طبق توافق‌هایی که دور قبل بهش رسیدیم، ایران قراره دوباره تو ژنو با آمریکا مذاکره رو شروع کنه، اونم با این هدف که هرچه زودتر به یه توافق منصفانه و عادلانه برسیم.

موضع‌مون کاملاً روشنه: ایران تحت هیچ شرایطی دنبال ساخت سلاح هسته‌ای نیست؛ اما در عین حال، ما ایرانی‌ها هم هیچ‌وقت از حق‌مون واسه استفاده از انرژی هسته‌ایِ صلح‌آمیز و منافعش واسه مردم‌مون کوتاه نمیایم.

الان یه فرصت تاریخی پیش رومونه که به یه توافق کم‌سابقه برسیم؛ توافقی که هم نگرانی‌های دو طرف رو برطرف کنه هم به نفع هر دو باشه. این توافق دست‌یافتنیه، به شرطی که دیپلماسی رو بذارن تو اولویت.

ما نشون دادیم واسه دفاع از حاکمیت‌مون تا آخر می‌ایستیم و کم نمیاریم. همون روحیه رو هم میاریم سر میز مذاکره تا اختلاف‌ها رو از راه مسالمت‌آمیز حل کنیم.

کارم اشتباه بود که به اون خانم بی‌گناه توهین کردم و به خاطر این کارم کلی گریه کردم.

من تو این 40 روز تو یه جوی قرار گرفته بودم که "تو کشور خودم، مردمی که از جنس خودم بودن کشته شدن" و این داستان هر روز بیشتر بهم القا میشد و سر همین خشم و نفرت وجودمو گرفت.

تو روز 22 بهمن وقتی دیدم مردم دارن میرن خوشحالی کنن، منم دیگه دنبال یکی بودم که عصبانیتم رو سرش خالی کنم.

من خیلی اشتباه کردم ولی اگه زندگیم به حالت عادی برگرده سعی میکنم اشتباهاتمو جبران کنم.