثبت خودشون رو نمیبینن ‌‌‌‌...

نترس قایقِ من؛ موجی که غرق نکند بالاترمان می‌برد‌ :)

کمال‌گرایی تو رو رها نمی‌کنه، تو باید از شرش خلاص بشی!

مثلا اگه نیم‌ ساعت وقت داری زبان بخونی، بجای اینکه جا بزنی و بگی " ولش کن!" بیا و یه تسکی رو انتخاب کن که توی این نیم ساعت جا بشه مثلا به یه لیسنینگ دو دقیقه‌ای دو سه بار گوش بده و تمرین‌های درک مطلبش رو انجام بده.
‏دفعه بعد که باز نیم ساعت وقت داری، اون فعالیت رو ادامه بده. این بار سعی کن، روی کالوکیشن‌هاش کار کنی و در مورد لیسنینگ حرف بزنی.

گاهی استفاده از فرصت‌های کوچک تنها راه رسیدن به هدفه.

ولی واقعا آدمیزاد زودتر از چیزی که تصورش رو بکنید در جایگاه کسی قرار میگیره که قضاوتش کرده، به خودت میای میبینی دقیقا وسط همون باغچه‌ای هستی که برای بقیه بیل زدی.

چرخ گردون چه بخندد چه نخندد تو بخند
مشکلی گر سر راه تو ببندد تو بخند
غصه ها فانی و باقی تو بخند
گر دلت از ستم و غصه برنجد تو بخند

حافظ

لازم نیست در این لحظات چیزی بگید.
هیجانی نشید.
سعی کنید آروم باشید.
در سکوت، رفتار اطرافیان رو نظاره کنید. ببینید و بشنوید.
شناخت خوبی هم از خودتون، و هم از اطرافیان دست تون میاد.
مراقب خودتون هم باشید🧡

یکی از اثرهای رایج بعد از جنگ، اختلال استرس پس از سانحه‌ست (PTSD).
طبق پژوهش‌های سازمان بهداشت جهانی، مردم عادی که در معرض اخبار شدید یا فضای تنش مداوم بودن درگیر علامتی مثل بی‌خوابی، اضطراب مزمن، تحریک‌پذیری و افکار مزاحم می‌شن.

براساس گزارش‌های سازمان جهانی بهداشت و مطالعات میدانی بعد از جنگ‌های افغانستان، عراق، یوگسلاوی و اوکراین، میزان اختلالاتی مثل افسردگی، اضطراب، حملات پانیک و اختلال خواب هم بعد از پایان جنگ به طرز قابل‌توجهی افزایش پیدا می‌کنه.

در سطح جمعی چه اتفاقی میفته؟
در سطح جمعی، جامعه وارد یه وضعیت میشه که بهش می‌گیم collective trauma. یعنی آسیب روانی که نه فقط یه فرد یا خانواده، بلکه یه ملت یا یه نسل رو درگیر می‌کنه. نتیجه‌اش چی میشه؟

کاهش اعتماد عمومی، بی‌ثباتی هیجانی و کاهش آستانه‌ی تحمل در روابط بین فردی. یه جور خستگی روانی عمیق که همه‌گیر میشه.


تحقیقات بلندمدت در این حوزه نشون میدن که این ترومای جمعی اگه پردازش نشه، به نسل بعد منتقل میشه.
بهش می‌گیم transgenerational trauma.
یعنی بچه‌هایی که خودشون جنگ ندیدن، ولی از اضطراب و بی‌اعتمادی والدین‌شون، یه روان ناپایدار رو به ارث می‌برن.

یکی دیگه از تبعات جدی پساجنگ، فروپاشی حس انسجام اجتماعی یا همون social cohesion هست.
وقتی جامعه تجربه‌ی مشترک دردناک داره، ولی فرصت ابراز، سوگواری یا بازسازی نداره، نتیجه‌اش میتونه بشه انزوا، گسست ارتباطات انسانی و کاهش مشارکت مدنی. این همون چیزیه که جامعه رو از درون دچار فرسایش می‌کنه.


اگه قراره از آسیب‌های روانی جنگ و بحران جون سالم در ببریم، اول باید به رسمیت بشناسیم که داریم آسیب می‌بینیم.
بی‌قراری‌ها، اضطراب‌ها، بی‌حوصلگی‌ها، بی‌خوابی‌ها...
اینا تصادفی نیستن. اینا واکنش بدن به ناآمنی طولانی‌مدته

ترومای جمعی یه بذر ناسالمه که اگه امروز خاکشو پاک نکنیم، تو ذهن و بدن نسل بعد سبز میشه؛
بازسازی روان جامعه یعنی قبول کنیم زخمی هستیم،
ولی قراره با هم التیام پیدا کنیم.

این جنگ تموم نمی‌شه تا وقتی ما دوباره بلد بشیم زندگی کنیم. امن، آروم و بی‌وحشت از فردا...

باید بدون شرم از روان‌درمانی حرف بزنیم.
باید آموزش سلامت روان وارد مدرسه، رسانه، خانواده و فضای مجازی بشه.

جامعه‌ای که دردش رو نشناسه، درمان هم بلد نیست.
سکوت نه تنها آسیب رو حذف نمیکنه بلکه عمیق‌ترش می‌کنه

ما نیاز به فضاهایی داریم برای پردازش احساسات جمعی.
جوامعی که تونستن از دل جنگ بلند شن، اونایی بودن که اجازه دادن مردم حرف بزنن، گریه کنن، روایت کنن و درمان بشن.

دکتر محمد اسودی

می‌دونی دیسیپلین چیه؟
وقتیه که خسته ای و می‌خوای ساعتتو خاموش کنی و بگیری بخوابی؛ اما بلند می‌‌شی و هرکاری که لازمه رو انجام می‌دی بعد میخوابی.
دیسیپلین وقتیه که تو کاری رو که براش حس و حال نداری و توان انجامشو نداری، ولی باید انجام بدی رو هر طور شده انجام می‌دی.
پس بعداً می‌تونی هرچیزی رو از زندگی می‌خوای به دست بیاری.
دیسیپلین بزرگ ترین راز  برای رسیدن به هدفه. دنبال انگیزه نباش،
دیسیپلین داشته باش.