من انتهای داستان را می‌دانستم عزیز من؛
با این‌همه، خودم را به حماقت زدم و تمامِ عاشقانه‌هایم را صرفِ تو کردم.
اما حالا،
خودم را در آینه، تهی از هر حسی، می‌نگرم؛
روحی مچاله شده و تنی که توانِ ایستادن ندارد.
تو با من چه کردی
که جنگلِ جانِ من چنین خاکستر شد؟

زمستون شده، از این سایه‌ی جگرخون شده سراغی بگیر؛
خودم هیچی، یه حال‌وخبر از این بوته‌ی اقاقی بگیر.
تنم سرده و دلم سوخته، پریدم ولی پرم خونیه؛
فدای سرت که من، قسمتم مثل موی تو پریشونیه.
@Duchar

پناه.

تمام جانم تکه‌تکه شد تا قلبم حقیقتی را بپذیرد که مدت‌ها پیش عقل آن را دریافته بود.

آدما تا یه حدی صبورن؛
تحمل می‌کنن، نشنیده می‌گیرن،
اما از یه‌جا به بعد تموم می‌شن.
آدما رو تموم نکنید.

«در دوست داشتنِ تو، خودم را بسیار رنجاندم…»

عشق.

تو را به گریه قسم، بازگرد!
آن بوسه برای آن‌که خداحافظی کنیم، نبود…

تو
جهان را بر من سخت کردی!
بعید است خدایِ من
بر تو آسان بگیرد…

کمی زمان که بگذرد،
همه‌چیز را فراموش می‌کنی؛
همان‌طور که کودکی‌ات را،
همان‌طور که اسباب‌بازی‌های شکسته‌ات را فراموش کردی،
دل‌شکستگی‌ات را هم از یادت خواهی برد.

تموم، دیگه تموم
کدوم عشق؟ کدوم؟
که عشق عمر منو
حروم کرد، حروم…
@Duchar

بوسه.

عشق چیزی نیست که من دنبالش باشم؛
اما اگر قرار باشد عاشق شوم، باید ارزشش را داشته باشد؛
باید کسی باشد که بتواند تاریکیِ مرا در آغوش بگیرد…

حریم امن.

نمی‌دانم از چه بگویم؛
از خنجری که بر قلبم می‌زنی،
یا از دستانی که نوازشم می‌کنی؛
آب می‌دهی مرا تا قربانی‌ام کنی؟!

یه نخ سیگار بده.
این موزیک، سیگار می‌طلبه.
@Duchar

معانقه.

اما عزیز من،
طولانی‌ترین شبِ سال برای من رفتنِ تو بود،
نه یلدا.

ناراحت باشم که الان با یکی دیگه‌ای؟
نه عزیز من.
اون‌جا هم خیانت می‌کنی،
اون‌جا هم دوهزاری بودنت رو ثابت می‌کنی.
فقط با اون نه؛ با بعدی‌هام هم همین‌طوری.
همین چرخه رو مدام تجربه می‌کنی.
من چیزی رو از دست ندادم،
تو منو از دست دادی.
حالا باید بچرخی بین دست‌ها
تا بفهمی طلا تو دست خودت بوده
اما قدرش رو ندونستی.
مسئله هم تو نیستی؛
ذاتته که بی‌ریشه‌ست.
هستی،
ولی وجودیت نداری.

آرامش.