به خیلی چیزها عادت کرده‌ام؛
عادت کرده‌ام از پشتِ پنجره آدم‌ها را تماشا کنم،
چای بنوشم، سیگار بکشم
و تو نباشی.

ارزشش را داشت، نه؟
دوست داشتنِ تو و دوست داشته شدن.
هیچ‌گاه در اعماقِ قلبم
از آن لحظات پشیمان نخواهم شد.

یه روز خوب کیه؟
@Duchar

خونه.

این‌که فراموشش کرده‌ای، کافی نیست؛
باید فراموش کنی که فراموشش کرده‌ای.

معلوم است که دوستت دارم، وگرنه در وطن غمگین و جنگ‌زده، چه می‌توانستم بکنم؟

اما عزیزِ من،
کاش در روزگار دیگری می‌زیستیم،
ما همگی حیف بودیم...

می‌گذره، درس می‌شه، ولی نترس دیگه؛
درداتون سِر می‌شه، قلبت نترس می‌شه.
روز می‌ره، شب می‌شه، دوست باهات بد می‌شه؛
اون که می‌خواستی، بی‌حس از کنارت رد می‌شه.
@Duchar

بوسه‌گاه.

آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم. و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

نیازی به ایستادن نیست؛ برای هیچ‌چیز صبر نکن.
هرچه پایان یافت، دیگر به پایان رسیده است.
زندگی همین‌قدر سرد و نکبت‌بار است.
عشق دوام نمی‌آورد.
دست‌های گرم، روزی سرد می‌شوند؛
چهره‌ی زیبا، زشت می‌گردد؛
و خورشید، غروب می‌کند.

وطن.

انسان از جایی به بعد، دیگر کمتر انسان است؛
رنگ‌های روحش کمرنگ‌تر می‌شود و ذره‌ذره از خود تهی می‌گردد،
تا جایی که به قبرستانی از آدم‌ها، احساسات، آرزوها و خاطراتِ نصفه‌ونیمه تبدیل می‌شود.

مرا در شخصِ دیگری جست‌وجو خواهی کرد،
اما نخواهی یافت؛
نه به این خاطر که دیگران بد هستند یا من بی‌نقص بودم، نه؛
بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند.
تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها،
دنبالِ چیزی که فقط در من بود؛
آن درکِ بی‌قیدوشرط،
آن صبوریِ خسته،
آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم.
و روزی،
میانِ یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر،
ناگهان ساکت می‌شوی
و یادم می‌افتی؛
نه با نفرت، نه با خشم،
با حسرتی عمیق
که فقط کسانی می‌فهمندش
که عشقِ واقعی را از دست داده‌اند…

خیال می‌کردم تمام آن خاطراتِ غم‌انگیز را برای همیشه در کنجِ ذهنم دفن کرده‌ام.
خیال می‌کردم گذرِ زمان، مرا از شرِّ یادآوریِ دوباره‌ی آن‌ها خلاص می‌کند.
خیال می‌کردم روزی فراموشی سهمِ من هم می‌شود؛
نمی‌دانستم رنج، زوال‌ناپذیر است.

این ریمیکس خیلی قشنگه.
@Duchar

آغوش.

همیشه از غمِ کسانی حرف می‌زنند
که می‌مانند و می‌سازند؛
اما هیچ‌وقت به غمِ آن‌هایی که می‌گذارند و می‌روند
فکر کرده‌ای؟

اگر روزی غمگین روبه‌روی تو ایستادم،
فکر نکن که چه‌قدر ضعیف و کم‌توانم؛
به این فکر کن که تو را امن دیدم
و روی تو حساب کردم،
که روی غمگینم را نشانت دادم.

زن‌ها تا لحظهٔ آخر می‌جنگن عزیز من؛
ولی وقتی یه چیزی براشون تموم می‌شه، دیگه تموم شده!

او هرگز متعلق به من نبود؛ فقط خیالِ مورد علاقه‌ام بود.
@Duchar