امروز، روز عجیبی بود
۲ تا درس ازش گرفتم:

۱. نباید فکر کنی چون برای یه کاری خیلی زحمت کشیدی و زمان زیادی پاش گذاشتی، حتما نتیجه‌اش موفقیت آمیز میشه و همه چی خوب پیش میره. چون یه چیزایی اصلا دست تو نیست. تا لحظه آخر هیچی واقعا معلوم نیست و بهتره از اول انتظارات بالا برای نتیجه در نظر نگیری.

۲. علاوه بر نتیجه، انتظارات بالا (غیر واقع بینانه) از خودت هم نداشته باش. شل کن دخترم. شل کن فراخود عزیز، سوپرایگوی عزیز، خود آرمانی عزیز هرچی که اسمته و نمیذاری زندگیمونو کنیم و مثل یه بچه واقعیت‌ها رو نمی‌بینی و هی میگی "می‌خوام می‌خوام، باید بشه، باید بتونی" و فقط فرقت با بچه اینه که خواسته‌هات بزرگونه‌ست 😒
شل بفرما بزرگوار 🥸🤌🏻

پی‌نوشت: خیلی درس زندگی طور و متینانه شروع کردم نمیدونم چرا پایانش از کادر زد بیرون🥸

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

وای یا خدا نگاه دقیقا یک سال پیش برای خودم چی نوشته بودم الان یهویی دیدمش😐:

اگه ما از قبل با این مسئله کنار بیایم که هیچ چیز و هیچ کس کامل نیست، نقص‌ها رو خیلی راحت‌تر می‌پذیریم
اگه انتظار نداشته باشیم همه چیز و همه کس ۱۰۰٪ طبق انتظار ما پیش برن و رفتار کنن، با چیزهایی که خلاف انتظارمون پیش میاد خیلی راحت‌تر کنار میایم
چون از قبل خودمون رو آماده کرده بودیم که "خب آره، اصلا قرار هم نبود همه چی طبق انتظارات من باشه"


وقتی می‌فهمی درس جدیدت رو در واقع یک سال پیش هم گرفته بودی ولی درس‌هات رو دوره نمی‌کنی و یادت میره🫠

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

کجا به صلح در روابطمون با آدما می‌رسیم؟

وقتی بالاخره بفهمیم که رفتار آدما بیشتر از اینکه عکس‌العملی به ما باشه، نتیجه جنگ درونی خودشونه.

#روان‌شناسی
#شب‌خوش

@yekravanshenaas

ما تازگی چند وقتیه که برای کارورزی میریم به یه مدرسه کودکان کار، پسرونه و ابتدایی.
تو دانشگاه داشتیم راجع به یه سری نگرانی‌هامون با استاد صحبت می‌کردیم؛ اینکه ما چجوری باید به این بچه‌ها کمک کنیم؟

استاد گفت شما اصلا قرار نیست اونجا کسی رو "درمان" کنید؛ شما فقط قراره سعی کنید برای این بچه‌ها آدم امنی باشید و بهشون حس پذیرفته شدن بدید :)

و این حرف استاد مثل آبی بود رو آتیش نگرانی‌های ما.
این بچه‌ها احتیاج به تکنیک و طرح درمان ندارن؛ حداقل نه الان.
الان فقط احتیاج به همدلی، شنیده شدن، پذیرفته شدن و احساس امنیت دارن و بیشتر آسیب‌ها هم بخاطر محرومیت از همین شروط اولیه ایجاد میشه.

استاد گفت خیلی از آدم‌های موفق که گذشته سختی داشتن، همه چی براشون از یه "ارتباط خوب" شروع شده.
استاد گفت این بچه‌ها بزرگ میشن و میرن ولی بعدا میگن یه وقتی، یه کسی بود که من رو پذیرفت و برام امن بود :)

و همون لحظه از فکر من گذشت که: "خودشه، این دقیقا همون چیزیه که من از این حرفه می‌خوام"

همون چیزی که پروین اعتصامی میگه:
خرم آنکس که در این محنت‌گاه
خاطری را سبب تسکین است

خلاصه که،
۹ ارديبهشت، روز مشاور و روانشناس مبارک ✨

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_poetry 📜
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

با این حرف استاد راجع به تأثیر یک ارتباط خوب، یاد این داستان‌ها و شخصیت‌ها افتادم.
داستان آدم‌های آسیب دیده‌ای که همه چیز براشون از یه "ارتباط خوب" شروع شد:

فیلم:
ویل از Good Will Hunting
پسر بچه‌های The Choir
ایشان از Like Stars on Earth
نوجوون‌های To Sir, With Love
بچه‌های اشک‌ها و لبخندها/The Sound of Music
هاول از Howl's Moving Castle

سریال:
دِژا از This Is Us
مون‌یونگ از It's Okay to Not Be Okay
وایولت از Violet Evergarden
گارا و ناروتو از Naruto
کیو و یوکی از Fruits Basket
آتسوشی از Bungo Stray Dogs
زوکو از Avatar: The Last Airbender

کتاب:
پسرای داستان پداگوژیکی
دَن از مردان کوچک
بردلی از ته کلاس، ردیف آخر، صندلی آخر

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_books 📚

بگم باز این درس شماره ۱ برای بار سوم، امروز برام تکرار شد یا کتکه؟🫢

آقا خستم از این "همه چیز یا هیچ چیز" شدن ذهنم، از اینکه اگه برنامه‌ها کامل نشه و همه چی سر جاش انجام نشه، خستگی تو تنم می‌مونه و به جای خاطره خوب، یه حس بد برام می‌مونه.
از اینکه احساس می‌کنم باید به بقیه جواب پس بدم که چرا همه چی خوب پیش نرفت یا چرا انتظارات دیگران رو برآورده نکردم درحالیکه در واقعیت شاید هیچکس ازم توضیحی نخواد!
شاید فقط یک نفر باشه که واقعا ازم توضیح می‌خواد!
و اونم خودمم.

در واقع "فراخود" منه، نه خودم.
فراخود یعنی اون سرزنشگر درون، اون بخش ایده‌آل طلبِ آرمانیِ سختگیر درون.
همون که با کمالگرایی پدرمونو درآورده.
همون که انگار همیشه تو ذهنمون داره از بالا به پایین نگاهمون می‌کنه و هیچوقت ازمون راضی نمیشه و ما هی می‌دوئیم، می‌دوئیم تا یه نشونه رضایت ازش بگیریم ولی...
مثل یه والد سختگیر، مثل یه استاد سختگیر
مثل وقتی که کارنامه‌ات رو نشون دادی و بدون توجه به همه نمره‌های خوبت، فقط بهت گفتن چرا ریاضی کم شدی

یه بچه شاید (شاااید!) یه کسی رو داشته باشه که از سرزنش‌های دیگران بهش پناه ببره، تا اون بهش بگه نه تو همینجوری هم خوبی، اشکالی نداره و...
ولی آدم از دست خودش به کی باید پناه ببره؟

امروز یکی از بچه‌ها به استاد گفت "من بیشتر نهادم بهم غالبه" (یعنی بیشتر بر اساس لذت و راحتی عمل می‌کنه و تصمیم می‌گیره)
و من داشتم فکر می‌کردم که برای من بیشتر فراخودم غالبه؛
که معنیش میشه همه این چیزایی که تا اینجا گفتم...


پی‌نوشت: صرفا جهت اطلاع؛ حالت ایده‌آل و سالم اینه که "خود" غالب باشه. یعنی یه چیز منطقی بین لذت‌گرایی و ایده‌آل‌گرایی.
ولی میدونم که ماها اکثرا فراخود غالب داریم و این حجم از کمالگرایی در فرهنگ ایرانی، نشونه همینه.
تقصیر ما نبوده که این‌طور شدیم، ولی بر عهده خودمونه که "خود" رو غالب کنیم. منم والا دارم تلاشمو می‌کنم ولی گاهی زورم نمی‌رسه دیگه..

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

مدت‌ها این سوالم بود که شخصیت‌های معلم به یاد موندنی تو فیلم و کتاب‌ها و همچنین معلم‌های دوست‌داشتنی و به یاد موندنی که خودم داشتم،
چه ویژگی‌ای داشتن که اونارو تبدیل به یه معلم خوب کرده بود؟
یا راحت‌تر بگیم، چرا معلم‌های خوبی بودن؟ چرا دوست داشتنی بودن؟

تاحالا بهش فکر کردین؟
که دقیقا چرا آقای کیتینگ رو بعنوان یک معلم دوست داریم؟ یا خانم استیسی، یا خانم فریزل؟
چرا معلم موردعلاقتون تو مدرسه، معلم موردعلاقتون بود؟

قبلا بهش فکر کرده بودم،
می‌گفتم چون فقط درس مدرسه رو نمی‌گفتن، درس زندگی هم می‌گفتن
چون تدریسشون محدود به تئوری نبود
چون خوش اخلاق بودن
و...

اما انگار این جواب‌ها برام کافی نبود. بنظرم یه چیز بزرگتر و مهمتر در کار بود
که چند وقت پیش سر کلاس یک استادی بالاخره بهش رسیدم؛

اینکه همه این ویژگی‌ها رو میشه تو یک چیز خلاصه کرد
استاد گفت:
معلم خوب، به دل بچه‌ها وصل میشه
معلم خوب، بچه‌ها رو به‌جای سرگرم کردن، دلگرم می‌کنه

دیدم آره!
همه این نمونه‌های معلم خوب (داستانی و واقعی) که تو ذهنم هستن، در واقع همین کار رو می‌کردن!

این معلم‌ها همون "ارتباط خوبی" رو برقرار می‌کردن که اینجا ازش گفتم
یا به قول این یکی استاد، به "دل" بچه‌ها وصل می‌شدن✨️

روز معلم با تاخیر مبارک؛
من شانس این رو داشتم که چندین معلم و استاد تاثیرگذار در زندگیم داشته باشم و همیشه یاد و خاطرشون و حس "دلگرمی" که ازشون دریافت می‌کردم، تو ذهن من زنده می‌مونه 💕

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

ویل هانتینگ، پسر ۲۰ ساله یتیمیه که دور خودش حفاظی محکم کشیده و هیچکس رو به داخلش راه نمیده، اجازه نمیده کسی بهش نزدیک بشه، کسی دوستش داشته باشه یا خودش کسی رو دوست داشته باشه. نسبت به آدم‌ها و روابط بی‌اعتماده و قبل از اینکه دیگران پسش بزنن، خودش پسشون می‌زنه.

چرا؟
چون از صمیمیت و روابط نزدیک می‌ترسه.
چرا؟
چون توسط اولین کسایی که وظیفه داشتن ازش مراقبت کنن و بهش محبت کنن (والدینش) طرد شده، ترک شده و بعدا هم توسط والدین ناتنی متعدد مورد آزار و اذیت فیزیکی قرار گرفته.

در نتیجه‌ی این تروما، نسبت به آدم‌ها بی‌اعتماد شده و برای محافظت از خودش، دیگه اجازه نداده احدی بهش نزدیک بشه.
همون مکانیزم دفاعیِ "طردت می‌کنم، قبل از اینکه تو بخوای طردم کنی" و "اذیتت می‌کنم که ازم بدت بیاد و نخوای بهم نزدیک بشی" و "بهت میگم ازت بدم میاد برای اینکه ولم کنی، حتی اگه واقعا دوستت داشته باشم؛ چون از صمیمیت می‌ترسم".

این رفتار "دوری و دوستی" ویل رو در زمینه‌های دیگه هم میشه دید. ویل نابغه‌ست، یک عالمه کتاب خونده و از خیلی چیزا می‌دونه؛ ریاضی، شیمی، ادبیات، فلسفه، سیاست، هنر و... ولی هیچکدوم رو واقعا از نزدیک تجربه نکرده چون نمی‌خواد از حباب امنی که برای خودش ساخته، خارج بشه.

و یکی از بهترین دیالوگ‌های فیلم جاییه که درمانگرش بهش میگه:

"اگه درمورد هنر ازت بپرسم، احتمالا خلاصه‌ای از تمام کتب هنری که تابحال نوشته شده تحویلم میدی. اما شرط می‌بندم نمی‌تونی بهم بگی کلیسای سیستین چه حس و حالی داره چون هیچوقت واقعا اونجا نایستادی و اون سقف زیبا رو نگاه نکردی.
اگه درمورد عشق ازت بپرسم، احتمالا یه غزل تحویلم میدی ولی هیچوقت موقع نگاه کردن به زنی، واقعا در برابرش احساس ضعف و آسیب‌پذیری نکردی.
تو چیزی از فقدان و سوگ واقعی نمیدونی، چون سوگ واقعی تنها زمانی اتفاق می‌افته که تو چیزی رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی و من شک دارم که تو هیچوقت جرئت کرده باشی کسی رو انقدر دوست داشته باشی."

باقی فیلم روند ارتباط گرفتن این درمانگر (رابین ویلیامز) با ویل هستش که بهش جرئت دوست داشتن، دوست داشته شدن و تجربه کردن رو میده.

این فیلم داستان یک رابطه درمانی شفابخشه و داستان آدم‌هایی که خودشون رو مقصر آسیب‌های کودکیشون می‌دونن و بخاطر همین یک عمر با خودشون در کشمکشن.

[Movie: Good Will Hunting]

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_psychology 🧠

الگوی معیوب و پرتکرار در دوستی‌هام:


#نیازمند_طرحواره‌درمانی
#نه_به_محبوبیت_بیشتر_مادر_دوست


پی‌نوشت:
بحث این بود که من شیرینی خشک رو به تر ترجیح میدم🥸

موقعیت؟
در حال مطالعه برای امتحان میانترم
میزان موفقیت؟
بنظرم در محتوای چت هویداست🦦

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

به ۱۸ سالگی خودت چی می‌گی؟

بهش میگم که خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی و الان بنظرت میاد، قدرت اثرگذاری روی زندگیت رو داری.

و میگم که شاید الان باورش برات سخت باشه ولی کنکور به هیچ عنوان همه ماجرا نیست.

و آه بهش میگم که به خودت و علاقه خودت بیشتر اعتماد داشته باش بچه.

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

از معدود چیزایی که این روزا بهش مطمئنم، تعریف مسخره از "آزادی بیان" و مظلوم بودن این لفظه؛ اینکه هرکس هروقت که بخواد فقط به نفع خودش ازش استفاده می‌کنه.

به سبب اتفاقات اخیر در کشورم عمیقا متاسفم؛
اما همزمان حیرت‌زده؛
اما به‌طور خاصی هم، امیدوار.

فقط خدا می‌دونه که این روزا تو فکر و ذهن و رویاهای شبانه من چه خبره (مثلا الان چه وقت پست گذاشتنه، زن؟)
ان شاءالله که آخرش خیره

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

بچه‌ها نمیتونن باور کنن که تنها پناه‌هاشون تو این دنیا، یعنی والدینشون، "بد" هستن

پس وقتی بچه تو شرایط خشونت‌آمیز بزرگ میشه و والدین با بچه با خشونت رفتار می‌کنن، بچه فکر می‌کنه تقصیر خودشه.
میگه حتما یه کاری کردم که الان دارن تنبیهم می‌کنن، حتما لایق این رفتارشون هستم، وگرنه مامان/بابا که منو دوست داره، مراقبمه

ذهن بچه اگه بخواد واقعیت رو ببینه، از هم می‌پاشه
پس باور می‌کنه که من بدم، من مقصرم، من لایق خشونت و بد رفتاری‌ام، من باید تنبیه بشم

و این باور تا بزرگسالی هم روشون می‌مونه ها... روشون می‌مونه :)

حتی فقط بد رفتاری هم نه؛ ترک شدن، طرد شدن و خودکشی والد هم همین تاثیر رو داره.
"تقصیر منه که مامان/بابا ولم کرد و رفت"
"من دوست‌داشتنی نیستم"

اینجاست که درمانگر ویل هانتینگ بهش میگه "تقصیر تو نیست"
و اینجاست که الیسا به جیمز میگه "تقصیر تو نبود"
(ویل توسط والدینش ترک شده بود و جیمز خودکشی مادرش رو دیده بود)

و هم ویل، هم جیمز وقتی این جمله رو می‌شنون، برای اولین بار گریه می‌کنن 🙂💔

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_movies 🎬

ما می‌گیم آدمیزاده و می‌گذره و عادت می‌کنیم اما معین دهاز قشنگ‌تر می‌گه:

«در زندگی‌ام سختی‌هایی را تحمل کردم
که پیش از واقعه گمان نداشتم بتوانم
حتی بعدها باور نکردم که در آن ماجرا تاب آوردم
انسان خودش را نمی‌شناسد، خصوصا قدرت‌هایش را.»

بله آقای دهاز، ما نمی‌دونیم چند مرده حلاجیم.

#شب‌خوش

@yekravanshenaas

When darkness rolls on you,
push on through...✨️

یه جایی از تایلر جوزف (خواننده بند موردعلاقم، که اینجا می‌بینید) شنیدم که در جواب سوال "به کسی که قصد خودکشی داره، چی میگی که منصرف بشه؟" یه همچین چیزی گفت:
"میگم به خود آینده‌اش فرصت زندگی بده و بخاطر خود آینده‌اش و کسی که می‌تونه بشه و چیزهایی که بهشون برسه، ادامه بده."

تایلر کسیه که برای مدت زیادی از نوجوونی با افسردگی و افکار خودکشی درگیر بوده و این مسائل مخصوصا تو آهنگ‌های قدیمیش کاملا مشهوده.

تایلر الان ۳۵ ساله، پدر سه‌تا کوچولو و عاشق همسرشه (از بعد ازدواجش همیشه یکی از آهنگ‌های هر آلبومش راجع به زنش بوده :)) )
و حالا تو یکی از آهنگ‌های جدیدترین آلبومش که تازه منتشر شده، می‌خونه:

"وقتی تاریکی تو رو در بر می‌گیره، ادامه بده
بعدها می‌بینی انقدر دووم آوردی و ادامه دادی که دیگه آهنگ‌های موردعلاقه‌ات جزو رده آهنگ‌های قدیمی قرار گرفتن (مدت زیادیه که داری ادامه میدی و از پسش براومدی)
می‌بینی دستت اومده که چه‌جوری به اون درگیری قدیمی برای بقا، غلبه کنی
و می‌بینی که نشستی بین جمعیت، سر اولین اجرای رقص دخترت" :)) ♡

خلاصه که بخاطر خود آینده‌ات، کسی که می‌تونی بشی و چیزایی که بدست بیاری:
"When darkness rolls on you, push on through" 🩵

[Song: Oldies Station - Twenty One Pilots]

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_poetry 📜

رابین ویلیامز در یکی از صحنه‌های فیلم انجمن شاعران مرده، دانش‌آموزانش را دور خودش جمع می‌کند و حرف‌هایی می‌زند که بعد از چندین و چندبار دیدن هنوز درخشان است. "ما شعر نمی‌خونیم یا شعر نمی‌گیم، چون زیباست؛ ما شعر می‌خونیم و شعر می‌‌گیم، چون ما عضوی از نوع بشریم. و نوع بشر سرشار از شور و اشتیاقه. پزشکی، حقوق، تجارت یا مهندسی، همه‌ی این‌ها برای زندگی ضروری‌اند؛ اما شعر، زیبایی، افسانه، عشق، اینا چیزایی هستند که ما به خاطرشون زنده می‌مونیم. یه نقل قول از ویتمن: ای من! ای زندگی! در میان این‌همه‌ پرسش‌های تکراری، در میان زنجیره‌ی بی‌پایان بی‌ایمانان، در شهرهای آکنده از ابلهان، به چه باید دل خوش کرد؟ ای من! ای زندگی!
و جواب اینه: به اینکه تو اینجایی، که زندگی هست، که یگانگی هست. که این نمایش بزرگ هنوز پابرجاست تا تو هم کلامی بر آن بیفزایی. کلام تو چه خواهد بود؟"
چندروز قبل برای دوستی نوشتم که این سوال پایانی و مسئولیتش من را به وحشت می‌اندازد. کلام تو چه خواهد بود؟



عکس از کتاب آزادی/گزیده اشعار اوکتاویو پاز/ترجمه‌ی حسن فیاد/انتشارات ثالث