شبی چون مرغ سوگوار بر شاخسار مهتاب نشست، پسرک در حوالی سه ی نیمه شب، به خلوتگاه مرمرین خویش گریخت. وان، تابوت بلورینی بود از اشکهای کهن، پر از آبی که آسمان را به رشک می آورد. دستانش را باد میخواند، رگ های آبی که گویی رودخانه های بهشت بودند، نقشه ی گمشدهای…

چجوری اینجوری با کیفیتش کنیم؟