✨بـہ نام آنکہ گل راخندہ آموخت
🕊وبرجان شقایق آتش افروخت
✨بـہ نام آن کہ جان رازندگی داد
🕊طبیعت رابہ جان پایندگی داد

✨بسم الله الرحمن الرحیم✨

    💫الهی به امیدتو💫

Good night 😴 🥱 🌃 🌙 ✨

Dear Teachers, on this exceptional occasion of Teacher's Day, let's embark on a journey of appreciation that is as unique as the knowledge you impart.

Imagine a world without your wisdom, a world where the light of learning doesn't shine as brightly. Your dedication is the compass guiding generations toward success.

Each of you is like a master artist, painting the canvas of young minds with strokes of inspiration, curiosity, and wisdom. You don't just teach subjects; you sculpt character, instill values, and mold future leaders.

Remember the time when a particular teacher's words ignited a passion within you? Those moments are the treasures of our educational journey, and today, we celebrate them.

You are the architects of the future, and your classrooms are the crucibles of dreams. From the smallest village school to the grandest universities, your influence is profound.

Beyond textbooks, you are life coaches, mentors, and friends. You show the way, inspire greatness, and make us believe in ourselves.

On this Teacher's Day, let's pause and honor each of you individually and collectively. Your dedication is the heartbeat of progress, and your wisdom is the cornerstone of society's growth.

To every teacher, in every corner of the world, we extend our heartfelt gratitude and admiration. You are the unsung heroes who change the world one student at a time.

Happy Teacher's Day!

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐘 𝐓𝐄𝐀𝐂𝐇𝐄𝐑𝐒' 𝐃𝐀𝐘 𝐭𝐨 𝐚𝐥𝐥 𝐭𝐡𝐞 𝐞𝐝𝐮𝐜𝐚𝐭𝐨𝐫𝐬 𝐰𝐡𝐨 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞, 𝐞𝐧𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭𝐞𝐧, 𝐚𝐧𝐝 𝐬𝐡𝐚𝐩𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐟𝐮𝐭𝐮𝐫𝐞 𝐞𝐯𝐞𝐫𝐲 𝐝𝐚𝐲!
𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐝𝐞𝐝𝐢𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐚𝐬𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐟𝐨𝐫 𝐭𝐞𝐚𝐜𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐫𝐮𝐥𝐲 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐞𝐧𝐝𝐚𝐛𝐥𝐞. 𝐭𝐡𝐚𝐧𝐤 𝐲𝐨𝐮 𝐟𝐨𝐫 𝐦𝐚𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐚 𝐝𝐢𝐟𝐟𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜𝐞 𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐢𝐯𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐩𝐮𝐩𝐢𝐥𝐬.📚👩‍🏫👨‍🏫

To all the teachers around the world:

Happy Teacher’s Day!

Today, we celebrate not just your dedication and hard work, but the profound impact you have on our lives. Your passion for teaching and unwavering support inspire us to reach for our dreams. You have a unique gift for igniting curiosity and nurturing potential, turning challenges into opportunities.

Thank you for believing in us, for your patience, and for the countless lessons that go beyond textbooks. You are more than just a teacher; you are a mentor, a guide, and a beacon of light in our educational journey.

Wishing you all the joy and appreciation you truly deserve today and always!

With heartfelt gratitude, 
Maliha Rahin

Dear [Master Mahdi Sultani], 
On this special day, we celebrate not just your incredible teaching, but the profound impact you have on our lives. Your passion ignites curiosity, and your patience nurtures growth. Thank you for being a guiding light and for believing in us even when we doubted ourselves. Happy Teacher's Day!
With heartfelt gratitude,
Maliha Rahin

Dear [Master Yazdan Shirzad],
To an Inspiring Educator, 
Happy Teacher's Day! Your dedication to shaping young minds and fostering a love for learning is truly remarkable. You don’t just teach subjects; you instill values and inspire dreams. Thank you for your unwavering support and for making a difference every day. We appreciate you more than words can say!
With heartfelt gratitude,
Maliha Rahin

Dear [Master Mohammad Shafiq Sharifi], 
On this Teacher's Day, we honor the extraordinary role you play in our lives. Your wisdom, kindness, and encouragement create a safe haven for us to explore and grow. Thank you for being more than just a teacher; you are a mentor and a friend. Wishing you all the joy you bring to others!

With heartfelt gratitude,
Maliha Rahin

Dear [Master Mohammad Behzad],
"Happy Teacher's Day to an extraordinary educator! Your ability to make learning enjoyable and engaging has transformed the classroom into a place of curiosity and growth. We appreciate your hard work and commitment to our success!"
With heartfelt gratitude,
Maliha Rahin.

"Becareful about silent deaths, sometimes people die during the night while crying. "😔

"مراقب مرگ های خاموش باشین بعضی وقت ها مردم در حال گریه های شبانه می‌میرند. "😔

"Becareful with your speech, sometimes your speech can keep awake someone till the morning. "😔

"مراقب حرف هایتان باشید، بعضی وقت ها حرف هایتان باعث می‌شود کسی تا صبح بیدار بماند. "😔

Good night 😴 🥱
شب بخیر

ی دُخـتَـر،بـایَـد مِـثـلِ پَـروانـه بـاشه دیـدَنِـش آسـون داشتنش سخت
A girl must be like a butterfly 🦋
Seeing it easy but having it difficult.

Saturday: Grammar
https://t.me/echfle/408

Lesson nine:

▎What is a Conjunction?

A conjunction is a part of speech that connects words, phrases, clauses, or sentences. They play a crucial role in sentence structure by linking ideas and making writing more coherent.

▎Types of Conjunctions

1. Coordinating Conjunctions: These connect words, phrases, or independent clauses that are of equal importance. The most common coordinating conjunctions can be remembered using the acronym FANBOYS:
   - For
   - And
   - Nor
   - But
   - Or
   - Yet
   - So

   Example: "I wanted to go for a walk, but it started raining."

2. Subordinating Conjunctions: These connect an independent clause with a dependent clause, indicating a relationship between the two. Common subordinating conjunctions include:
   - Although
   - Because
   - Since
   - Unless
   - While
   - After
   - Before

   Example: "Although it was raining, we decided to go for a walk."

3. Correlative Conjunctions: These work in pairs to connect equivalent elements in a sentence. Common pairs include:
   - Either...or
   - Neither...nor
   - Not only...but also
   - Both...and

   Example: "She is both intelligent and hardworking."

▎Usage of Conjunctions

- Connecting Ideas: Conjunctions help to express relationships between ideas, making sentences clearer.
- Creating Compound Sentences: By using coordinating conjunctions, you can combine two independent clauses into one sentence.
- Adding Complexity: Subordinating conjunctions allow for more complex sentences by introducing dependent clauses.

▎Punctuation with Conjunctions

- When using coordinating conjunctions to join two independent clauses, a comma is typically placed before the conjunction.
  - Example: "I wanted to go out, but I had too much work."
 
- No comma is needed when joining two items (words or phrases).
  - Example: "I like apples and oranges."

- When using subordinating conjunctions, if the dependent clause comes first, a comma is usually placed at the end of the dependent clause.
  - Example: "Because it was late, we decided to go home."

▎Common Mistakes

1. Comma Splice: This occurs when two independent clauses are incorrectly joined by just a comma without a conjunction.
   - Incorrect: "I like coffee, I like tea."
   - Correct: "I like coffee, and I like tea."

2. Misplaced Conjunctions: Sometimes, conjunctions can be placed in a way that confuses the meaning.
   - Ensure that the conjunction clearly connects the intended ideas.

▎Conclusion

Conjunctions are essential for building clear and effective sentences. Understanding their types and proper usage can significantly enhance writing skills. Whether you're connecting simple ideas or creating complex sentences, mastering conjunctions is key to effective communication.

Good afternoon 😊

Any question about today's lesson? 🧐🤔

درد دل یک مادر ....

کاج همیشه سبز من😥...
روز های گرم تابستان رو به تمام شدن بود و گرمی هوای کابل غیر قابل تحمل. همه، صبح وقت از خواب بیدار میشدند و میرفتند به وظایف روزمره شان. فقط من می ماندم و عروسم.
من هرچه تقلا میکردم، ضعف جسمی ام اجازه نمیداد. بیرون رفتن و پیمودن کوچه خاکی و شلوغ مان برایم سخت و اذیت کننده بود. کوشش میکردم با عروسم داخل خانه مصروف باشم و روز هایم را سپری کنم.
عروسم، چشم بد ازش دور باشد، به یک چشم بر هم زدن خانگک را خانه میسازد. منِ درمانده، جز جلو پنجره یا بیرون زیر افتاب نشستن و مرور عمیق خاطرات تلخ و شیرین زندگی و نکته گیری از نواقص او و شمردن دقایق ساعت، کاری ندارم.
پسر و دخترم وقتی خانه میرسیدند، جز اینکه برایم توصیه کنند بیرون زیر نور کشنده خورشید ننشینم چیزی نمی‌گفتند. شاید هم راست می گفتند. یک روز
حرف های زنان همسایه را شنیدم که میگفتند «پیری چیزی بدی است. آجه مظلوم مثل یک جلک، ده دل افتاب خوابیده. غریب استخوان گشته بیخی.»
از هنگام طلوع افتاب زیر نور خورشید می‌نشستم. چشمم به دروازه حویلی، در انتظار اینکه چه وقت وحیده و حمید برمیگردند. با برگشتن دخترم از کورس و پسرم از سر کراچی ترکاری فروشی اش، به داخل خانه می رفتمم. در خانه کسی نبود که قصه می کردیم. عروسم مصروف کار های خرد و ریز خانه بود. پسرم افتاب طلوع نکرده از خانه بیرون می رفت و وقتی بر می گشت خسته و کوفته، لقمه غذا در دهان اش خواب می رفت. دخترم هم صبح وقت از خانه بیرون می شد  و ناوقت روز بر می گشت. شب ها هم شاید اخرین چراغ مال ما بود که خاموش می شد. چون دخترم تا ناوقت شب درس میخواند.
                                     .... 
یک زمان متوجه شدم که پشت ناز کردن های دخترم دق شده ام. خیلی وقت بود که کم حرف شده و سرش فقط به کتاب و مشق اش بود. همان یک غذا را هم با دل جمع و شکم سیر نمی خورد. می رفت به اتاق کلان. شبها من و وحیده دخترم در یک اتاق بودیم. قبلا شب ها به جانم می افتاد که برایش قصه بگویم. ولی حالا نه من حالی داشتم و نه او.
                                        ***
وقتی روز های خزان رسید هوا سرد تر شده و دیگر جلو پنجره نشستن ام لذت قبلی اش را از دست داد.
یک روز صبح، وقتی وحیده از خانه بیرون رفت، به ارامی گوشه لحاف ام را بالا کرد و گفت «مادر بیداری؟!!» من که خیلی به خواب سنگینی نبودم، بیدار شدم. گفتم «بگو دخترم»
«من امروز از کورس که تمام شدم میروم خانه مرضیه. صبح امتحان دارم. از خانه او میروم کورس و فردا بر میگردم.»
اول کمی تند برخورد کردم. گفتم «همیشه خانه مرضیه، همیشه خانه مرضیه. خودت خانه نداری؟!»
او هیج چیزی نگفت. کتاب هایش در دست و سرش را پایین گرفته، با انگشت پاهایش بازی میکرد. دلم سوخت. «باشه برو و فردا برگرد.» صورتم را بوسید «تشکر مادر جانم....!»
صبح عروسم برایم چای اورد و گفت «حمید گفت امشب با یک کراچی دار دیگر میرود. یک جای است که ترکاری را ارزان مفروشد. برای فردا، امشب خرید میکند و خانه نمیاید.»
روز های دیگر را با انتظار کشیدن برای بچه هایم، سپری میکردم و زمان برایم کند و آهسته پیش می رفت.
آن روز...
واقعا روز طولانی شده بود. شب نمی شد.
امروز را چندبار بیرون رفتم و امدم. ناآگاهانه منتظر بودم چه وقت وحیده از دروازه داخل میشود و از زیر شانه هایم گرفته، بلند ام میکند که داخل برویم. ولی در دلم دلهره ای موج می زد. حسی برایم می گفت انگار که آنها نمی آیند.
بالاخره شب شد و چه دیر. شب عروس ام بولانی پخته بود. برایش گفتم برای حمید و وحیده مقداری را نگهدارد. فردا، خسته و کوفته از کار و درس برمیگردند یک غذای متفاوت بخورند.
چقدر لذت خواهد داشت که گرسنه باشند و بولانی بخورند.!!
شب ادامه یافت و وقت خواب رسید. شب را تنها در اتاق خوابیدم. بر عکس همیشه، امشب اتاق ساکت، تاریک و ارام بود. فردا صبح وقت برای نماز برخواستم، چراغ ام را پالیدم و پیدایش کردم. وحیده همیشه برایم میخنندید و میگفت «مادر چراغ ات مثل چراغ دزد ها است....» واقعا همانطوری بود به سختی میتوانستم جلو پاهایم را پیدا کنم.
نماز ام را تمام کردم. چون وحیده برایم گفته بود  میخواهد بالاترین نمره را در کانکور اخذ کند، برایش دعا کنم. برای دور شدن آفت ها و آمدن امنیت، صحتمندی و سلامتی همه دعا کردم. در اخر وحیده را اسم اش را ذکر کردم که «خدایا دختر معصوم ام جز خوبی چیزی دیگری نمیخواهد،خدایا
من پیرم و موهایم سفید است، زجری را که می کشم باید همه گناهانم را پاک کرده باشد و دعایم قبول درگاه تو باشد. لطفا دخترم را توفیق بده که بتواند از همه موانع عبور کرده و در مقصد اش کامیاب گردد. او که شب ها خواب ارام ندارد و روز ازاد، برایش مددگار باش، خداوندا!»

***
هوا با آن گرمی اش برایم سردی میکرد. رفتم زیر لحاف. خودم را در آن پیچاندم. خوابم نمیبرد، شاید دو ساعت گذشت...
به گفته مردم عام «تازه چشمایم گرم امده بود»
که عروسم ام با گریه و سر و صدا داخل اتاقم شد و گفت خاله!!  انفحار....انفجار...
رنگ از صورت اش پریده بود. گفتم «چی می گویی!؟درست صحبت کن کجا انفجار شده»
«کاج انفحار شده. از وحیده خبری نیست گوشی اش را بر نمیدارد ....»
حرفش چندبار به گوشم پیچید. گوشم بند شد. پیش چشمانم تاریک شد. انگار همه دنیا بر سرم ریخت. نتوانستم با صدای بلند چیغ بزنم. دویدم به طرف کوچه. همه مردم به طرف شاهراه عمومی می دویدند. سرو صدا زیاد بود. من ناخودآگاه و همگام با مردم دیگر فقط میدویدم. صد فکر شوم به ذهنم می آمدند و داشت دیوانه ام می نمودند. شاید داشتم دیوانه میشدم و خودم نمیفهمیدم... . نزدیک کورس رسیدم. شلوغی و دود و گریه و ناله و فریاد چنان صحنه وحشتناکی را ایجاد کرده بود که هوش را از سر می برد. انگار تمام مردم هجوم آورده بودند. همه کوچه ها را ادم گرفته بود. من به سمت کورس میرفتم، از انجا بچه ها و دختر ها بیرون می‌آمدند. عده نیم جان و خون آلود، عده ای پیکر های خون آلود در بغل، عده ای چیغ زنان در جستجوی عزیزانشان... صحنه محشر بود! من اصلا متوجه نشدم چطور خودم را رساندم تا پیش مسجدی که نزدیک به دروازه  کورس قرار داشت. پیش مسجد جسدی را دیدم. گفتم این مسجد جز جا دادن جسد دیگر برای چیزی جا ندارد. همانجا چیغ زدم و با دو زانو به زمین افتادم. بعد از چند دقیقه دوباره بلند شدم و رفتم در بین جسد های دختران که 18ساله یا کمتر و بیشتر به نظر می رسیدند. بی خود شده بودم و جیغ زنان  دخترم را می پالیدم. هرچه جست و جو کردم او را نیافتم.
چهار اطراف کورس را دویدم و اسم او را فریاد زدم. ولی از وحیده خبری نبود. قبول نمی کردم چیزی شده باشد اش ولی دلم داشت پاره می شد و زار زار گریه میکردم. چقدر در ته دلم پیش خدا عذر میکردم دخترم را چیزی نشده باشد! اما اثری ازش نبود...
امیدم داشت نا امید میشد. رفتم دهن دروازه کورس خواستم داخل شوم اما افراد ط‌ال‌بان امده بودند و اجازه داخل شدن نمیداد. منی که دیگر داشتم دیوانه می شدم  سیلی ای محکمی بر روی کسی که مانع ام میشد زده و به زور داخل شدم. رفتم داخل صنف....
فریاد های که می‌گفتند برادر جان! خواهر جان! یا اسم های را که صدا میزدند خود به خود به گوشم می‌پیچید. دیگر از خود بی خود شده بودم. یکی را میدیدم که دست ندارد. یکی را میدیدم که پا ندارد. یکی سر ندارد. همه جا دور سرم میچرخید. رفتم میان تکه تکه گوشت های آغشته در خون. یک دفعه یی کفش وحیده را دیدم. قلبم داشت ایستاد میشد. اما به خودم امیدواری میدادم که او این جا نیست.اگر این جا نیست پس چطور بدون کفش از میان کلوخ و اهن و پارچه های شیشه گذشته باشد. حتما پاهایش زخمی شده.پیشتر رفتم. نه....خدایا اون خودش است.... دخترم!!!.دیگر پاهایم حرکت نمیتوانست. چشم هایم یاری ام نمیکرد ببینم. پیش چشمانم را انگار خون گرفته بود و صورت وحیده در آن غطه می خورد.  افتادم بالای ان قسمت از دیوار که با انفجار ویران شده بود. دیگر چیزی نمیدانم وقتی به هوش امدم در همان اتاق همیشگی ام یک سیروم  در بازویم وصل شده بود. همه جریانات به یادم امد.گفتم شاید من دچار توهم شده باشم. بلاخره پیر شدم و این چیز ها اتفاق می‌افتد.عروس ام همه قوم و خویشان زن های همسایه کنارم بود. پرسیدم گفتم وحیده کجاست. چیزی نگفت و گریه میکرد. فهمیدم همه چیز درست بوده. دیگر وحیده یی ندارم که تا امدن اش از درس زیر نور افتاب منتظر بینشینم و در انتظار آمدن اش هیجانی در دلم جریان داشته باشد. دیگر آن دختر قشنگی و مهربانی که می آمد و از زیر بازو هایم گرفته، باهم داخل خانه میشدیم وجود ندارد! یعنی دیگر شب ها کسی در اتاق نیست که چراغ را روشن بگذارد و تا نیمه شب درس بخواند....
ناتوانی ام باعث شده بود که نتوانم با چیغ زدن و بلند بلند گریه کردنم عقده دلم را خالی کنم. درونم لبریز از درد شده بود. آنقدر درد سنگین که توان آه کشیدن هم نگذاشته بود. تمام وجود ام میسوخت. حس میکردم تمام وجودم در هم می پیچد و دلم دارد پاره می شود. آه! آه! آه! وحیده ام ! دختر لایق و مقبول مادر! امید دل و تکیه گاه مادر! دیگر بی تو کجا شوم و چگونه نفس بکشم. من از همین امروز مردم! خدایا او کی حق اش بود اینقدر زود برود و اینقدر ظالمانه کشته شود. تو کجاست عدالت تو....!!
                                 
فردای آن روز وحیده را دفن کردند. بدون اینکه صورت اش را به من نشان دهند. هر چه داد و فریاد زدم  نگذاشتند صورت اش را بیبینم.

بعد از ان صبح لعنی که با وحیده تند صحبت کردم دیگر ندیدم اش. «کاش برایت اجازه نمیدادم. دل خوشی من تو بودی. همیشه روز های خوش تو را تصور میکردم. اول نمره شدن در کانکور که همیشه می گفتی،  فارغ شدم از دانشگاه، لباس زیبا و سفید عروس بر تن ات... آه دختر قشنگم. وقت ات نبود اینقدر زود و دنیا را ندیده بروی! کاش به جای تو من می مردم و تو می بودی! وحیده...عزیز مادر...
وحیده.... شهید مادر....»
                                         ***
زنهای همسایه بدون دانستن حضورم، با هم قصه می کنند و می گویند « بیچاره دختر جوان و هجده ساله. مردن که مرد ولی خیلی وحشیانه...تمام بدن اش تکه و پاره شده بود...ای پیر زن بیچاره چه دردی نصیب اش شد. فقط یک دختر و پسر داشت. چقدر به آن دخترش خوش بود. رفت بیچاره و این زن درمانده را، در این پیری و درماندگی اش تنها گذاشت. اگر او به زودی از چیزی دیگری نمیرد، این غم او را خواهد کشت.....»
ولی دیگر حرف های شان برایم تاثیری ندارد. چون توانی برای داد و فریاد زدن ندارم. حالا دیگر اشک هم نمی ریزم. همه چیز در درونم سخت شده و گیر مانده. اصلا دیگر روحی انگار در من نمانده است. فقط تن نحیفی باقی مانده  مثل شیشه شکننده و مثل یخ سرد.
روز و شب برایم فرقی ندارد. خوشی و غم را از هم تفکیک نمی توانم. روز و شب برایم یکی شده. هیچ کاری هم از دستم بر نمی آید. اصلا نمی فهمم زندگی و حس زنده بودن یعنی چه. البته فقط یک چیز را می فهمم: «دختری که دار و ندارم بود و خودش هم آرزو های بلندی داشت، در سن خیلی کم و بی گناه بسیار وحشیانه کشته شد. نه حق او بود و نه حق من. اما ما نه عدالتی دیدیم و نه بازخواستی. چه بگوئیم!؟...» مثل دختر من ده ها دختر معصوم دیگر تکه و پاره شدند و آرمان های شان به خاک شد. و مثل من دها مادر دیگر در این غم جانکاه و اندوه بی پایان افتادند... نمی فهمم چرا؟
شاید چون این جا افغانستان است...

Sudden story of Wahida, a young girl who was martyred badly in Kaj accident right two years ago. Barchi has had a lot of bad experiences during the history and these bad accidents had caused so many families to miss and lose their sweetest members of their family 👪 but anyway let me to make it clarify that their deaths and their bloods are not without worth and their friends will continue their way undoubtedly and we will remember them till we are alive.

https://t.me/echfle/408
Sunday: Reading 📚: Rich Dad Poor Dad.