ENGLISH TOWN 🏘🏕

***
هوا با آن گرمی اش برایم سردی میکرد. رفتم زیر لحاف. خودم را در آن پیچاندم. خوابم نمیبرد، شاید دو ساعت گذشت...
به گفته مردم عام «تازه چشمایم گرم امده بود»
که عروسم ام با گریه و سر و صدا داخل اتاقم شد و گفت خاله!! انفحار....انفجار...
رنگ از صورت اش پریده بود. گفتم «چی می گویی!؟درست صحبت کن کجا انفجار شده»
«کاج انفحار شده. از وحیده خبری نیست گوشی اش را بر نمیدارد ....»
حرفش چندبار به گوشم پیچید. گوشم بند شد. پیش چشمانم تاریک شد. انگار همه دنیا بر سرم ریخت. نتوانستم با صدای بلند چیغ بزنم. دویدم به طرف کوچه. همه مردم به طرف شاهراه عمومی می دویدند. سرو صدا زیاد بود. من ناخودآگاه و همگام با مردم دیگر فقط میدویدم. صد فکر شوم به ذهنم می آمدند و داشت دیوانه ام می نمودند. شاید داشتم دیوانه میشدم و خودم نمیفهمیدم... . نزدیک کورس رسیدم. شلوغی و دود و گریه و ناله و فریاد چنان صحنه وحشتناکی را ایجاد کرده بود که هوش را از سر می برد. انگار تمام مردم هجوم آورده بودند. همه کوچه ها را ادم گرفته بود. من به سمت کورس میرفتم، از انجا بچه ها و دختر ها بیرون می‌آمدند. عده نیم جان و خون آلود، عده ای پیکر های خون آلود در بغل، عده ای چیغ زنان در جستجوی عزیزانشان... صحنه محشر بود! من اصلا متوجه نشدم چطور خودم را رساندم تا پیش مسجدی که نزدیک به دروازه کورس قرار داشت. پیش مسجد جسدی را دیدم. گفتم این مسجد جز جا دادن جسد دیگر برای چیزی جا ندارد. همانجا چیغ زدم و با دو زانو به زمین افتادم. بعد از چند دقیقه دوباره بلند شدم و رفتم در بین جسد های دختران که 18ساله یا کمتر و بیشتر به نظر می رسیدند. بی خود شده بودم و جیغ زنان دخترم را می پالیدم. هرچه جست و جو کردم او را نیافتم.
چهار اطراف کورس را دویدم و اسم او را فریاد زدم. ولی از وحیده خبری نبود. قبول نمی کردم چیزی شده باشد اش ولی دلم داشت پاره می شد و زار زار گریه میکردم. چقدر در ته دلم پیش خدا عذر میکردم دخترم را چیزی نشده باشد! اما اثری ازش نبود...
امیدم داشت نا امید میشد. رفتم دهن دروازه کورس خواستم داخل شوم اما افراد ط‌ال‌بان امده بودند و اجازه داخل شدن نمیداد. منی که دیگر داشتم دیوانه می شدم سیلی ای محکمی بر روی کسی که مانع ام میشد زده و به زور داخل شدم. رفتم داخل صنف....
فریاد های که می‌گفتند برادر جان! خواهر جان! یا اسم های را که صدا میزدند خود به خود به گوشم می‌پیچید. دیگر از خود بی خود شده بودم. یکی را میدیدم که دست ندارد. یکی را میدیدم که پا ندارد. یکی سر ندارد. همه جا دور سرم میچرخید. رفتم میان تکه تکه گوشت های آغشته در خون. یک دفعه یی کفش وحیده را دیدم. قلبم داشت ایستاد میشد. اما به خودم امیدواری میدادم که او این جا نیست.اگر این جا نیست پس چطور بدون کفش از میان کلوخ و اهن و پارچه های شیشه گذشته باشد. حتما پاهایش زخمی شده.پیشتر رفتم. نه....خدایا اون خودش است.... دخترم!!!.دیگر پاهایم حرکت نمیتوانست. چشم هایم یاری ام نمیکرد ببینم. پیش چشمانم را انگار خون گرفته بود و صورت وحیده در آن غطه می خورد. افتادم بالای ان قسمت از دیوار که با انفجار ویران شده بود. دیگر چیزی نمیدانم وقتی به هوش امدم در همان اتاق همیشگی ام یک سیروم در بازویم وصل شده بود. همه جریانات به یادم امد.گفتم شاید من دچار توهم شده باشم. بلاخره پیر شدم و این چیز ها اتفاق می‌افتد.عروس ام همه قوم و خویشان زن های همسایه کنارم بود. پرسیدم گفتم وحیده کجاست. چیزی نگفت و گریه میکرد. فهمیدم همه چیز درست بوده. دیگر وحیده یی ندارم که تا امدن اش از درس زیر نور افتاب منتظر بینشینم و در انتظار آمدن اش هیجانی در دلم جریان داشته باشد. دیگر آن دختر قشنگی و مهربانی که می آمد و از زیر بازو هایم گرفته، باهم داخل خانه میشدیم وجود ندارد! یعنی دیگر شب ها کسی در اتاق نیست که چراغ را روشن بگذارد و تا نیمه شب درس بخواند....
ناتوانی ام باعث شده بود که نتوانم با چیغ زدن و بلند بلند گریه کردنم عقده دلم را خالی کنم. درونم لبریز از درد شده بود. آنقدر درد سنگین که توان آه کشیدن هم نگذاشته بود. تمام وجود ام میسوخت. حس میکردم تمام وجودم در هم می پیچد و دلم دارد پاره می شود. آه! آه! آه! وحیده ام ! دختر لایق و مقبول مادر! امید دل و تکیه گاه مادر! دیگر بی تو کجا شوم و چگونه نفس بکشم. من از همین امروز مردم! خدایا او کی حق اش بود اینقدر زود برود و اینقدر ظالمانه کشته شود. تو کجاست عدالت تو....!!

فردای آن روز وحیده را دفن کردند. بدون اینکه صورت اش را به من نشان دهند. هر چه داد و فریاد زدم نگذاشتند صورت اش را بیبینم.

👍1

37 views❤MOONLIGHT OF LOVE ❤, 15:05