«همه‌چیز را پذیرفته‌ام، اما همچنان غمگینم…»

پناه‌گاه.

اما عزیزترینم،
اگر روزی من نبودم و دلت برایم تنگ شد، کافی‌ست به آینه نگاه کنی…
بخشی از وجودِ من،
تا ابد در چشم‌هایِ تو باقی می‌ماند.

چه بدانم عزیزِ من؛
حتی اگر تو میانِ‌مان دیواری بکشی،
من در نهایت آن دیوار را
به رنگی که دوستش داری
نقاشی خواهم کرد.

مادرم در آخرین نامه‌اش برایم نوشته بود:
«تمامت را به کسی نده، که اندکش را به تو می‌دهد؛
این کار را با خودت نکن عزیزکم.»

سیگارها غذا هستند، برای روح‌های شکسته.

اگر از من بپرسند: سلام مهم‌تر است یا خداحافظی؟
قطعاً خواهم گفت: خداحافظی…
من سال‌هاست نمی‌دانم کجا، به چه دلیل و چگونه رها شدم.

من برای شنیدنِ یک جملهٔ امیدوارکننده از تو، تمامِ امیدم را گرو گذاشتم.

گفت: زمان التیام می‌بخشد؛
بله عزیزِ من، اما
آدم هیچ‌وقت طعمِ برخی اشک‌ها را فراموش نمی‌کند…

اطمینان.

از دستِ زندگی خسته‌ام.
هرقدر به مسخرگی می‌گذرانم،
می‌بینم نمی‌شود که نمی‌شود، که نمی‌شود…

آثارِ صادق هدایت را به این ترتیب بخوانید:
زنده‌به‌گور، سه‌قطره خون، سگ ولگرد، بوف کور، علویه خانم، حاجی‌آقا.

وصل.

آثارِ فرانتس کافکا را به این ترتیب بخوانید:
مسخ، حکم، در مستعمرهٔ کیفری، گرسنگی‌هنرمند، محاکمه، قصر.

و من دریافته‌ام،
وقتی کسی
تو را دوست دارد،
نمی‌گذارد در تاریکی و رنج باقی بمانی.

کمی قبل‌تر از بوسه.

آثارِ فئودور داستایفسکی را به این ترتیب بخوانید:
شب‌های روشن، یادداشت‌های زیرزمینی، جنایت و مکافات، ابله، شیاطین، برادران کارامازوف.

«به آغوشم بیا…
حتی به شکلِ گلوله‌ای.»

امروز 26 June، روز جهانی بوسیدن لب‌های دوست صمیمته.

عشق.

در نامهٔ خودکشی‌اش نوشته بود:
«فکر نکنید که خودکشیِ من یک تصمیمِ ناگهانی بود.
من تمامِ درها را زدم؛ هیچ‌کس باز نکرد.»