«بگذار دوام آوردن، هنر تو باشد…»

آرام‌جان.

من به پایانِ خوشِ این‌همه صبر، باور دارم.

بوسه.

روزی می‌رسه که به «نکرده‌هات» افتخار می‌کنی؛
همه‌چیز، ارزش تجربه کردن نداره.

امیدوارم کسی را داشته باشی که نخواهد مدام تفسیرت کند، و بفهمد گاهی فقط یک نوازش ساده در سکوت، تمام نیاز یک انسان است.

نزدیک.

تو زیباترین حزنم بودی، عزیزترین زخمم، و دلخواه‌ترین رنجم…
و این‌که حالا با فعل گذشته از تو یاد می‌کنم، غم‌انگیزترین شکل انقراضی‌ست که خودم برگزیده‌ام.

تو رفتی و دلم غمین شد،
قرینِ آهِ آتشین شد.
از آن شبی که برنگشتی،
جهان، که شادی‌آفرین بود،
به چشمِ من غم‌آفرین شد.
02:10

نفس به نفس.

کسی که تو را رنجانده، خواهد رنجید، در حین شادی، در حین امید…

بابت غیراجتماعی بودنم احساس گناه نمی‌کنم، هرچند گاهی حسرت می‌خورم، چون تنهایی‌ام دردناک است. اما هر بار که پا به دنیای بیرون می‌گذارم، برایم مثل یک سقوط اخلاقی‌ست-انگار برای یافتن عشق، به فاحشه‌خانه رفته باشم.

بوسه.

خاطراتی که آدم‌هایش رفته‌اند، دردناک‌اند؛
ولی خاطراتی که آدم‌هایش حضور دارند،
اما شبیه گذشته نیستند، به‌مراتب دردناک‌ترند!

ای بی‌خبر از حال بیمارم،
رفتی و خود را به که بسپارم؟
باور نکردی حرف قلبم را،
آرام جانم، دوستت دارم :)
@Duchar

تکیه‌گاه.

نامِ دیگرِ مرگ، زیستن در میانِ کسانی‌ست که رنجِ تو را کوچک می‌شمارند.

جایی نمان که غمت بی‌ارزش باشد؛
آدم‌ها اگر دوستت داشته باشند، نمی‌توانند غمگینی‌ات را نادیده بگیرند.

تنیده.

از یه جایی به بعد، حالت نه خوبه، نه بد.
از خودت می‌پرسی: «می‌تونی ادامه بدی؟»
جواب می‌دی: «نه…»
ولی ادامه می‌دی…!

از دست من میری، از دست تو میرم
تو زنده میمونی، منم که میمیرم :)
00:24