زندگی.

به لطف توست
که من بدون عاشق شدن از دنیا نخواهم رفت،
هرچند عشقم ناشاد و اندوهگین است.

دیگر چیزی مرا آزار نمی‌دهد، من خودِ دردم…

چی اومد، سر من که قول داده بودم دیگه برنگردم؟
که امشب دوباره به یاد چشات گریه کردم :)
01:12

خونه.

من درست از جایی فرو ریختم که تو را باور کرده بودم.

در سینهٔ من، خاطره‌ای راه می‌رود،
اندوهی جولان می‌دهد،
و شادی‌ای گم شده است…

بله عزیزم،
عشق ما به جایی نرسید، ولی برای همه اون خاطره‌ها ازت ممنونم.

آغوش.

خیال می‌کنی از پا در می‌آیم؟
چه باک!
ببین آرامم،
آرام‌تر از نبضِ یک مُرده.

وقتی انسان آموخت که چگونه با رنج‌هایش تنها بماند
و چگونه بر اشتیاقش به گریختن چیره شود،
آن‌وقت چیز زیادی نمانده که یاد نگرفته باشد.

کاشکی نداشتم تو رو، از اولشم نبودی تو :)
00:20

تکیه‌گاه.

من شما را بی‌آنکه امیدی داشته باشم، دوست می‌دارم.

شهامت می‌خواهد دوست داشتن کسی که
هیچ‌وقت
هیچ‌زمان
سهم تو نخواهد بود.

اولین نخ سیگار…
همیشه قرار بوده آخرین هم باشد،
برای همه‌ی آن‌هایی که سال‌هاست نخ به نخ دود می‌کنند از همان نخِ اول!
مثل من که از همان حادثه‌ی اولین نگاه…
هر شب دوست داشتنت را تمام می‌کنم در خودم،
ولی هر روز صبح با طلوعِ خورشید آغاز می‌شوی!

بوسه.

من زیر آوار کسی جون دادم که فکر می‌کردم خونه‌مه.

اسم تو برای من مقدّسه
تا نفس تو سینه، پرپر می‌زنه
باورم کن که فقط باورِ تو
می‌تونه قفلِ قفس رو بشکنه…
02:44

بوسه.

حق با ونگوگ بود؛ غم، برای همیشه باقی می‌ماند.