برای بعضی افراد عجیبه که چرا کسی باید داوطلبانه خودش رو بندازه وسط مشکلات و دردهای مردم؟

من بیشتر مسائلی که بخاطر کارم باهاشون روبرو میشم، مثلا مسائل بچه‌ها و مراجع‌ها و سختی‌ها و خستگی‌های هیجانی که بعضی روزها باهاش مواجه میشم رو به خانواده‌ام نمی‌گم.

چون اولا نگران خود من میشن که وای ببین با چه مسائلی سروکله می‌زنه (درحالیکه برای خودم اونقدر حساسیت‌برانگیز نیست که برای اونا هست)، دوما برای اون شخص مسئله‌دار ناراحت میشن و خب چرا بیخودی وقتی ضروری نیست ناراحتشون کنم و سوما اینکه احتمالا با چنین جمله‌ای از طرفشون روبرو میشم یا حداقل تو فکرشون میاد که "برای همین چیزا می‌گفتیم نرو سمت این رشته". والدینم از اول نگران فرسوده شدن من بودن. منم بهشون حق میدم. خودم هم قبل از ورود به این رشته، این نگرانی رو داشتم. اوایل هم واقعا حساسیتم بیشتر بود اما خب، خوشبختانه یا متاسفانه حساسیتم کمتر شده.

گرچه بازم گاهی اون احساس سنگینی و پیچیدگی رو تجربه می‌کنم، ولی با انجام یه سری کارها سعی می‌کنم این گره‌ها رو باز و سنگینی‌ها رو سبک‌تر کنم. آره، گاهی شب تا صبح خواب بچه‌ها و مدرسه رو می‌بینم، گاهی صبح که بیدار میشم اولین چیزی که به ذهنم میاد اینه که برای مراجع x باید فلان کارو کنی و گاهی در طول روزهام حین انجام کارهای مختلف خیلی رندوم فکرم مشغول یه مراجع یا کلاس‌های این هفته‌ام میشه و بسیار به این فکر می‌کنم که "برای فلانی باید چیکار کنم؟!" اما با وجود همه اینا من فکر می‌کنم بازم اوضاع واقعیم نسبت به تصور عموم و اطرافیانم از این کار و رشته بهتره.

عموم مردم معمولا فکر می‌کنن که اوه اوه مشاور/روانشناس شدی که بشینی پای درد مردم؟ دیگه فرسوده میشی و تمام. انگار که مثلا اگه شغل دیگه‌ای رو انتخاب می‌کردم، احتمال فرسایش دیگه وجود نداشت😅
آخه من فکر نمی‌کنم شغلی وجود داشته باشه که درگیری ذهنی یا سختی‌های دیگه‌ای با خودش نداشته باشه. فکر نمی‌کنم کسانی وجود داشته باشن که وقتی ساعت کاریشون تموم شد، واقعا مسائل کاری رو کات کنن و با خودشون تا روز کاری بعد حمل نکنن (حداقل تو ذهنشون کات نمیشه) و خب کار و رشته من هم از این موارد مستثنی نیست و خیلی طبیعیه که مثل هر شغل دیگه‌ای با خودش درگیری و مشغولیت ذهنی و غیرذهنی بیاره.

منم نمیگم که اصلا چنین اتفاقی نمیوفته، چرا ممکنه، خستگی جسمی و ذهنی و فرسودگی مقطعی ممکنه داشته باشه چون سخته ولی خب هر شغلی سخته. اگه مشاوره نمیومدم هم می‌رفتم سراغ یه شغل دیگه با یه سری سختی‌های دیگه. حداقل سختی‌های این کار رو خودم آگاهانه انتخاب کردم🤷🏻‍♀️ و در کنار سختی‌هاش کلی هم آورده برام داره. برای چشیدن سختی‌هاش هم منتی سر کسی ندارم، همه‌اش پای خودمه.

پی‌نوشت: در ضمن اون "فرسودگی"ها قابل تعدیل هستن اگه نذاری تلنبار بشه روی هم.

پی‌نوشت‌تر: من با همه اینا کنار میام ولی بعد برای بار هزارم می‌بینم که در تعریف رشته مشاوره نوشته‌ان "مشاوره در مقایسه با روانشناسی با مسائل سطحی و روزمره مواجهه" 🙂🔪
منی که روزانه ذهنم بخاطر مسائل "سطحی" مشغول میشه:
مراجعینی که میان و بخاطر مسائل سطحیشون اشکشون در میاد:
بچه‌هایی که بخاطر مسائل سطحی‌ای که تجربه کردن الان دچار مشکلات مختلفن:

این یک جمله بیشتر منو فرسوده می‌کنه تا همه چیزای دیگه🥸

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

پسرک جلوی دفتر چمباتمه زده بود. هم‌قدش شدم و پرسیدم که چی شده که اینجاست؟ گفت آقای ناظم گفته اینجا باشم چون یکی رو کتک زدم. پرسیدم چی شد که کتکش زدی؟ گفت بچه‌های دیگه یادم میدن! بقیه بهم میگن که برو فلانی رو بزن!
یه‌کم باهاش صحبت کردم و فهمیدم "نه گفتن" سختشه. همون جا با هم یک داستان درمورد ابرازگری و نه گفتن خوندیم که تو گوشیم داشتم. داستان زرافه‌ای که همه حیوونا فکر می‌کردن صندلیه و روش می‌نشستن و زرافه هم با اینکه ناراضی بود ولی اعتراضی نمی‌کرد. آخر داستان بچه فهمید که خودش هم وقتی کسی بهش میگه فلان کار بد رو بکن، مجبور نیست انجامش بده و می‌تونه بگه "نه!" یا اگه طرف خیلی گیر بود، می‌تونه فرار کنه.

زنگ تفریح بعدی که رفت حیاط، رفتم سراغش. دویید اومد بهم گفت که الان فلانی بهم گفت بیا بریم دعوا ولی من گفتم نه! و از پیشش رفتم. وقتی بهش گفتم "ایول، بزن قدش!" خوشحالیم واقعی بود.

اما اصلا چرا نه گفتن برای این بچه سخته؟
چون تو خونه طوری باهاش رفتار میشه که براش جا افتاده اگه کاری رو که ازم می‌خوان، انجام ندم، اگه همونجوری نباشم که ازم می‌خوان، کتک می‌خورم، آسیب می‌بینم، برام عواقب سنگین داره. پس از ترسم نه نمیگم که اون آسیب‌ها رو نبینم.

بعضی والدین به خیال اینکه بچه ازشون "حساب ببره" به تربیت خشن و تنبیه رو میارن. غافل از اینکه در این صورت بچه فقط از خود والدین حساب نمی‌بره، بلکه از همه می‌ترسه و حساب می‌بره. چون فقط والدین نیستن که بچه بهشون نه نمیگه، بلکه دیگه به هیچکس نه نمیگه. نه تنها به والدین، بلکه نه به بچه بزرگتر از خودش، نه به غریبه تو خیابون، نه به رفیق نابابی که بهش چیزی تعارف کنه، نه به کسی که زورش کنه کار آسیب‌زایی انجام بده و نه به هیچکس و هیچ موقعیت دیگه‌ای نه نمیگه چون براش جا افتاده که نه گفتن مساویست با آسیب دیدن.

حالا من هرچقدر هم با این بچه روی ابرازگری و نه گفتن کار کنم، تا وقتی روند خونه همینه، بخش زیادی از چیزایی که من شاید یادش بدم از دست میره. بخاطر همینه که میگن این والده که در اصل باید تغییر کنه تا بچه هم بتونه بهتر و راحت‌تر تغییر کنه. البته من اینارو برای والدینش هم توضیح دادم که بدونن عواقب این مدل تربیتی به کجا می‌رسه. حالا آیا می‌پذیرن که تغییر کنن؟ من نمیدونم.

اسم کتاب کودکی که خوندیم راجع به جرئت‌ورزی و نه گفتن:
[من صندلی نیستم - راس بوراک - نشر پرتقال]
به طرز بانمک و جذابی این مسئله رو باز کرده برای بچه‌ها.

#از_بچه‌ها 👦🏻
#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_books 📚

بچه فلفل رو یادتونه؟
از وقتی منتقل شد به نوبت ظهر و ناراحت بود و باهاش صحبت کردم، هر هفته دورادور (و گاهی هم از نزدیک) حواسم بهش بود و زیر نظر داشتمش. این یعنی که به اومدنش ادامه داد و من هر هفته تو مدرسه دیدمش.

امروز دوباره رفتم سراغش با یک کتاب. انگار حالش بهتر بود. نگاهم می‌کرد. لبخند ریز خاص خودش که همراه با یه‌کم تردیده رو به لب داشت. قبول کرد که باهم کتاب بخونیم. یک کتاب مصور بامزه رو انتخاب کرده بودم.

کتاب راجع به پروانه‌ایه که موقع مهاجرت، از دوستاش جا مونده و حالا برای اینکه دوباره پیداشون کنه باید این همه راه باقیمونده رو تنهایی پرواز کنه. پروانه می‌ترسه و نگرانه که نتونه از پسش بر بیاد. دلش می‌خواد یه جای گرم و نرم و امن برای خودش پیدا کنه و اصلا بیخیال تلاش کردن بشه. اما بالاخره به ترس‌هاش غلبه می‌کنه و تلاش می‌کنه. گاهی تلاش‌هاش با شکست مواجه میشه، اول مردد میشه اما بعد ادامه میده و تسلیم نمیشه تا بالاخره کل اون مسیر رو طی می‌کنه و به دوستاش می‌رسه.

آخرش به بچه فلفل گفتم که وقتی این کتاب رو می‌خونم یاد اون میوفتم. چون اونم اولش دلش نمی‌خواست نوبت ظهر بیاد مدرسه و ترجیح می‌داد خونه بمونه، اما با این وجود مثل پروانه‌هه ادامه داد. ادامه داد و هرروز اومد مدرسه و این ادامه دادنه بنظرم خیلی مهمه.

این بار هم مثل دفعه پیش ۱۵ دقیقه پیشش بودم. اما این بار برخلاف ۱۵ دقیقه قبلی هم نگاهم می‌کرد، هم وقتی داستان رو می‌خوندم گاهی یواشکی یه نگاه بهش می‌انداختم و می‌دیدم نامحسوس خنده‌اش گرفته و هم باهام یه مکالمه داشت. بهش که گفته بودم اگه ادامه بدی، وضعیت بهتر میشه😌

اسم کتابمون: [پروانه‌ای که دست از تلاش برنداشت - راس بوراک - انتشارات مهرسا]

#از_بچه‌ها 👦🏻
#Dropsof_books 📚

۴ روزه که ۲۶ سالم شده.
همون روز راجع بهش چیزی ننوشتم چون نمی‌دونستم چی بنویسم. امشب نشستم دوباره ببینم چی می‌تونم بنویسم و بازم نتونستم.
تا اینکه یک ساعت بعدش، خیلی اتفاقی آهنگی که از گروه Sleeping At Last دوست دارم پلی شد و رایان اونیل، خیلی قشنگ‌تر از هرچیزی که من بخوام بگم، خوند:

چقدر نادر و زیباست که ما اصلا وجود داریم

همین.
حالا که این اتفاق نادر و زیبا نصیب من شده، امیدوارم که درست ازش استفاده کنم و امیدوارم که اثر مثبتی ازش به جا بمونه.

🎶 [Saturn - Sleeping At Last]

#Dropsof_birthday 🎊
#Dropsof_poetry 📜

خانم مسن بامزه‌ای تو ایستگاه مترو نشست کنارم و چند دقیقه‌ای صحبت کرد باهام. از آلودگی هوا گفت. از دخترش گفت که ۴۱ سالشه. حجاب نداشت. از خدا گفت که چقدر خوبه که داریمش و از ایمان که آرامش میاره. می‌گفت اینا برای خودش در حد حرفه و باید ایمانش رو قوی‌تر و درونی‌تر کنه. نگران حق‌الناس بود. این وسطا هم بهم گفت چقدر شما آروم و خونسردی. خندیدم و گفتم تو همین ۲ دقیقه چه سریع تشخیص دادید! گفت از بس که با دخترا سر و کار دارم. نپرسیدم چه کاری. مترو رسید. موقع خداحافظی گفت ببخشید ما معلم‌ها فکر می‌کنیم همیشه باید حرف بزنیم و سر بقیه رو می‌خوریم. سوار شدیم اما بازم کنار هم نشستیم. این بار با خانم بغل‌دستیش مشغول صحبت شد. بعد از چند دقیقه زد رو پای من و گفت راحت شدی، من یکی دیگه رو گیر آوردم که باهاش صحبت کنم :))

آقای راننده تاکسی از تو آینه به من اشاره کرد و گفت ایشون مظلومه. می‌گفت من دیگه از بس با آدم‌ها سر و کار دارم که با نگاه می‌شناسمشون. می‌تونم بهت بگم کسی که کنار خیابون وایساده منتظر شوهرشه؟ منتظر اسنپه؟ تاکسی می‌خواد؟ اون روز یه پسره سوار شد بهش گفتم مطمئنم امروز فوتبال بازی کردی و دوتا گل زدی. اونم گفت آره همینطوره.

همیشه مشاغلی که زیاد با آدم‌ها سروکار دارن برام جالب بودن. معلم، راننده تاکسی، فروشنده و... با خودم فکر می‌کنم این‌ها هرروز با چند مدل آدم برخورد می‌کنن؟ عجیب‌ترین برخوردی که تاحالا از کسی دیدن، چی بوده؟ بسته به شغلشون، در برخورد اول توجهشون به چه چیز آدم‌ها جلب میشه؟ فروشنده شاید به نوع نگاه آدم‌ها که تشخیص بده خریدار هستن یا نه، راننده تاکسی شاید به نوع ایستادن و انتظار کشیدن آدم‌ها که تشخیص بده تاکسی می‌خوان یا نه. توجه من در لحظات اول ارتباط با آدم‌ها، سریعا به میزان گشودگیشون جلب میشه؛ یعنی به نحوه ورودشون به ارتباط. مثلا درمورد اون خانم داخل مترو در لحظه اول با خودم گفتم "چقدر ابرازگر!"

بعد به این فکر می‌کنم که از بین ده‌ها آدمی که افراد این مشاغل روزانه باهاشون روبرو می‌شن، من در نظرشون چطور میام؟ من رو چطور می‌بینن؟ آیا در خیل آدم‌هایی که روزانه می‌بینن، آدم‌های شبیه به من زیادن؟ چه چیزی در من و رفتار من هست که باعث میشه من رو آروم، خونسرد یا حتی مظلوم ببینن؟ آیا شناخته شدن با این ویژگی‌ها خوبه؟ یا باید تعدیلشون کنم؟

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

از وضعیتی که گاهی تو خونه تجربه می‌کنی برام گفتی. بهت گفتم "چقدر باید سخت باشه". سرت رو چند بار به نشونه تایید تکون دادی ولی بلافاصله گفتی "نه، زیادم سخت نیست".
من نمی‌دونم "زیاد" از نظر تو چقدره، ولی به ما گفتن وقتی زبان یه چیز میگه و بدن یه چیز دیگه، ما بدن رو بشنویم.

آخر صحبت‌هات چند بار گفتی "خوب شد، خالی شدم". پس مطمئن شدم که اون موقع هم بدنت راست گفته بود. چون اگر "زیادم سخت نبود" که خالی شدنی هم لازم نمی‌داشتی، بچه.

#از_بچه‌ها 👦🏻
#Dropsof_psychology 🧠

یک درمانگر به خودآگاهی بالایی در جلسه درمان احتیاج داره. چون همینطور که باید حواسش به مراجع، احوالات اون و چیزهایی که میگه باشه، باید در لحظه حواسش به هیجانات، افکار و امیال درونی خودش هم باشه چون روی درمان تاثیر میذارن.

حالا نویسنده این کتاب یک درمانگر حوزه اضطرابه که به صداهای مختلف داخل ذهنش شخصیت داده و از زبون اون‌ها صحبت می‌کنه. مثل صدای منتقد درونی، صدای دلسوزی، صدای اضطراب خودش، صدای نیازهای بدنیش و... همه همزمان با درمانگر و مراجع در اتاق درمان حاضر هستن و گاه‌وبی‌گاه تو ذهن درمانگر حرف می‌زنن و نظر میدن و درمانگر با توجه به همه اینا باید تصمیم بگیره که الان چی بگه و چه رفتاری داشته باشه.

نویسنده در این کتاب ما رو با جلسات درمانی ۴تا از مراجعینش همراه می‌کنه و جالب اینجاست که جلسات هرکدوم به یک شکل و دلیل متفاوتی به پایان می‌رسه. نویسنده علاوه بر حالات درونی خودش، حتی اشتباهاتش و دوراهی‌های تصمیم‌گیری و اخلاقیش رو برای ما بیان می‌کنه. لابه‌لای این‌ها هم یک سری توضیحات آموزشی در خصوص اضطراب و مقابله با اضطراب به ما میده.

کتاب جالبی بود. مخصوصا به دانشجوهای مشاوره/روانشناسی و تازه‌کارهای این حوزه توصیه‌اش می‌کنم و به هرکسی که می‌خواد بدونه در اتاق درمان، تو ذهن خود درمانگر چی می‌گذره؟ و اصلا در یک جلسه روان‌درمانی چه خبره؟ چه حرف‌هایی زده میشه؟ تجربه روان‌درمانی برای مراجع می‌تونه چطور باشه؟

📚 [چه حسی بهت می‌ده؟ - جاشوا فلچر]

#Dropsof_books 📚
#Dropsof_psychology 🧠

من "داستان ران کلارک" رو تازه دیدم و به لیست فیلم‌های موردعلاقه‌ام اضافه شد.
ران کلارک رو تحسین می‌کنم بعنوان معلمی که به دانش‌آموزانش ایمان داشت. رمز موفقیتش در کلاسی که معلم‌های دیگه ازش فراری بودن هم همین بود: باور داشتن بچه‌ها، ایمان به توانمند بودنشون و "مشکل‌دار" و غیرعادی ندیدن این بچه‌ها.
اونم در وضعیتی که همه، از خانواده‌هاشون گرفته تا مدیر و همه معلم‌های قبلی نگاهشون به این بچه‌ها این بود: بچه‌های بد و شلوغی که چیزی ازشون درنمیاد و فقط دنبال خرابکاری‌ان.

به نقل قول از کتاب "کاش معلمم می‌دانست"، اگه بچه‌ها فکر کنن دوستشون نداری، چیزی ازت یاد نمی‌گیرن. پس لازمه که اول با بچه‌ها رابطه خوبی شکل بدی و بهشون القا کنی که تو دوست‌داشتنی و ارزشمندی.

وقتی بچه‌ها علاوه برخانواده، از درس و مدرسه هم حس بی‌ارزشی و بی‌عرضگی بگیرن، درس رو رها می‌کنن و میرن یه جای دیگه دنبال حس ارزشمندی می‌گردن. مثلا شاید توی باندهای خلاف، توی گروه‌های ناهنجار. چون اونجا پذیرفته و تشویق میشن. پس ما اتفاقا باید این بچه‌هایی که سخت‌تر و مقاوم‌ترن رو با تاکید بیشتری قدر و ارزش بدیم. ولی متاسفانه ما معمولا مغلوب اون احساسات خشم و به ستوه اومدنی می‌شیم که این بچه‌ها در ما ایجاد می‌کنن، پس دعوا و سرزنششون می‌کنیم و در نتیجه، به جای حس ارزشمندی، احساس دوست‌داشتنی نبودن و طرد رو در این بچه‌ها ایجاد می‌کنیم. چیزی که در همه جاهای دیگه و در روابط دیگه‌شون هم دارن تجربه می‌کنن.

بچه‌ها همون چیزی که ما بهشون میگیم رو باور می‌کنن. اگه همه اطرافیان بهشون برچسب‌های منفی مثل بد، شلوغ، بی‌عرضه و... بزنن بچه‌ها هم باور می‌کنن که همین ها هستن و همونجوری رفتار می‌کنن. باور نمی‌کنن که قدر و ارزشی دارن، توانمندی‌هایی دارن، می‌تونن آرزوهای بزرگ داشته باشن و برای رسیدن بهشون تلاش کنن.
بچه‌هایی که بدرفتاری بیشتری دارن هم معمولا بخاطر تجاربی که تو زندگی از سر گذروندن خودشون بیشتر از هرکسی معتقدن که کم‌ارزشن و لایق چیزای خوب و خوش رفتاری اطرافیان نیستن. بعد ما هم با دعوا کردن باهاشون فقط این اعتقادشون رو تثبیت و بدرفتاریشون رو تشدید می‌کنیم.

توی این فیلم هم (که واقعیه) بچه‌ها دونه دونه معلم‌ها رو پس می‌زدن و طوری رفتار می‌کردن که معلم‌ها خودشون جمع کنن و برن، چون داشتن همونطوری رفتار می‌کردن که برچسبش بهشون خورده بود: یکی از بدترین و شلوغ‌ترین کلاس‌های شهر
حتی وقتی یه معلم خوش اخلاق (ران کلارک) نصیبشون شد، اوایل باز پس می‌زدنش. چرا؟ چون باور داشتن که لایق خوش رفتاری نیستن. از طرف دیگه می‌خواستن بگن برو، ما که می‌دونیم تو هم دووم نمیاری، تو هم ما رو نمی‌خوای و میری، پس زودتر برو (خودمون تو رو پس می‌زنیم قبل از اینکه تو بخوای ما رو طرد کنی). ولی این یکی معلم سمج‌تر از این حرفا بود و وقتی که بچه‌ها دیدن بالاخره یکی اومده که همه جوره پاشون هست و نمیره، نرم‌تر شدن. چون با این نرفتن‌ها و پافشاری‌ها، اعتمادشون رو جلب کرد و همچنین چون نگاه متفاوتی از همه اطرافیانشون داشت؛ حالا یکی اومده بود که می‌گفت شماها می‌تونید، شماها چیزی از بقیه کم ندارید. ران کلارک اجازه نداد مغلوب اون حس خواستنی‌نبودنی بشه که بچه‌ها با رفتارهای آزاردهندشون بهش القا می‌کردن، بدرفتاری‌هاشون رو شخصی تلقی نکرد و اتفاقا روی ارتباط با بچه‌های مقاوم‌تر، بیشتر پافشاری کرد.

پی‌نوشت: رفتار این بچه‌ها با معلم‌هاشون مثل رفتار ویل هانتینگ با درمانگرهاش بود. بچه‌ها معلم‌ها رو و ویل هانتینگ درمانگرها رو دونه دونه از خودشون می‌روندن چون باور داشتن که بالاخره دیر یا زود اون معلم/درمانگر مثل همه اطرافیانمون ما رو پس می‌زنه پس بذار خودمون زودتر یه کاری کنیم که ولمون کنه. اما در هر دو مورد یه کسی به تورشون خورد که سمج‌تر از این حرفا بود و همون هم نجاتشون داد :))

پی‌نوشت‌تر: کلا وقتی کسی (مخصوصا بچه‌ها و نوجوون‌ها) خیلی اصرار داره که نمی‌خوامت، به کمکت احتیاج ندارم، تنهام بذار و... دقیقا زمانیه که بیشتر از هر وقت دیگه‌ای به کمک احتیاج داره🥲

پی‌نوشت‌ترتر: قبلا اینجا راجع به مهمترین ویژگی معلم‌های خوب گفته بودم.

[Movie: The Ron Clark Story]

[کتاب: کاش معلمم می‌دانست - کایل شوارتز]

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_books 📚
#Dropsof_psychology 🧠

پسرک گفت من خاطره‌های بد زیادی دارم؛ انقدر که اگه بخوام الان همه رو تعریف کنم، ۲-۳ ساعت طول می‌کشه.
گفتم اگر بخوای یکیش رو تعریف کنی؟
و فکر می‌کنید چی تعریف کرد؟
گفت یه شب با بابام بیرون بودم. اون پل‌های آهنی روی جوی کنار خیابون هستن که میله‌میله‌‌ای‌ان؟ من پام لای میله‌های یکی از اون پل‌ها گیر کرد و زخمی شد. بابام ولی وایساد و هیچ کاری نکرد، بهم کمک نکرد. من خودم پام رو آزاد کردم.
پرسیدم دوست داشتی بابا اون موقع چی کار می‌کرد؟
گفت دلم می‌خواست کمکم کنه.
پرسیدم که وقتی این اتفاق افتاد، چه حسی داشتی؟
گفت احساس کردم بهم اهمیت نمیده

من نمی‌دونم بقیه خاطرات بدش چی بودن و چقدر بد بودن. ولی اینکه از بین اون همه خاطره‌ای که خودش میگه داره، این رو انتخاب کرده که بگه، به من می‌رسونه که چقدر پیام "مهم نبودن" برای این بچه پررنگه🥲
می‌بینید بچه‌ها چه پیام‌هایی از کارهای ما دریافت می‌کنن؟ می‌بینید چقدر مهمه که ما واقعا تو رفتار و ارتباطمون با بچه‌ها بهشون نشون بدیم که تو برام مهم و ارزشمندی؟ ممکنه بچه واقعا برای ما مهم و ارزشمند و دوست‌داشتنی هم باشه ولی تا وقتی که ما این رو صرفا تو دلمون نگه داریم و با رفتارمون بهش نشون ندیم، به هیچ دردی نمی‌خوره.
چند روز پیش شنیدم روایته که از محبوب‌ترین اعمال نزد خدا، دوست داشتن فرزندانه. جالب اینجاست که می‌گفت دوست داشتن صرفا یه حس نیست، بلکه یک عمله؛ چون گفتن از بهترین "اعماله". این یعنی باااید دوست‌داشتنت رو به بچه نشون بدی در عمل. وگرنه به درد خودت می‌خوره اون محبتی که تو دلت نگه می‌داری.

پی‌نوشت: والدین عزیز، الان پنیک نکنید که "وای یعنی کافیه من یه بار پام رو کج بذارم تا اینجوری تو ذهن بچم پررنگ بشه😰"
نترسید، وقتی یه مسئله تو ذهن کسی پررنگ و برجسته‌ست، یعنی احتمالا تکرارش بالا بوده و سر یه بار و دو بار اینجوری نشده. همچنین قدرت ترمیم رو دست کم نگیرید. اگر اشتباهی هم کردید، برید روراست با بچه راجع بهش صحبت کنید، معذرت‌خواهی کنید و جبران کنید. یه جوری پاک میشه که جاش هم نمونه.

#از_بچه‌ها 👦🏻
#Dropsof_psychology 🧠

یه جایی بودم که یه سری بچه و چند نفر بزرگسال جمع شده بودن عکس دسته جمعی بگیرن. یکی از بچه‌ها از رو سکو افتاد زمین، دردش اومد، صورتش رفت تو هم و چشماش پر اشک شد.

واکنش بزرگسال‌ها (از خانم و آقا) اینجوری بود:

- پاشو وایسا، پاشو چیزی نشده
- پسر من مَرده، پامیشه وایمیسته
- پاشو پاشو عکس بگیریم
- بدون تو عکس نمی‌گیریم
- تو ناراحت باشی منم ناراحت می‌شما
- چیزی نیست، بزرگ میشی یادت میره (فکر می‌کردم این جمله منسوخ شده :| )

این جملات رو شما پشت سر هم، تو هم تو هم و با صدای بلند تصور کنید، درحالیکه یه جمعی دور بچه رو گرفتن و بعضیا هم دارن سعی می‌کنن بلندش کنن.

پیام‌ها سراسر سرکوب احساس غم و درد این بچه بود. خلاصه تو همین شلوغ‌پلوغی بلندش کردن و بچه به زور با قیافه گرفته، اخمالو و اشکی وایساده تو جمع. مشخصا خودش دلش نمی‌خواست وایسه و عکس بگیره.

می‌دونم اون بزرگسال‌ها هم می‌خواستن این مدلی به بچه احساس مهم بودن بدن، بگن بدون تو عکسمون ناقص میشه و تو مهمی و فلان.
ولی آخه الان این عکس قشنگ میشه؟ عکس دسته جمعی کامل به چه قیمتی؟ این همه سرکوب برای چی؟ یه نفر تو عکس نباشه قشنگ‌تره یا یه چهره با اخم و گریه گوشه عکس باشه؟ بنظرتون خودش بعدا این عکس رو نگاه کنه خوشحال میشه؟ یا دوست داره همچین عکسی ازش برای دیگران به یادگاری بمونه؟

من که از دور صحنه رو دیدم رفتم به خود بچه گفتم "خودت دوست داری الان عکس بگیری؟" درحالی که داشت اشکاش رو پاک می‌کرد، سرش رو تکون داد که "نه". به بقیه گفتم "نمی‌خواد الان عکس بگیره!" و بردم بچه رو کنار اونم رفت یه گوشه جمع شد تو خودش و صورتش رو پوشوند. بقیه هم وقتی عکسشون رو گرفتن دوباره اومدن سروقتش که گریه نکن و من دوست دارم باهات عکس بگیرم و فلان و من اینجوری بودم که "الان ناراحتههه🙂🙂" (تو دلم: "ولش کنید وای😭") هیچی خلاصه عکس رو گرفتن باهاش🌚

همه این کارا یعنی احساس غم پذیرفته نیست. این اشتباهه که تو الان درد داری. آدم عادی وقتی از پله می‌خوره زمین نباید دردش بیاد. تو اگر ناراحت باشی یا نخوای درجا بلند بشی، به اندازه کافی مرد نیستی. ما مجبورت می‌کنیم کاری که خلاف احساسات واقعیته انجام بدی تا یاد بگیری احساسات واقعیت رو سانسور کنی. ما به خواسته تو احترام نمیذاریم و تو باید مطابق میل ما رفتار کنی.

هرچند اگه قصد و نیت مثبتی از این رفتارها و صحبت‌ها داشته باشیم، روش درستی نیستن و در نهایت پیام‌هایی که منتقل میشه همیناست. بعد هم می‌گیم چرا این بچه به دیگران احترام نمیذاره، چرا خشم و غمش رو بصورت ناسالم بروز میده، چرا پرخاش داره یا تو بزرگسالیش می‌گیم این مردا چرا احساساتشون رو بروز نمیدن؟ چرا انقدر سرکوب دارن؟

پی‌نوشت: چرا هیچوقت کسی از بچه‌ها نمی‌پرسه که "خودت الان چی می‌خوای؟"
پی‌نوشت‌تر: روش بهتر برخورد در این موقعیت رو تو کامنت‌ها توضیح دادم.

#Dropsof_psychology 🧠

باورم نمیشه بعضیا دارن به کسی و کسایی میگن بیا بیا ما رو نجات بده که همین ۷ ماه پیش داشتن رو سرمون موشک می‌ریختن و کلی از بچه‌ها و زن‌ها و مردهامون رو از نظامی و غیرنظامی کشتن. همون اسرائیل و آمریکایی که باعث شدن کلی بچه و کلی خانواده همین روز مادر و روز پدر و شب یلدایی که گذشت، به جای جشن گرفتن داغدار باشن. داغدار بچه‌هاشون، داغدار همسرشون، مادر و پدرشون. و همون پهلوی رو صدا می‌کنن که پشت اسرائیل بود و تشویقش می‌کرد که بزن داری خوب می‌زنی!
یعنی یادشون رفته؟ اون ۱۲ روز رو یادشون رفته؟ من الان اصلا کاری به پدر و جد و آباد این بابا ندارم. حتی الان کاری به نسل‌کشی اسرائیل و بمبارون بیمارستان و مدرسه هم ندارم. فقط همون ۱۲ روز. فقط همین ۷ ماه پیش. فقط خودمون. فقط همون شب‌های ناآروم، همون خواب‌های با پس‌زمینه صدای ضدهوایی و انفجار.
کیا پشت همه اینا بودن؟ کیا از اون وضعیت ما خوشحال بودن؟ همینایی که الان انتظار "نجات" ازشون دارن!
یادشون رفته؟

۴۰ روز گذشت از شب‌هایی که ما صدای تیراندازی رو هم از پشت پنجره خونه‌هامون شنیدیم.
جدا از تمام مسائل تلخی که این مدت اتفاق افتاد، یک مسئله هست که کمتر راجع بهش صحبت میشه ولی من رو خیلی ناراحت می‌کنه. اون هم دلخوری و تفرقه‌ای هست که بین اعضای بعضی خانواده‌ها، اقوام و دوستان ایجاد شده بخاطر داشتن عقاید متفاوت.

یک نکته مهم اینجا وجود داره که باید بهش توجه کنیم: نقطه اشتراک همه ما اینه که ظلم‌ستیزیم، از قاتل طرفداری نمی‌کنیم، معتقدیم که خیر وطنمون رو می‌خوایم و همه بابت کشته شدن افراد بی‌گناه ناراحتیم. تفاوتمون فقط در اینه که روایت‌های متفاوتی رو قبول داریم.
اگر کسی طرف جمهوری اسلامی رو می‌گیره، به این معنی نیست که اون کسیه که طرفدار ظالم و قاتله؛ چرا که از دید اون، جمهوری اسلامی ظالم و قاتل نیست، بلکه مظلوم واقع شده و قاتلین در واقع نفوذی بودن.
از اون طرف، کسی هم که میگه جمهوری اسلامی مردم رو کشته، طرفدار قاتل و تروریست و اسرائیل نیست؛ چرا که اون واقعا فکر می‌کنه، کشتارها اصلا کار اسرائیل و جاسوس و تروریست نبوده. اون به هر دلیلی روایتی رو باور کرده که توش جمهوری اسلامی قاتله و بخاطر همین از جمهوری اسلامی اعلام برائت می‌کنه.

پس هر دو طرف در نهایت مخالف ظلم و کشتار و طرفدار مظلوم هستن و هیچکدوم ذاتا خونخوار و دارای عقاید جنایتکارانه نیستن. فقط جای ظالم و مظلوم در نظرشون متفاوته؛ چون روایت‌های متفاوتی رو باور دارن.
الان اصلا به این کاری ندارم که کدوم روایت درسته و بالاخره ظالم واقعی و مظلوم واقعی کیه. فقط می‌خوام به این درک از همدیگه برسیم تا فرد مخالف خودمون رو دشمن، قاتل، خون‌شور و وطن‌فروش نبینیم، تا این تفرقه‌ها عمیق‌تر نشه، تا دشمن به هدفش نرسه.

حالا بعد از اینکه این ذهنیت رو نسبت به طرف مقابل پیدا کردیم، هر طرف می‌تونه روایت مورد قبول خودش رو بدون خشونت برای فرد مقابل بیان کنه. شاید فرد مقابل پذیرفت و شاید هم نپذیرفت. اما لازمه که همه ما، هر دو سمت ماجرا رو نگاه کنیم، شواهد و مدارک واقعی و قابل‌قبول پیدا کنیم و بعد تصمیم بگیریم کدوم روایت بنظرمون منطقی‌تره، کدوم قابل‌باورتره، کی مظلوم واقع شده و ظالم واقعی کیه.
اجازه بدید طرفداری شما (از هر طرفی که هست) بر اساس مطالعه و انتخاب واقعی خودتون باشه و صرفا تکرار حرف اطرافیان، صرفا پذیرش روایت غالب بر فضای مجازی، روایت صدا و سیما، روایت رسانه‌های مخالف جمهوری اسلامی، یا تصمیم‌گیری بر اساس سوگیری و پیش‌فرض‌های قدیمی خودتون یا بر اساس احساساتتون نباشه.
یا اگر روایتی رو پذیرفتید، صرفا به این دلیل نباشه که این همون روایتیه که شما "دوست دارید" واقعی باشه. این شجاعت رو داشته باشید که بپذیرید ممکنه دقیقا همون روایتی که دوستش ندارید، واقعی باشه.

هیچ چیزی رو به صرف اینکه زیاد تکرار میشه و انگار آدم‌های زیادی باورش دارن، نپذیرید. حتما خودتون دنبالش برید و نذارید بقیه بهتون چیزی دیکته کنن و صرفا تکرار کننده حرف‌های دیگران (از رسانه‌ها گرفته تا دوست و خانواده) نشید مگر اینکه شخصا با تحقیق بهش رسیده باشید. طی تحقیقاتتون هم مدرک مطالبه کنید و به صرف "می‌گن" و "شنیدم" اتکا نکنید.
دنبال جواب صفر و صدی یا سیاه و سفید هم نباشید. برای رسیدن به همه این‌ها، لازمه مقداری تحمل ابهام داشته باشیم. باید بتونیم تحمل کنیم که ممکنه عقاید من یا عقاید افراد مورد اطمینان من، درست نباشه. این رو هم می‌دونم که اگر الان با خانوادتون در موضع یکسانی هستید، چقدر قبول کردن روایت مخالف کار سخت‌تری میشه. اینکه بتونی بپذیری مسیر اعتقادی تو از خانواده‌ات (که فرضا رابطه مثبتی دارید) جدا بشه و ببینی که خانواده‌ات لزوما درست نمیگن، کار واقعا سختیه.
اما بخشی از بلوغ در اینه که ما بتونیم همه عقایدمون رو یه بار بازبینی کنیم و ببینیم باورهایی که تا الان با خودم آوردم، آیا واقعا باورها و انتخاب‌های شخصی من هستن یا صرفا تکرار حرف دیگران بوده بدون اینکه خودم شخصا درموردشون مطالعه و انتخابی کرده باشم؟

در نهایت، بعد از این صحبت‌ها و تحقیق‌ها انتخاب کنید که کدوم طرف هستید و به طرف مقابلتون هم این حق رو بدید که با صحبت‌های شما و حتی بعد از تحقیق نظرش تغییر نکنه.
تنها در صورتی با طرف مخالف گفتگو کنید که حدس می‌زنید کار به تنش و توهین و دعوا نمی‌کشه.
اگر حدس می‌زنید که کار به دعوا می‌کشه، یا فکر می‌کنید طرف مقابلتون کاملا چشم و گوشش رو بسته و اصلا نمی‌خواد چیزی جز عقاید خودش رو بشنوه، اصلا بحث نکنید.‌ مخصوصا اگر این افراد، اعضای خانواده یا اقوام شما هستن. حفظ ارتباط مسالمت‌آمیز با عزیزانتون و افرادی که باهاشون رفت‌وآمد دارید، خیلی مهم‌تره. جلوگیری از تفرقه بیشتر یا به عبارتی جلوگیری از برآورده شدن هدف دشمن، خیلی مهم‌تره. هدف مشترک همه ما در نهایت حفظ وطنه؛ این رو یادمون نره. فقط هرکس بر اساس دید خودش برای این هدف می‌جنگه.

پی‌نوشت: خیلی افتخار می‌کنم که مخاطبین کانال من همیشه مخالفت‌هاشون رو محترمانه و مسالمت‌آمیز بیان کرده‌ان🌱

بعد از ۴ ماه، سلام.

طی جنگی که گذشت و هنوزم البته تموم نشده، هیجانات زیادی رو تجربه کردم: خشم، غم، امید، اضطراب، شادی، حسرت، اطمینان و...
اما یکی از پررنگ‌ترین‌هاشون "افتخار" بود.
من هیچوقت در طول عمرم از ایرانی بودنم ناراضی نبودم اما هیچوقت هم تا این حد به ایرانی بودن خودم افتخار نکرده بودم،
و به شیعه بودنم،
و به تنفر و برائتم نسبت به آمریکا و اسرائیل و هرکسی که کوچکترین کمکی به اون‌ها و کوچکترین حمایتی از کشته شدن مردمم و سران کشورم کرده.

یه جا نوشته بود "می‌خوام وقتی بزرگ شدم، ایران بشم" و من به این فکر می‌کنم که واقعا هم ایران عجب الگوی خوبیه برای بودن. می‌خوام هم خودم ایران بشم هم بچه‌هام رو طوری بزرگ کنم که ایران بشن. می‌خوام به بچه‌های خودم و شاگردام یاد بدم که مثل ایران زیر بار زور نرن، از خودشون دفاع کنن و وقتی که برحق هستن، برای دفاع از خودشون نترسن. بهشون یاد بدم که سمت خدا همیشه حقه، و اگه سمت خدا باشن، مطمئن باشن که همیشه پیروزن. بهشون یاد بدم که مقاومت برای گرفتن حقت هرچقدر هم که سخت باشه، می‌ارزه به اینکه جلوی قلدر جماعت سر خم کنی. می‌خوام بهشون عزت داشتن رو یاد بدم، با الگو گرفتن از وطنشون؛ ایران 🇮🇷❤️

#Dropsof_me

ولی دلم برا خودمون (ایران) میسوزه…

این همه سال، با دست خالی از هیچ خودمونو ساختیم… کل دنیا مقابلمون ایستاد ۸ سال جنگیدیم، هزار مدل توطئه و خیانت و تحریم و تهدید رو پشت سر گذاشتیم…

هرچی داریمو از صفر ساختیم و جلوی ابر قدرت دنیا ایستادیم و سر خم نکردیم!
دست تمام افرادی که برای ایران امروز فداکاری کردن رو میبوسم؛

از شهدای دفاع مقدس، تا شهید تهرانی مقدم، دانشمندان هسته‌ای، لاریجانی… و در رأس همه علی خامنه‌ای🖤

دمتون گرم که با دست خالی ایران امروز رو ساختین🇮🇷

در زیارت اربعین این جمله هست که:

"خدایا امام حسین(ع) خون دل و جان و روحش را در راه تو فدا کرد برای اینکه بندگان تو را از نادانی بیرون بیاورد"

اصلا فلسفه قیام و نهضت حضرت سیدالشهدا(ع) جهل‌زدایی است. تمام جهالت‌ها و نادانی‌ها نماینده یزید است! تمام دانش‌ها، بصیرت‌ها، روشن‌بودن‌ها و فهمیده‌بودن‌ها نماینده امام حسین(ع) است. هر جای عالم که بویی از انسانیت و فهم و دانش برده باشند و پای تمدن به آنجا رسیده باشد، نام حضرت را به عظمت می‌برند و از آن حضرت با تکریم و تعظیم و به عنوان سرور آزادگان و جوانمردان یاد می‌کنند.

[نکته‌ها از گفته‌ها - استاد فاطمی‌نیا]
#Dropsof_books 📚

سلام دوستان

زمانی که اینترنت بین‌المللی قطع بود، من یک کانال مخصوص مباحث کودک و نوجوان زدم در بله که چون اینجا به شما دسترسی نداشتم نتونستم بهتون اطلاع بدم و الان منتظر قدم سبز شماست🌱
خیلی هم داخلش ننوشتم هنوز، بخاطر همین اگر روی پیام پین شده‌اش بزنید، می‌تونید از اول یادداشت‌ها رو بخونید. یه سری از مطالب مرتبط اینجا رو هم به اونجا منتقل می‌کنم بزودی.

خلاصه، اگر مباحث تربیتی و مشاوره کودک و نوجوان به کارتون میاد یا علاقتونه، تشریف بیارید در خدمت باشیم :) 🫖☕️

🆔 شناسه:
https://ble.ir/sabakokabi


پی‌نوشت: اگر می‌بینید اینجا کم فعالیت می‌کنم دلیلش اینه که واقعا چیزی به ذهنم نمی‌رسه که بنویسم و چون خیلی وقتم هست که ننوشتم، یکمی هم از سرم افتاده. هروقت حرفی برای گفتن داشته باشم، دوباره می‌نویسم✨️

واقعا بنظرم همدلی مهارتیه که باید به کادر درمان بطور جدی آموزش داده بشه. گاهی بعضی از اعضای کادر درمان بخاطر دائم در معرض چنین موقعیت‌های دلخراشی بودن، بخاطر دائم سروکله زدن با انواع بیماری‌ها، نسبت به تلخی و غیرعادی بودن این مسائل بی‌حس میشن و یه جورایی بهشون عادت می‌کنن اما انگار حواسشون نیست که این مسائل برای افراد عادی، برای بیمار و خانواده‌اش اصلا هم عادی و تکراری نیست؛ خیلی هم بحرانی و خارج از عادته و پر از وحشت و بهت‌زدگی و سوگه.

لازمه همدلی رو ضمیمه کارشون کنن تا مثلا وقتی می‌خوان خبر تشخیص یک بیماری سخت یا خبر فوت بیمار رو بدن، زمانی که خانواده سوگوار بیماری فرد عزیزشون یا سوگوار از دست دادن اون شخص هستن، ازش استفاده کنن. مخصوصا که خود بیمار وقتی احساساتش دیده و اعتبار بخشیده میشه، وقتی باهاش همدلی میشه، شانس بهتر و سریع‌تری برای بهبودی پیدا می‌کنه تا کسی که یهویی انداختنش وسط یک کابوس تاریک و تنها اونجا ولش کردن.

پی‌نوشت: در همه زمینه‌های کادر درمان این مسئله خیلی مهمه اما تو بخش مامایی و زنان‌وزایمان بنظرم اهمیتش چندین برابر میشه. من موارد مختلفی شنیدم از اینکه عزیزان داخل اتاق زایمان چه رفتارهای عجیب و حتی گاهی تلخی داشتن درحالیکه مادر بنده خدا داشته از استرس (و درد) تلف می‌شده🫠

#Dropsof_psychology 🧠

تو مدرسه جدید (دخترونه) برای معرفی خودم به بچه‌ها گفتم: من وقتی ۷ سالم بود دوست داشتم معلم بشم. وقتی ۱۷ سالم شد، دوست داشتم روانشناس بشم و حالا شدم یه معلم روانشناس؛ یعنی مربی مهارت‌های زندگی.
یکی از بچه‌ها گفت: خانم یعنی می‌خواید بهمون بگید اگه هدفی داشته باشیم و براش تلاش کنیم، می‌تونیم بهش برسیم؟

راستش اصلا فکر نمی‌کردم به چنین نتیجه‌ای برسن چون در نظر خودم هیچوقت این شکلی نبود. من هیچوقت خودم رو آدمی ندیده بودم که زندگیش رو پای تلاش کردن برای هدفی بذاره؛ از اونا که از بچگی تکلیفشون با خودشون مشخصه. چون واقعا اینطور نبودم. اما نگاه این بچه ۱۰ ساله برام جالب و البته جدید بود. برام جالب بود که در دنیای کوچیک اون شبیه به آدم‌های "هدفمند و موفق" بنظر اومدم، درحالیکه در نظر خودم اینطور نیستم.

بچه‌ها جالبن.
دخترها اینجوری‌ان که از هفته دوم میان بغلت می‌کنن درحالیکه تو هنوز مطمئن نیستی این بچه کلاس چندم بود و اون صدای insecure درون خودت متعجبه و می‌گه "اینا چرا انقدر سریع احساس امنیت می‌کنن؟"

بچه‌ها رو راحت میشه خوشحال کرد.
جلسه دوم به یکیشون با صدا زدن اسمش سلام کردم. گفت "خانم اسم من رو یادتونه!" بعد رو کرد به دوستش و با ذوق داد زد "خانوم اسم منو یادشه!!"
بعدا که دوستش رو هم به اسم صدا کردم، اونم اول یه نفس راحت کشید و بعد گفت "شما اولین معلمی هستید که همین اول اسم من رو یادش مونده!"

بچه‌ها بانمکن؛ کافیه بفهمن یه علاقه مشترک باهاشون داری. مثلا یکیشون از وقتی فهمیده من انیمه زیاد می‌بینم، خودش رو موظف می‌دونه هربار که من رو می‌بینه از انیمه موردعلاقه مشترکمون یه چیزی برام بگه.

من رو یاد خودم و دوستام تو همین سن و سال‌ها می‌اندازن. وقتی در کوچکترین فرصتی که پیدا می‌کردیم برای صحبت کردن از علایق مشترکمون استفاده می‌کردیم، وقتی که با بیشترین ذوق ممکن دنبال برچسب و وسایل کاراکترهای موردعلاقمون بودیم، وقتی دیدن همدیگه در خارج مدرسه برامون خفن‌ترین اتفاق ممکن بود. وقتی که هرروز صبح‌به‌صبح دوست‌های صمیمیمون رو می‌دیدیم و با هم زندگی می‌کردیم و نمی‌دونستیم که همین یکی از بهترین تجربه‌های زندگیه.

من از بزرگترین این بچه‌ها، ۱۵ سال بزرگترم. با اینکه بین نسل من و اون‌ها خیلی چیزا عوض شده، اما هنوز اونقدری اشتراکاتمون زیاد هست که با بودن کنارشون دوباره حس‌وحال کودکی و نوجوانیم رو تجربه کنم و از این بابت خوشحال و همزمان دلتنگم.

#از_بچه‌ها 👧🏻