مدت‌ها این سوالم بود که شخصیت‌های معلم به یاد موندنی تو فیلم و کتاب‌ها و همچنین معلم‌های دوست‌داشتنی و به یاد موندنی که خودم داشتم،
چه ویژگی‌ای داشتن که اونارو تبدیل به یه معلم خوب کرده بود؟
یا راحت‌تر بگیم، چرا معلم‌های خوبی بودن؟ چرا دوست داشتنی بودن؟

تاحالا بهش فکر کردین؟
که دقیقا چرا آقای کیتینگ رو بعنوان یک معلم دوست داریم؟ یا خانم استیسی، یا خانم فریزل؟
چرا معلم موردعلاقتون تو مدرسه، معلم موردعلاقتون بود؟

قبلا بهش فکر کرده بودم،
می‌گفتم چون فقط درس مدرسه رو نمی‌گفتن، درس زندگی هم می‌گفتن
چون تدریسشون محدود به تئوری نبود
چون خوش اخلاق بودن
و...

اما انگار این جواب‌ها برام کافی نبود. بنظرم یه چیز بزرگتر و مهمتر در کار بود
که چند وقت پیش سر کلاس یک استادی بالاخره بهش رسیدم؛

اینکه همه این ویژگی‌ها رو میشه تو یک چیز خلاصه کرد
استاد گفت:
معلم خوب، به دل بچه‌ها وصل میشه
معلم خوب، بچه‌ها رو به‌جای سرگرم کردن، دلگرم می‌کنه

دیدم آره!
همه این نمونه‌های معلم خوب (داستانی و واقعی) که تو ذهنم هستن، در واقع همین کار رو می‌کردن!

این معلم‌ها همون "ارتباط خوبی" رو برقرار می‌کردن که اینجا ازش گفتم
یا به قول این یکی استاد، به "دل" بچه‌ها وصل می‌شدن✨️

روز معلم با تاخیر مبارک؛
من شانس این رو داشتم که چندین معلم و استاد تاثیرگذار در زندگیم داشته باشم و همیشه یاد و خاطرشون و حس "دلگرمی" که ازشون دریافت می‌کردم، تو ذهن من زنده می‌مونه 💕

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

ویل هانتینگ، پسر ۲۰ ساله یتیمیه که دور خودش حفاظی محکم کشیده و هیچکس رو به داخلش راه نمیده، اجازه نمیده کسی بهش نزدیک بشه، کسی دوستش داشته باشه یا خودش کسی رو دوست داشته باشه. نسبت به آدم‌ها و روابط بی‌اعتماده و قبل از اینکه دیگران پسش بزنن، خودش پسشون می‌زنه.

چرا؟
چون از صمیمیت و روابط نزدیک می‌ترسه.
چرا؟
چون توسط اولین کسایی که وظیفه داشتن ازش مراقبت کنن و بهش محبت کنن (والدینش) طرد شده، ترک شده و بعدا هم توسط والدین ناتنی متعدد مورد آزار و اذیت فیزیکی قرار گرفته.

در نتیجه‌ی این تروما، نسبت به آدم‌ها بی‌اعتماد شده و برای محافظت از خودش، دیگه اجازه نداده احدی بهش نزدیک بشه.
همون مکانیزم دفاعیِ "طردت می‌کنم، قبل از اینکه تو بخوای طردم کنی" و "اذیتت می‌کنم که ازم بدت بیاد و نخوای بهم نزدیک بشی" و "بهت میگم ازت بدم میاد برای اینکه ولم کنی، حتی اگه واقعا دوستت داشته باشم؛ چون از صمیمیت می‌ترسم".

این رفتار "دوری و دوستی" ویل رو در زمینه‌های دیگه هم میشه دید. ویل نابغه‌ست، یک عالمه کتاب خونده و از خیلی چیزا می‌دونه؛ ریاضی، شیمی، ادبیات، فلسفه، سیاست، هنر و... ولی هیچکدوم رو واقعا از نزدیک تجربه نکرده چون نمی‌خواد از حباب امنی که برای خودش ساخته، خارج بشه.

و یکی از بهترین دیالوگ‌های فیلم جاییه که درمانگرش بهش میگه:

"اگه درمورد هنر ازت بپرسم، احتمالا خلاصه‌ای از تمام کتب هنری که تابحال نوشته شده تحویلم میدی. اما شرط می‌بندم نمی‌تونی بهم بگی کلیسای سیستین چه حس و حالی داره چون هیچوقت واقعا اونجا نایستادی و اون سقف زیبا رو نگاه نکردی.
اگه درمورد عشق ازت بپرسم، احتمالا یه غزل تحویلم میدی ولی هیچوقت موقع نگاه کردن به زنی، واقعا در برابرش احساس ضعف و آسیب‌پذیری نکردی.
تو چیزی از فقدان و سوگ واقعی نمیدونی، چون سوگ واقعی تنها زمانی اتفاق می‌افته که تو چیزی رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی و من شک دارم که تو هیچوقت جرئت کرده باشی کسی رو انقدر دوست داشته باشی."

باقی فیلم روند ارتباط گرفتن این درمانگر (رابین ویلیامز) با ویل هستش که بهش جرئت دوست داشتن، دوست داشته شدن و تجربه کردن رو میده.

این فیلم داستان یک رابطه درمانی شفابخشه و داستان آدم‌هایی که خودشون رو مقصر آسیب‌های کودکیشون می‌دونن و بخاطر همین یک عمر با خودشون در کشمکشن.

[Movie: Good Will Hunting]

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_psychology 🧠

الگوی معیوب و پرتکرار در دوستی‌هام:


#نیازمند_طرحواره‌درمانی
#نه_به_محبوبیت_بیشتر_مادر_دوست


پی‌نوشت:
بحث این بود که من شیرینی خشک رو به تر ترجیح میدم🥸

موقعیت؟
در حال مطالعه برای امتحان میانترم
میزان موفقیت؟
بنظرم در محتوای چت هویداست🦦

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

به ۱۸ سالگی خودت چی می‌گی؟

بهش میگم که خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی و الان بنظرت میاد، قدرت اثرگذاری روی زندگیت رو داری.

و میگم که شاید الان باورش برات سخت باشه ولی کنکور به هیچ عنوان همه ماجرا نیست.

و آه بهش میگم که به خودت و علاقه خودت بیشتر اعتماد داشته باش بچه.

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

از معدود چیزایی که این روزا بهش مطمئنم، تعریف مسخره از "آزادی بیان" و مظلوم بودن این لفظه؛ اینکه هرکس هروقت که بخواد فقط به نفع خودش ازش استفاده می‌کنه.

به سبب اتفاقات اخیر در کشورم عمیقا متاسفم؛
اما همزمان حیرت‌زده؛
اما به‌طور خاصی هم، امیدوار.

فقط خدا می‌دونه که این روزا تو فکر و ذهن و رویاهای شبانه من چه خبره (مثلا الان چه وقت پست گذاشتنه، زن؟)
ان شاءالله که آخرش خیره

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

بچه‌ها نمیتونن باور کنن که تنها پناه‌هاشون تو این دنیا، یعنی والدینشون، "بد" هستن

پس وقتی بچه تو شرایط خشونت‌آمیز بزرگ میشه و والدین با بچه با خشونت رفتار می‌کنن، بچه فکر می‌کنه تقصیر خودشه.
میگه حتما یه کاری کردم که الان دارن تنبیهم می‌کنن، حتما لایق این رفتارشون هستم، وگرنه مامان/بابا که منو دوست داره، مراقبمه

ذهن بچه اگه بخواد واقعیت رو ببینه، از هم می‌پاشه
پس باور می‌کنه که من بدم، من مقصرم، من لایق خشونت و بد رفتاری‌ام، من باید تنبیه بشم

و این باور تا بزرگسالی هم روشون می‌مونه ها... روشون می‌مونه :)

حتی فقط بد رفتاری هم نه؛ ترک شدن، طرد شدن و خودکشی والد هم همین تاثیر رو داره.
"تقصیر منه که مامان/بابا ولم کرد و رفت"
"من دوست‌داشتنی نیستم"

اینجاست که درمانگر ویل هانتینگ بهش میگه "تقصیر تو نیست"
و اینجاست که الیسا به جیمز میگه "تقصیر تو نبود"
(ویل توسط والدینش ترک شده بود و جیمز خودکشی مادرش رو دیده بود)

و هم ویل، هم جیمز وقتی این جمله رو می‌شنون، برای اولین بار گریه می‌کنن 🙂💔

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_movies 🎬

ما می‌گیم آدمیزاده و می‌گذره و عادت می‌کنیم اما معین دهاز قشنگ‌تر می‌گه:

«در زندگی‌ام سختی‌هایی را تحمل کردم
که پیش از واقعه گمان نداشتم بتوانم
حتی بعدها باور نکردم که در آن ماجرا تاب آوردم
انسان خودش را نمی‌شناسد، خصوصا قدرت‌هایش را.»

بله آقای دهاز، ما نمی‌دونیم چند مرده حلاجیم.

#شب‌خوش

@yekravanshenaas

When darkness rolls on you,
push on through...✨️

یه جایی از تایلر جوزف (خواننده بند موردعلاقم، که اینجا می‌بینید) شنیدم که در جواب سوال "به کسی که قصد خودکشی داره، چی میگی که منصرف بشه؟" یه همچین چیزی گفت:
"میگم به خود آینده‌اش فرصت زندگی بده و بخاطر خود آینده‌اش و کسی که می‌تونه بشه و چیزهایی که بهشون برسه، ادامه بده."

تایلر کسیه که برای مدت زیادی از نوجوونی با افسردگی و افکار خودکشی درگیر بوده و این مسائل مخصوصا تو آهنگ‌های قدیمیش کاملا مشهوده.

تایلر الان ۳۵ ساله، پدر سه‌تا کوچولو و عاشق همسرشه (از بعد ازدواجش همیشه یکی از آهنگ‌های هر آلبومش راجع به زنش بوده :)) )
و حالا تو یکی از آهنگ‌های جدیدترین آلبومش که تازه منتشر شده، می‌خونه:

"وقتی تاریکی تو رو در بر می‌گیره، ادامه بده
بعدها می‌بینی انقدر دووم آوردی و ادامه دادی که دیگه آهنگ‌های موردعلاقه‌ات جزو رده آهنگ‌های قدیمی قرار گرفتن (مدت زیادیه که داری ادامه میدی و از پسش براومدی)
می‌بینی دستت اومده که چه‌جوری به اون درگیری قدیمی برای بقا، غلبه کنی
و می‌بینی که نشستی بین جمعیت، سر اولین اجرای رقص دخترت" :)) ♡

خلاصه که بخاطر خود آینده‌ات، کسی که می‌تونی بشی و چیزایی که بدست بیاری:
"When darkness rolls on you, push on through" 🩵

[Song: Oldies Station - Twenty One Pilots]

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_poetry 📜

رابین ویلیامز در یکی از صحنه‌های فیلم انجمن شاعران مرده، دانش‌آموزانش را دور خودش جمع می‌کند و حرف‌هایی می‌زند که بعد از چندین و چندبار دیدن هنوز درخشان است. "ما شعر نمی‌خونیم یا شعر نمی‌گیم، چون زیباست؛ ما شعر می‌خونیم و شعر می‌‌گیم، چون ما عضوی از نوع بشریم. و نوع بشر سرشار از شور و اشتیاقه. پزشکی، حقوق، تجارت یا مهندسی، همه‌ی این‌ها برای زندگی ضروری‌اند؛ اما شعر، زیبایی، افسانه، عشق، اینا چیزایی هستند که ما به خاطرشون زنده می‌مونیم. یه نقل قول از ویتمن: ای من! ای زندگی! در میان این‌همه‌ پرسش‌های تکراری، در میان زنجیره‌ی بی‌پایان بی‌ایمانان، در شهرهای آکنده از ابلهان، به چه باید دل خوش کرد؟ ای من! ای زندگی!
و جواب اینه: به اینکه تو اینجایی، که زندگی هست، که یگانگی هست. که این نمایش بزرگ هنوز پابرجاست تا تو هم کلامی بر آن بیفزایی. کلام تو چه خواهد بود؟"
چندروز قبل برای دوستی نوشتم که این سوال پایانی و مسئولیتش من را به وحشت می‌اندازد. کلام تو چه خواهد بود؟



عکس از کتاب آزادی/گزیده اشعار اوکتاویو پاز/ترجمه‌ی حسن فیاد/انتشارات ثالث

این صحنه و دیالوگ موردعلاقم از فیلم موردعلاقمه،
و این بخش از شعری که می‌خونه؛
"The powerful play goes on and you may contribute a verse"
(این نمایش بزرگ هنوز پابرجاست تا تو هم کلامی بر آن بیفزایی)

هر دفعه که می‌شنومش به فکرم میاد که قرابت معنایی داره با این شعر معروف ژاله اصفهانی که اینم از شعرهای موردعلاقمه :)) :

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

و یکی از سوال‌های همیشگیم همینه که،
نغمه من چه خواهد بود؟
What will your verse be?

#Dropsof_poetry 📜
#Dropsof_movies 🎬

افراد معمولا به سختی و استیصال رسیدن که تصمیم گرفتن برن مشاوره
اما واکنش من وقتی یکی از دوستام بهم خبر میده که میره مشاوره🥸:

"به‌بهه، به سلامتیی، چه زیبا چه زیبا، آفرین، خوشحال شدمم😃🥹" 😐😂

چون دیدن این که برای خودشون و سلامت روانشون ارزش قائل میشن، خوشحالم می‌کنه😌
و بهشون افتخار می‌کنم😌✨️

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

"مامان و بابا شبیه ماه و خورشیدن؛ چون همیشه پشتمونن، هیچوقت تنهامون نمیذارن و حواسشون بهمون هست."

برگرفته از یکی از مصاحبه‌هام با بچه‌ها
این تابلو رو که تو ویترین مغازه دیدم، یادش افتادم

#از_بچه‌ها 👦🏻

۱۲ ژوئن، روز جهانی مبارزه با کار کودک

شاید تاحالا شده باشه وقتی به بچه‌های دستفروش سر چهارراه‌ها و متروها، به بچه‌های زباله‌گرد، و به هر کودک کار دیگه‌ای که نگاه کردید، با خودتون فکر کرده باشید که "چجوری میشه واقعا بهشون کمک کرد؟ تا کی فقط پول بدیم بهشون؟ با این پول چیکار می‌کنن؟" و...

اگر می‌خواید به کودکان کار کمک اصولی بکنید، طوری که کمک کنه مشکلاتشون بصورت ریشه‌ای حل بشه، راهش کمک کردن به NGOهاست؛ یعنی سازمان‌های مردم‌نهاد و غیردولتی

۲ ماهی هست که خدا این رزق رو به من داده که در یکی از این NGOها مشغول باشم؛ در یک مدرسه کودکان کار و آسیب‌دیده اجتماعی

اونجا از بچه‌ها چی می‌شنوم؟
"من کار می‌کنم تا خواهر کوچولوهام مجبور نشن برن سر کار چون ممکنه کسی بهشون فحشی چیزی بده."
"بابام بهم میگه تو نذار بچه‌هات برن سر کار که آیندشون خراب نشه."
"از بابام بدم میاد چون منو به‌زور می‌فرسته سر کار."
"بابام سر و صورت ما رو زخمی می‌کرد تا مردم دلشون بسوزه و بهمون پول بدن."

اما این بچه‌ها هم عاشق فوتبالن، تیم‌های موردعلاقه این بچه‌ها هم از بین استقلال، پرسپولیس، بارسا و رئاله، این‌ها هم دوست دارن پلیس و مهندس بشن.

این مدرسه برای این بچه‌ها خاطرات و مزایایی به ارمغان آورده که اکثر بچه‌ها دوست ندارن مدرسه تعطیل باشه، حتی تو تابستون. ترجیح میدن وقتشون رو بیشتر تو مدرسه بگذرونن تا سر کار یا محیط‌های خونه‌هاشون.

یه روز صبح یکی از مسئولینشون به یکی دیگه‌اشون گفته: فلانی رو می‌بینی؟ دیشب به باباش مواد نرسیده، خونه رو ریخته بهم. ولی می‌بینش الان چجوری داره می‌دوئه و بازی می‌کنه؟ وقتی اون داره اینجوری برای زندگیش می‌جنگه، ما نمی‌تونیم کم بیاریم.

مدرسه برای یک خیریه است و از طرف هیچ نهادی حمایت نمیشه و فقط با کمک‌های مردمی پیش میره. بخاطر هزینه‌های بالا، مجبورن سال دیگه تعدادی از بچه‌ها رو نپذیرن.
مدرسه دخترونه هم دارن که بازسازی لازم داره و اگر نتونن هزینه بازسازیش رو تهیه کنن، آموزش و پرورش مدرسه رو ازشون می‌گیره.

اگر دوست دارید این بچه‌ها هم بتونن زندگی‌های عادی داشته باشن، به تحصیلات، خورد و خوراک، سلامت جسم و روانشون رسیدگی بشه، می‌تونید به این مدرسه کمک کنید.

این شماره کارت خیریه‌ مدرسه‌ست
6273817010177404
خیریه حضرت ابوطالب

این پیج اینستای مدرسه (کلیک)

و این کانال ایتای مدرسه (کلیک)

برید ویدئوهاشون رو ببینید، شما هم عاشق این وروجکا می‌شید🥹

#از_بچه‌ها 👦🏻
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

اگر و تنها اگر

«معالجه‌ی پزشکی؟ نه، ممنون، مُسّکن می‌خورم»


«غذای سالم خونگی؟ نه، ممنون، پیتزا سفارش می‌دم»

«بخیه زدن زخم عمیق؟ نه ممنون، روش رو با دستمال می‌بندم»،

«سفر؟ نه ممنون یه دور تو خیابونا می‌زنم»

«یار باوفای ماندگار؟ نه ممنون، چند وقت یک بار وصل می‌شم به یه ناشناس چت می‌کنیم.»


آن‌گاه:
«تراپی؟ نه، ممنون، می‌رم کافه/ قدم می‌زنم/ قهوه می‌خورم/ آشپزی می‌کنم و...»



خوشحالی‌های موقت، درمان نیست.



#روان‌شناسی

حق آقا حق

میدونم این جمله "تراپی؟ نه ممنون، فلان می‌کنم" اغلب جنبه فان داره، ولی در هر صورت رو مخمه😒

#Dropsof_psychology 🧠