بنام خدا
سلام عرض می‌کنم
صبا هستم🤓

خیلی رک بگم خدمتتون که این کانال به این دلیل ساخته شده که اینجانب به مدت بسیار مدیدی به فکر تاسیس یک کانال بودم اما دربرابرش مقاومت می‌کردم و حالا به نقطه‌ای رسیدم که دیگه نمی‌تونم خودمو نگه دارم و باید تراوشات ذهنمو به خورد کسی بدم یعنی به عبارت ساده‌تر، به‌دنبال گوش مفت هستم و خوشحالم که الان اینجایید، خوش اومدید عزیزان😂♥️

پی.اس: درسته گفتم گوش مفت می‌خوام ولی نترسید قول میدم تا حد توان تراوشات ذهن ارزنده‌ای خدمتتون ارائه بدم😭😂

۲۸ دی ۱۴۰۱

در ضمن عزیزان من ببخشید که بی اجازه ادتون می‌کنم، ولی قبول بفرمایید که سخت بود دونه دونه بیام لینک بدم بهتون که خودتون اگه خواستید بیاید😅
بخاطر همین جداً
Feel free to leave
اینجا دوشواری نداریم اگه خواستید، بذارید برید راحت باشید.
حتما همتون حداقل تو ۲-۳تا کانال شخصی دوستای دیگتونم عضوید😂
(ولی کاش اول اجازه بدید یکی دو مورد مغزم بتراود بعد تصمیم بگیرید برید😭😂)

همین دیگه خلاصه که
خوش آمدید، اهلاً و سهلاًwelcome, bienvenuex, bienvenido 😁🫰🏻

#Dropsof_psychology 🧠

آقامون راجرز میگه که از وقتی ما یه ذره بزرگ میشیم و می‌فهمیم که برای خودمون کسی هستیم، یک نیاز در ما شکل می‌گیره به اسم
نیاز به توجه مثبت و احترام.

و این نیاز به هر شکلی که از طرف اطرافیان بچه ارضا بشه، از اون به بعد نظر اون بچه درمورد خودش رو می‌سازه.
یعنی چی؟
یعنی مثلا اطرافیان بچه همیشه بهش حس ارزشمندی و دوست داشتنی بودن میدن، وقتی گریه می‌کنه باهاش بدرفتاری نمی‌کنن، وقتی کار بدی می‌کنه درسته که بهش می‌فهمونن کارش اشتباه بوده ولی اینم بهش نشون میدن که با این وجود هنوزم دوستش دارن، اینجوری اون بچه دیگه تا ابد باور می‌کنه که دوست داشتنی و لایق احترامه

ولی اگه اطرافیانش این توجه مثبت رو مشروط کنن، یعنی فقط در مواقع خاص بهش حس دوست داشتنی بودن بدن، مثلا فقط وقتی بچه طبق میلشون رفتار کنه باهاش مهربون باشن، این بچه با خودش میگه که من گاهی وقتا لایق احترام و توجه نیستم، من فقط اگه طور خاصی رفتار کنم، دوست داشتنی و لایق احترام هستم.
و این تفکر و عقیده تبدیل میشه به برداشت این آدم از خودش، اصطلاحا میگن خودپنداره تشکیل میده (خودپنداره‌ی "من آدمی هستم که لایق احترام و توجه مثبتم" یا "من فقط در شرایط خاصی لایق احترام و توجه مثبت هستم")

بعد چی میشه؟
بعد دیگه رفتار خودشم با خودش همونجوری میشه. یعنی اگه والدین بی قید و شرط دوستش داشتن، خودشم بی قید و شرط با همه نقص هاش خودش رو می‌پذیره، و اگه براش شرط گذاشته بودن، اون شروط و ارزشگذاری‌ها رو می‌پذیره و خودشم دیگه فقط همون مواقعی خودشو می‌پذیره و دوست داره که والدینش تعیین کرده بودن.
یعنی بدون اینکه لازم باشه کسی بالا سرش باشه و در مواقع خاصی دعواش کنه یا بکن نکن کنه، خودش خودشو دعوا می‌کنه و اون بکن نکن ها رو اجرا می‌کنه. حتی اگه اصلا دیگه ارتباطی با والدینش نداشته باشه.

این بنده خدا به جای اینکه خودش ارزش‌هاش رو تعیین کنه هنوز طبق ارزش‌هایی زندگی می‌کنه که از وقتی یادش میاد بهش القا شده (گریه نکن! شلوغ نکن! بگو چشم!) و فکر می‌کنه ارزش‌های خودشن درحالی که ارزشگذاری‌های دیگرانن.

ادامه👇🏻

📌مثال: شخصی وقتی بچه بوده بهش اجازه مخالفت نمی‌دادن، نباید رو حرف بزرگتر حرف می‌زده و باید همیشه مطیع می‌بوده (فقط بگو چشم!) یعنی اگه بحث می‌کرده، دعواش می‌کردن
این آدم که الان بزرگ شده، توانایی نه گفتن یا اعلام نظر مخالف با دیگران رو نداره چون باااور داره که وقتی"نه" میگه، پذیرفته و دوست داشتنی نیست و در نتیجه نیازش به توجه مثبت ارضا نمیشه، پس ترجیح میده هر کوفتی هم ازش خواستن قبول کنه و تو سری خور بشه🫤 حالا چه سر کار، چه جلو همسرش چه جلو دوستاش و چه هرچی

ادامه👇🏻

خلاصه لُب کلام،
آقا به بچه‌هاتون نشون بدید که با وجود همه اشتباهات و نقص‌هاش می‌پذیریدش، که بازم دوستش دارید
بهش القا نکنید که حتما باید ساکت/آروم/منظم/بی‌اشتباه و... باشه تا دوست داشتنی و با ارزش باشه
وگرنه بعدا بدبخت باید کلی انرژی بذاره تا خودشو از این ارزشگذاری‌های شما خلاص کنه و بشه خود واقعیش و طبق ارزش‌های خودش رفتار کنه🙄
تازه اگه اصلا وارد این مسیر اصلاحی بشه، شایدم هیچ وقت واقعا خود واقعیش نشه

🔴 پی‌نوشت مهم:
آقا راجرز میگه که یکی از موانع اصلی سلامت روان، همین دوست داشته شدن با قید و شرطه (بهش میگن شرایط ارزش)

این توجه مثبت نامشروط راجرز لامصب خیلی حرف پشتشه😅 بعدا بازم ازش میگم
مثلا اینکه فقط تو رابطه والد-فرزندی نیست و بقیه روابطم هست و اینکه اگه ما هم از بچگی دچار شرایط ارزش هستیم چیکار کنیم خلاص شیم و اینا

هستم حالا در خدمتتون😂🫰🏻

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_books 📚

حتما شنیدید که یه وقتایی دو نفر تازه شروع کردن باهمدیگه ارتباط گرفتن و از هم خوششون اومده، بعد یکیشون به اون یکی میگه من ازت خوشم میاد، و بعد اونی که بهش ابراز علاقه میشه کلا فازش عوض میشه؟ ما میگیم خودشو می‌گیره. (که سر همین میگن به کراشتون ابراز علاقه نکنید جنبه ندارن😂)

همیشه برام سوال بود چرا اونی که می‌شنوه اینجوری می‌کنه؟ یعنی واقعا انقدر بی ظرفیته؟🧐

تا اینکه چند وقت پیش تو کتاب جستارهایی در باب عشق آلن دوباتن به پاسخ رسیدم😃☝️🏻

آلن دوباتن میگه اون فرد شنونده که یهو اخلاقش عوض میشه و منفی میشه، در واقع خودش رو حقیر و دوست نداشتنی می‌دونه.
بعد وقتی کسی بهش ابراز علاقه می‌کنه، با خودش میگه:
"این دیگه چقدر وضعش خرابه که از آدم داغونی مثل من خوشش اومده😐 واه واه آدم انقدر چیپ و بد سلیقه؟ نخواستیم اصلا."

و به این ترتیب اون فرد ابراز علاقه کننده از چشمش میوفته، حتی اگه تا قبل از ابراز علاقه‌اش ازش خوشش میومده.

می‌بینید؟ در واقع اون آدم خودشو نگرفته و فکر نمی‌کنه تحفه‌ایه، اتفاقا چون فکر می‌کنه هیچ تحفه‌ای نیست اینجوری کرده!

این خیلی برام عجیب و جالب بود، کی فکرشو می‌کرد قضیه دقیقا برعکس باشه؟

تازه یه مدل دیگه‌اش هم اینه که اول همین آدمه که خودشو حقیر می‌بینه ابراز علاقه می‌کنه، و از اونجایی که خودشو آدم مزخرفی میدونه و فکر می‌کنه لایق دوست داشته شدن نیست، انتظار داره طرف ردش کنه.

بعد میزنه و طرف میگه منم ازت خوشم میاد!
این با خودش میگه "زکی. چی شد؟😐 این باید منو پس میزد که😐 انقدر بد سلیقه‌ست یعنی؟"
و دوباره همون داستان

یعنی اصلا ترجیح میدن پس زده بشن و تمام لذت عشق رو در همین می‌بینن که عشقشون هی ردشون کنه، ابراز علاقه می‌کنن و هی دنبال طرف میوفتن دقیقا برای اینکه طرد بشن.
پیش خودشونم میگن به‌به ببین چه معشوق فهمیده و سطح بالایی دارم که آدم پستی مثل منو نمی‌پذیره.😅

#dropsof_movies 🎬
#dropsof_books 📚

در راستای همین موضوع، یه دیالوگ معروف تو فیلم/رمان مزایای منزوی بودن
(The perks of being a wallflower)
هست که میگه:
"ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم."
(We accept the love we think we deserve.)

حالا اگه کسی خودش رو با ارزش بدونه، عشقی رو می‌پذیره که توش ارزشمند و محترم شمرده میشه و عشق سالم دریافت می‌کنه
و اگه مثل اون دوستمون خودش رو حقیر و پست بدونه، رابطه‌ای رو می‌پذیره که عشقش سالم نیست، اصطلاحا رابطه سمیه و توش ارزش و احترام دریافت نمی‌کنه، و همین میشه که می‌بینیم این آدما با وجود اینکه عشق و احترام درست حسابی دریافت نمی‌کنن، از رابطه های سمیشون بیرون نمیان! چون باور دارن لیاقتشون همینه. اگرم بیرون بیان، می‌پرن تو یه رابطه سمی دیگه.
حالا هی بهشون بگو داری به خودت آسیب می‌زنی، تو لیاقتت بیشتر از ایناست، قبول نمی‌کنه.🤷🏻‍♀

حالا اصلا چی میشه که کسی خودشو حقیر و دوست نداشتنی میدونه؟
دوباره برمی‌گردیم به طرز رفتار اطرافیان و چیزی که بهش القا کردن 🙂

یه وقتایی کسی رو می‌بینی که خیلی بچه خوبیه، خوش برخورد، مهربون، باملاحظه و...
ولی خودش اصلا خوبیای خودشو نمی‌بینه، خودشو حقیر و بی عرضه و بدرد نخور میدونه، وقتی ازش تعریف می‌کنی اصلا باور نمی‌کنه، فکر می‌کنه می‌خوای الکی خوشحالش کنی.

بعد می‌بینی تو خانوادش از بچگی زدن تو سرش و تحقیرش کردن و این دیگه رفته به خورد مغزش که من آدم بی‌ارزشی‌ام
بعد همین ایشون میره وارد رابطه‌ای میشه که همین فرض (بی ارزش بودنش) رو تایید کنه چون که "ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم."🙂

سم: چرا من و همه عزیزانم، با کسایی وارد رابطه میشیم که باهامون مثل آشغال رفتار می‌کنن؟

چارلی: ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم.

[The perks of being a wallflower]

#Dropsof_movies 🎬