گاهی انسان از درون می‌میرد؛
شوقش ناگهان خاموش می‌شود،
و بعد تا پایانِ عمر، جنازهٔ خودش را با خود حمل می‌کند.

در آخرین نامه‌ام برایش نوشتم:
«خداحافظ،
به تو که اندوهِ مرا نفهمیدی،
و نگرانی‌ها و ترس‌هایم را به تمسخر گرفتی…»

- بگو در میان آن‌همه سیگار، نخی هم به یادِ من سوخت؟
+ نخی؟! تمام وجودم به یادت سوخت.

آغوش.

عشق.

بوسه.

دلم می‌خواست برای اندوهِ چشمانت کاری بکنم،
اما تنها توانستم بگویم:
«طاقت بیاور، عزیزِ من.»

بوسه.

می‌مانی، بمان؛ می‌روی، برو…
که این‌بار
من ماندنِ خودم را هم باور ندارم…

امن‌تر از آغوشِ مردی تنها،
خلوتِ دختری‌ست که هنوز احساس را باور دارد؛
اما از زخمِ مکرِ عشق،
سال‌هاست تنهایی را آرام در آغوش گرفته است.

و عزیزِ من،
مدت‌هاست برای هیچ‌چیز
جز «تو» و «وطن» گریه نکرده‌ام…

تنهایی،
پیش‌شرطِ عشقِ واقعی است.
کسی که تنها نمی‌ماند،
عشقِ دروغین را با حقارت می‌پذیرد.

«می‌خواستم فریاد بزنم و از او بخواهم که نرود، اما
چه حقی داشتم که او را از رفتن باز دارم،
وقتی خوشبختی‌اش در آغوشِ کسِ دیگری بود؟»

تکیه‌گاه.

عشق.

ای امید،
هیچ‌چیز به اندازهٔ تو ما را فریب نداد!

نگاه.

«با همهٔ خنده‌ها و کتمان‌ها،
پیدا بود در چشم‌هایش ردپایی از رفتگانِ بی‌وداع.»

«بسیارند
بی‌خوابانی چون من؛
هر یک، در کُنجِ خلوتِ خویش…»

تمامِ عمر، به دنبالِ واژه‌ای بودیم
برایِ گفتنِ «من خوبم» و دروغ نگفتن.

«اگر تمامِ چیزی که دادی کافی نبود،
نبودنت را تقدیم کن.»