«برای تو
چیزهای زیادی نوشتم،
اما آنچه هرگز در کلمات جا نشد،
دلتنگی‌ام بود.»

«سرنوشت در سنی غمگینم کرد،
که مردم در آن سن، آرزوهایشان را زندگی می‌کنند…»

بوسه‌گاه.

و در پایانِ روز دیدم
من از آن‌ها که تسلّاشان می‌دادم، غمگین‌تر بودم.

«ما را نکُشید، ما هنوز جوانیم؛
ما هنوز نمی‌دانیم که عشق،
مزهٔ توتِ شیرین می‌دهد یا خرمالوی نارس.»

در تاریخ‌مان بنویسید:
آنان که زنده مانده بودند هم مُردند؛
ما نگاه کردیم و ذره‌ذره تمام شدیم.

آغوش.

رو به آن سویِ وجودم کردم که هیچ‌کس را دوست نداشت، و در همان‌جا پناه گرفتم.

حریم امن.

ناگهان میل شدیدی به خزیدن در تخت‌خواب، پنهان شدن از همه‌کس و همه‌چیز، و تا ابد خوابیدن بر من غلبه کرد.

تو واسم فرق می‌کردی،
فکر می‌کردم نمی‌ری، بری‌ام برمی‌گردی؛
چشمامو تر می‌کردی،
بعدشم با دروغات دلمو خر می‌کردی.
@Duchar

حریم امن.

از تو چه پنهان؟
هنوز، احتمالِ این‌که دوستم بداری را
دوست دارم.

«اما عزیزِ من، آن‌که تو را دوست بدارد، به تماشای رنجَت نخواهد نشست…»

اگر روزی غمگین روبه‌روی تو ایستادم،
فکر نکن که چه‌قدر ضعیف و کم‌توانم؛
به این فکر کن که تو را امن دیدم
و روی تو حساب کردم،
که روی غمگینم را نشانت دادم.

اشتیاق.

دلم با ماندن بود؛ راه، اما راهِ رفتن…
و تو ندانستی چه رنجی‌ست
کشاندنِ تنِ خسته‌ای که خواهانِ ماندن بود.

من هم سرانجام فراموشت خواهم کرد؛
تو اما دیگر هیچ‌گاه این‌گونه دوست‌داشته نخواهی شد.

و اگر اندوهت آن‌قدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود، به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم.

اما عزیزِ من،
حتی اگر درختان دوباره شکوفه دهند و بهار آید،
درختانِ از‌دست‌رفته‌ای که بیشترین سهم را در دیدنِ بهار داشتند،
هرگز برنمی‌گردند.

عشق.