دل هیشکی مثل من غم نداره
آسمونِ بی‌کسیم ته نداره :)
@Duchar

کمی قبل‌تر از بوسه.

عمیق‌ترین رنج انسان، معاشقه‌ی انتظار و ناامیدی‌ست.

برخی وقت‌ها، ما آدم‌هایی را دوست داریم که دوستمان نمی‌دارند؛
همان‌گونه که آدم‌هایی نیز یافت می‌شوند که دوستمان دارند، اما ما دوستشان نداریم.
به آنانی که دوستشان نداریم، اتفاقی در خیابان برمی‌خوریم و همواره برمی‌خوریم؛
اما آنانی را که دوست می‌داریم، همواره گم می‌کنیم
و هرگز اتفاقی در خیابان به آنان برنمی‌خوریم…

دلمم واست تنگه، اندازه تهران :)
@Duchar

پناه.

«أنا ضدّ كلّ ما يأخذك بعيدًا عن صدري!»
من با هر آنچه تو را از آغوشم دور می‌کند، دشمنم!

تکیه‌گاه.

و هر بار کسی مرا دوست داشت،
دوست نداشتنِ تو یادم آمد و گریستم.

بوسه.

«اما عزیزِ من، آن‌که تو را دوست بدارد، به تماشای رنجَت نخواهد نشست…»

بوسه.

فاصله‌ی او از یک آدمِ خاص تا یک آدمِ معمولی، فقط دوست داشتنِ من بود.

وصل.

من عشقی را به کسی دادم که لایقش نبود،
و در نهایت، دردی را تجربه کردم که سزاوارش نبودم.

او هرگز دوستم نداشت. عشق، مرا کور، کر و احمق کرده بود.

بوسه‌گاه.

اولین نخ سیگار…
همیشه قرار بوده آخرین هم باشد،
برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌هاست نخ به نخ دود می‌کنند از همان نخِ اول!
مثل من که از همان حادثه‌ی اولین نگاه…
هر شب دوست داشتنت را تمام می‌کنم در خودم،
ولی هر روز صبح با طلوعِ خورشید آغاز می‌شوی!

آدمی عجیب است، آگاهانه برای خود وابستگی به‌وجود می‌آورد و سپس از آنها رنج می‌کشد.

آخرین پروانه‌ات هم مُرد در قلبم؛ تو آزادی.

خونه.