مثل اینکه امروز، ۳۱ مارچ، روز جهانی ترک شغل مورد تنفره!

تغییر شغل یا رشته‌ای که میدونی دوستش نداری، بنظرم احتیاج به شجاعت داره؛ مخصوصا اگه آدم کمتر ریسک‌پذیری باشی یا پذیرش بالایی نسبت به چیزهای جدید نداشته باشی.

چند روز پیش صحبت‌های دختری رو می‌خوندم که دو ساله پشت کنکوره برای پزشکی، در حالی که خودش دیگه پزشکی رو نمی‌خواست!
بخاطر فشار اطرافیان و بخاطر زمانی که این سال‌ها برای قبولی پزشکی گذاشته بود، داشت ادامه می‌داد.
یه همچین حالتی که "من عمرمو گذاشتم برای این کار، حالا ولش کنم؟"
که نوعی خطای شناختیه به اسم "سوگیری هزینه هدر رفته".
وقتی برای یه چیزی یا یه کاری هزینه دادیم، سخته که وسط راه رهاش کنیم حتی اگر برامون ضرر داشته باشه.

حالا یه نفر به این دختر جواب خوبی داده بود:
"وقتی متوجه بشی که سوار اتوبوس اشتباه شدی، چکار می‌کنی؟ پیاده نمیشی؟"

واقعا هم آیا هرچقدر زودتر پیاده بشیم به نفعمون نیست؟
چه هنوز در مرحله تحصیل باشیم چه تو یک شغل اشتباه باشیم و بخوایم تغییر شغل بدیم؟

چالش دیگه تغییر مسیر اینه که "بقیه چی میگن؟"
نمیگن این یه عمر یه درسی خونده، حالا یه کار دیگه می‌کنه؟
نمیگن این همه پشت کنکور موند که آخرش فلان رشته رو بخونه؟

پاسخ بنده برای این عزیزان اینه که: خب بگن🥸
این دیگران کجای زندگی ما رو قراره بگیرن؟ اونم وقتی خودت باید از پس چالش‌هات و زندگیت بر بیای!

باز یه نفر به این دخترک گفته بود:
"ببین من یه سال پشت کنکور نشستم و همه گفتن وای دختر فلانی که اینقدر درس میخوند هم سال اول پزشکی نیاورد.
سال دوم پزشکی آوردم و الان ده سال از اون روز گذشته یک نفر از اون آدم‌ها الان هستن که ببینن وضعیت روحی و جسمی و مالی من چطوریه؟ و من کجا ایستادم؟
فقط از این مهمونی تا اون مهمونی که مامانمو میبینن میپرسن وای هنوز نوه دار نشدی؟ پس چرا تخصص نمیخونه؟"

چرا باید برای حرف و فکر دیگرانی که فقط تا موقع فضولی و کنترلگری پیگیرمونن ولی تو چالش‌هامون ما رو یادشون میره، اهمیت قائل باشیم؟
باید نشون بدیم که باشه گیریم شما راجع به زندگی شخصی من نظر هم میدی، می‌گیم اوکی. ولی نباید انتظار داشته باشی من طبق نظرت عمل هم بکنم که🙂

امیدوارم همه بتونیم در همون نقطه‌ای که خواست خودمونه قرار بگیریم و مرزبندی‌های مشخصی در روابطمون با "دیگران" ایجاد کنیم.

#Dropsof_psychology 🧠

به مناسبت روز جهانی آگاهی بخشی درمورد اوتیسم (۲ آوریل)، دو تا سریال با شخصیت اصلی مبتلا به اوتیسم معرفی می‌کنم که خیلی خیلی خوب اوتیسم رو به نمایش درآوردن:

Atypical
راجع به پسر ۱۸ ساله‌ مبتلا به اوتیسمی که دیگه کم‌کم باید یاد بگیره مستقل بشه و بیشتر وارد جامعه بشه. تأثیری که بیماریش روی تک‌تک اعضای خانواده گذاشته هم به خوبی قابل مشاهده‌ست.

The good doctor
مسیر جراح شدن یک پسر جوون مبتلا به اوتیسم که بیماریش با اینکه یه وقتایی براش مشکل سازه و میتونه باعث بشه همکارهاش جدیش نگیرن یا دست‌کم بگیرنش، اتفاقا خیلی جاها هم تو حرفه‌اش به کمکش میاد (بخاطر هوش و تمرکز بالایی که براش ایجاد کرده).

#Dropsof_movies 🎬

برای اونایی که خانواده‌های سختی دارن و باید خیلی تلاش کنن تا معمولی‌ترین چیزها رو داشته باشن و همه‌چیز براشون چالش و دعواست و تو سن کم از نظر روانی فرسوده شدن هم دعا کنیم.

@yekravanshenaas

فضای پارک‌های محلی خیلی برام جالب و جذابه
هر طرفشو نگاه می‌کنی، یه خبریه
مامان‌های جوون و بچه‌های کوچیکشون تو زمین بازی‌ان
پسرای نوجوون دوچرخه‌سواری می‌کنن
پسرای کوچیکتر فوتبال بازی می‌کنن
پسرای جوون با رفیقشون نشستن یه گوشه حرف میزنن (اگه چیزی نکشن🫢)
دختربچه‌ها تو چمن‌ها بازی می‌کنن
خانم‌ها چندجا دور هم نشستن و صحبت می‌کنن
مردای مسن دور میزای شطرنج رو گرفتن و بازی می‌کنن
گروه‌های مختلط دختر و پسرهای نوجوون معمولا یه گوشه تاریک‌تر پارک می‌شینن
چند نفر سگ‌هاشون رو می‌گردونن
تو مسیرها چندین نفر در حال پیاده روی یا دوییدنن
یکی هم مثل من دم به دقیقه وایمیسته از گل و شکوفه‌ها عکس می‌گیره😆
صدای جیغ‌جیغ بچه‌ها از زمین بازی میاد
صدای انواع پرنده‌ها هم که دائما در پس‌زمینه هست

و من امروز یه سرگرمی جدید پیدا کردم:
بشینم کنار زمین بازی و بچه‌ها رو نگاه کنم😅
۲۰ دقیقه اونجا نشسته بودم و یک لحظه هم حوصلم سر نرفت
انقدر دسته‌دسته‌های مختلفشون برام جالب بودن که دیگه از یه جایی به بعد نمیدونستم کدومو نگاه کنم که از دستم نره😂
یه بارم که از دستشون خندم گرفته بود مجبور شدم خندمو بپوشونم که متوجه نشن انقدر ضایع دارم نگاهشون می‌کنم😭😂

تصمیم دارم این تفریح سالم رو ادامه بدم و هر از گاهی بشینم بچه‌های مردم رو دید بزنم؛ با ما همراه باشید 🥸🤝🏻

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

طوری که شخصیت آدما در کوچک‌ترین حرکاتشون خودش رو نشون میده، برام جالبه.

مثلا شما یه آدم برونگرا و جسور رو می‌بینی
معمولا اینجوریه که صداش بلنده یا بلند صحبت می‌کنه
پر جنب و جوشه
تو کارهاش سرعت داره
تند راه میره
خودکار رو موقع نوشتن فشار میده
محکم دست میده

و یکی مثل من که بیشترین کلمه‌ای که در توصیف خودم شنیدم، "آروم" بوده، اینجوریم که:

آروم راه میرم
آروم غذا می‌خورم
با صدای آروم صحبت می‌کنم
آروم در می‌زنم
کند کار می‌کنم
کند خوانم
مداد و خودکار رو فشار نمیدم
نقاشی‌هام با مدادرنگی همیشه کم رنگ بود
فیلم‌ها و کتاب‌های ملایم و درام می‌بینم و می‌خونم
زیورآلات ظریف دوست دارم
غذا به مقدار زیاد نمی‌تونم بخورم
معمولا یک نوشیدنی کامل رو نمی‌تونم تموم کنم
درونگرام
کم حرفم
طرفدار ثبات و اعتدالم و معمولا در دو سر یک طیف قرار نمی‌گیرم
حتی تو پرسشنامه‌ها خیلی کم گزینه‌های "کاملا موافقم" و "کاملا مخالفم" و معمولا گزینه‌های میانه رو انتخاب می‌کنم

و همچنین جسور هم نیستم و به خودی‌خود جرئت‌ورز نیستم
احساس می‌کنم اینا به هم ربط دارن🤷🏻‍♀

پی‌نوشت: شاید یه استثنائی که در من وجود داره اینه که سبک موسیقی راک دوست دارم😂

پی‌تر نوشت: احساس می‌کنم ملایمتم یکم زیادیه و گاهی دلم می‌خواد برای تقویت خوی خشن و زمختم، ورزشی مثل بوکس یا ورزش‌های رزمی رو امتحان کنم🫠😅

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

کاش می‌شد به هوا تافت زد همینجوری بمونه🥲🩵

#Dropsof_beauty 📸

هی میگن با جنگ شوخی نکنید، چرا نکنن؟ اینم یه راه برای تاب آوردنه دیگه.
مگه تا اینجا که ما اینهمه جنگ و قحطی رو از سرگذروندیم و تموم نشدیم بد بوده؟
یه پژوهشگری هم پیدا بشه و تاب‌آورترین ملت‌ها رو معلوم کنه، حتما ما ایرانی‌ها اون بالاهای لیستیم.
ما سختی زیاد کشیدیم اما جمع کردیم و رد شدیم و زنده موندیم، الان که روز خوبمونه.

#روان‌شناسی
#تاب‌آوری
#کارآیی_جمعی

@yekravanshenaas

شوخی و خنده هم یه جور مکانیسم دفاعی در برابر اضطرابه دیگه.
شاید تو نتونی پابه‌پای اونا به شوخی‌های جنگ یا هر بلای دیگه‌ای بخندی، خب نخند؛ اشکالی نداره. ولی چیکارشون داری که اونا هم نخندن؟ اونا اینجوری اضطرابشونو تخلیه می‌کنن.
همون‌قدر که گریه کردن، خوابیدن، دوییدن، نوشتن، دعا کردن به تو کمک می‌کنه که اضطرابت رو کنترل کنی و از هم نپاشی، خندیدن و شوخی هم به اونا کمک می‌کنه.

فقط اینکه هر مدلی که هستید، حواستون باشه جلوی بچه‌ها حرف از جنگ و اخبارش نزنید. نگید بچه‌ان، نمی‌فهمن یا گوش نمیدن و حواسشون نیست. چون اتفاقا خیلی خوب هم حواسشون هست و براشون اضطراب ایجاد می‌کنه. با این تفاوت که اونا مثل ما بلد نیستن اضطرابشون رو کنترل کنن پس تبعاتش خیلی براشون مخرب‌تره.

#Dropsof_psychology 🧠

یه روز تو بیمارستان بیدار شدم و یه نفر ازم پرسید "مشکلت چیه؟"
گفتم من الکلی و معتادم.
اون گفت "نه [این مشکلت نیست]، این روشیه که تا الان با مشکلت روبرو می‌شدی."

[Movie: Beautiful Boy]

#Dropsof_movies 🎬

روان‌درمانی سیستمی میگه "نشانه" (اون چیزی که ما بهش میگیم مشکل) در واقع روش فرد برای کنار اومدن با یک مشکل اصلیه.
افراد برای حل نشانه یا یک مشکل (مثلا اعتیاد) میان پیش مشاور غافل از اینکه مشکل اصلی چیز دیگه‌ایه و نشانه فقط روش مقابله با اون مشکل اصلیه.

مثلا فرد مواد مصرف می‌کنه چون می‌خواد حواسش رو از مسئله‌ای که اذیتش می‌کنه پرت کنه
فرد دچار وسواس شده چون باید اضطرابی که از یک مسئله دیگه داره رو یه جوری تخلیه کنه (مثلا با شستشوی بیش از حد)

و روان‌درمانی سیستمی اتفاقا میگه این نشانه‌ها (وسواس و اعتیاد و...) الان مفیدن و دارن به فرد کمک می‌کنن!
به گفته استاد، فرد اگر لباس‌ها رو چنگ نزنه (وسواس شستشو)، میره شوهرش رو چنگ می‌زنه :)) (چون در واقع از دست شوهرش عاصیه)

اما این به این معنی نیست که "خب پس وسواس یا اعتیاد رو حفظ کنیم، دیگه درمان چرا وقتی دارن کمک می‌کنن؟"
بلکه یعنی تا وقتی که مشکل اصلی هنوز وجود داره (مشکل در رابطه با همسر)، این نشانه (وسواس شستشو) هم باید باقی بمونه
و اگر قبل از درمان اون رابطه، بخوایم وسواس (نشانه) رو حذف کنیم، همه چی بدتر میشه و رابطه میتونه از هم بپاشه.
چون نشانه مثل تکیه‌گاهی می‌مونه که رابطه آسیب‌دیده خم شده روش و اگه تکیه‌گاه رو برداریم، رابطه پخش زمین میشه.

این است نگاه جالب سیستمی که چند ماهه ریز ریز دارم باهاش آشنا میشم =))

#Dropsof_psychology 🧠

امروز، روز عجیبی بود
۲ تا درس ازش گرفتم:

۱. نباید فکر کنی چون برای یه کاری خیلی زحمت کشیدی و زمان زیادی پاش گذاشتی، حتما نتیجه‌اش موفقیت آمیز میشه و همه چی خوب پیش میره. چون یه چیزایی اصلا دست تو نیست. تا لحظه آخر هیچی واقعا معلوم نیست و بهتره از اول انتظارات بالا برای نتیجه در نظر نگیری.

۲. علاوه بر نتیجه، انتظارات بالا (غیر واقع بینانه) از خودت هم نداشته باش. شل کن دخترم. شل کن فراخود عزیز، سوپرایگوی عزیز، خود آرمانی عزیز هرچی که اسمته و نمیذاری زندگیمونو کنیم و مثل یه بچه واقعیت‌ها رو نمی‌بینی و هی میگی "می‌خوام می‌خوام، باید بشه، باید بتونی" و فقط فرقت با بچه اینه که خواسته‌هات بزرگونه‌ست 😒
شل بفرما بزرگوار 🥸🤌🏻

پی‌نوشت: خیلی درس زندگی طور و متینانه شروع کردم نمیدونم چرا پایانش از کادر زد بیرون🥸

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

وای یا خدا نگاه دقیقا یک سال پیش برای خودم چی نوشته بودم الان یهویی دیدمش😐:

اگه ما از قبل با این مسئله کنار بیایم که هیچ چیز و هیچ کس کامل نیست، نقص‌ها رو خیلی راحت‌تر می‌پذیریم
اگه انتظار نداشته باشیم همه چیز و همه کس ۱۰۰٪ طبق انتظار ما پیش برن و رفتار کنن، با چیزهایی که خلاف انتظارمون پیش میاد خیلی راحت‌تر کنار میایم
چون از قبل خودمون رو آماده کرده بودیم که "خب آره، اصلا قرار هم نبود همه چی طبق انتظارات من باشه"


وقتی می‌فهمی درس جدیدت رو در واقع یک سال پیش هم گرفته بودی ولی درس‌هات رو دوره نمی‌کنی و یادت میره🫠

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

کجا به صلح در روابطمون با آدما می‌رسیم؟

وقتی بالاخره بفهمیم که رفتار آدما بیشتر از اینکه عکس‌العملی به ما باشه، نتیجه جنگ درونی خودشونه.

#روان‌شناسی
#شب‌خوش

@yekravanshenaas

ما تازگی چند وقتیه که برای کارورزی میریم به یه مدرسه کودکان کار، پسرونه و ابتدایی.
تو دانشگاه داشتیم راجع به یه سری نگرانی‌هامون با استاد صحبت می‌کردیم؛ اینکه ما چجوری باید به این بچه‌ها کمک کنیم؟

استاد گفت شما اصلا قرار نیست اونجا کسی رو "درمان" کنید؛ شما فقط قراره سعی کنید برای این بچه‌ها آدم امنی باشید و بهشون حس پذیرفته شدن بدید :)

و این حرف استاد مثل آبی بود رو آتیش نگرانی‌های ما.
این بچه‌ها احتیاج به تکنیک و طرح درمان ندارن؛ حداقل نه الان.
الان فقط احتیاج به همدلی، شنیده شدن، پذیرفته شدن و احساس امنیت دارن و بیشتر آسیب‌ها هم بخاطر محرومیت از همین شروط اولیه ایجاد میشه.

استاد گفت خیلی از آدم‌های موفق که گذشته سختی داشتن، همه چی براشون از یه "ارتباط خوب" شروع شده.
استاد گفت این بچه‌ها بزرگ میشن و میرن ولی بعدا میگن یه وقتی، یه کسی بود که من رو پذیرفت و برام امن بود :)

و همون لحظه از فکر من گذشت که: "خودشه، این دقیقا همون چیزیه که من از این حرفه می‌خوام"

همون چیزی که پروین اعتصامی میگه:
خرم آنکس که در این محنت‌گاه
خاطری را سبب تسکین است

خلاصه که،
۹ ارديبهشت، روز مشاور و روانشناس مبارک ✨

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_poetry 📜
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

با این حرف استاد راجع به تأثیر یک ارتباط خوب، یاد این داستان‌ها و شخصیت‌ها افتادم.
داستان آدم‌های آسیب دیده‌ای که همه چیز براشون از یه "ارتباط خوب" شروع شد:

فیلم:
ویل از Good Will Hunting
پسر بچه‌های The Choir
ایشان از Like Stars on Earth
نوجوون‌های To Sir, With Love
بچه‌های اشک‌ها و لبخندها/The Sound of Music
هاول از Howl's Moving Castle

سریال:
دِژا از This Is Us
مون‌یونگ از It's Okay to Not Be Okay
وایولت از Violet Evergarden
گارا و ناروتو از Naruto
کیو و یوکی از Fruits Basket
آتسوشی از Bungo Stray Dogs
زوکو از Avatar: The Last Airbender

کتاب:
پسرای داستان پداگوژیکی
دَن از مردان کوچک
بردلی از ته کلاس، ردیف آخر، صندلی آخر

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_books 📚

بگم باز این درس شماره ۱ برای بار سوم، امروز برام تکرار شد یا کتکه؟🫢

آقا خستم از این "همه چیز یا هیچ چیز" شدن ذهنم، از اینکه اگه برنامه‌ها کامل نشه و همه چی سر جاش انجام نشه، خستگی تو تنم می‌مونه و به جای خاطره خوب، یه حس بد برام می‌مونه.
از اینکه احساس می‌کنم باید به بقیه جواب پس بدم که چرا همه چی خوب پیش نرفت یا چرا انتظارات دیگران رو برآورده نکردم درحالیکه در واقعیت شاید هیچکس ازم توضیحی نخواد!
شاید فقط یک نفر باشه که واقعا ازم توضیح می‌خواد!
و اونم خودمم.

در واقع "فراخود" منه، نه خودم.
فراخود یعنی اون سرزنشگر درون، اون بخش ایده‌آل طلبِ آرمانیِ سختگیر درون.
همون که با کمالگرایی پدرمونو درآورده.
همون که انگار همیشه تو ذهنمون داره از بالا به پایین نگاهمون می‌کنه و هیچوقت ازمون راضی نمیشه و ما هی می‌دوئیم، می‌دوئیم تا یه نشونه رضایت ازش بگیریم ولی...
مثل یه والد سختگیر، مثل یه استاد سختگیر
مثل وقتی که کارنامه‌ات رو نشون دادی و بدون توجه به همه نمره‌های خوبت، فقط بهت گفتن چرا ریاضی کم شدی

یه بچه شاید (شاااید!) یه کسی رو داشته باشه که از سرزنش‌های دیگران بهش پناه ببره، تا اون بهش بگه نه تو همینجوری هم خوبی، اشکالی نداره و...
ولی آدم از دست خودش به کی باید پناه ببره؟

امروز یکی از بچه‌ها به استاد گفت "من بیشتر نهادم بهم غالبه" (یعنی بیشتر بر اساس لذت و راحتی عمل می‌کنه و تصمیم می‌گیره)
و من داشتم فکر می‌کردم که برای من بیشتر فراخودم غالبه؛
که معنیش میشه همه این چیزایی که تا اینجا گفتم...


پی‌نوشت: صرفا جهت اطلاع؛ حالت ایده‌آل و سالم اینه که "خود" غالب باشه. یعنی یه چیز منطقی بین لذت‌گرایی و ایده‌آل‌گرایی.
ولی میدونم که ماها اکثرا فراخود غالب داریم و این حجم از کمالگرایی در فرهنگ ایرانی، نشونه همینه.
تقصیر ما نبوده که این‌طور شدیم، ولی بر عهده خودمونه که "خود" رو غالب کنیم. منم والا دارم تلاشمو می‌کنم ولی گاهی زورم نمی‌رسه دیگه..

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_psychology 🧠

مدت‌ها این سوالم بود که شخصیت‌های معلم به یاد موندنی تو فیلم و کتاب‌ها و همچنین معلم‌های دوست‌داشتنی و به یاد موندنی که خودم داشتم،
چه ویژگی‌ای داشتن که اونارو تبدیل به یه معلم خوب کرده بود؟
یا راحت‌تر بگیم، چرا معلم‌های خوبی بودن؟ چرا دوست داشتنی بودن؟

تاحالا بهش فکر کردین؟
که دقیقا چرا آقای کیتینگ رو بعنوان یک معلم دوست داریم؟ یا خانم استیسی، یا خانم فریزل؟
چرا معلم موردعلاقتون تو مدرسه، معلم موردعلاقتون بود؟

قبلا بهش فکر کرده بودم،
می‌گفتم چون فقط درس مدرسه رو نمی‌گفتن، درس زندگی هم می‌گفتن
چون تدریسشون محدود به تئوری نبود
چون خوش اخلاق بودن
و...

اما انگار این جواب‌ها برام کافی نبود. بنظرم یه چیز بزرگتر و مهمتر در کار بود
که چند وقت پیش سر کلاس یک استادی بالاخره بهش رسیدم؛

اینکه همه این ویژگی‌ها رو میشه تو یک چیز خلاصه کرد
استاد گفت:
معلم خوب، به دل بچه‌ها وصل میشه
معلم خوب، بچه‌ها رو به‌جای سرگرم کردن، دلگرم می‌کنه

دیدم آره!
همه این نمونه‌های معلم خوب (داستانی و واقعی) که تو ذهنم هستن، در واقع همین کار رو می‌کردن!

این معلم‌ها همون "ارتباط خوبی" رو برقرار می‌کردن که اینجا ازش گفتم
یا به قول این یکی استاد، به "دل" بچه‌ها وصل می‌شدن✨️

روز معلم با تاخیر مبارک؛
من شانس این رو داشتم که چندین معلم و استاد تاثیرگذار در زندگیم داشته باشم و همیشه یاد و خاطرشون و حس "دلگرمی" که ازشون دریافت می‌کردم، تو ذهن من زنده می‌مونه 💕

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

ویل هانتینگ، پسر ۲۰ ساله یتیمیه که دور خودش حفاظی محکم کشیده و هیچکس رو به داخلش راه نمیده، اجازه نمیده کسی بهش نزدیک بشه، کسی دوستش داشته باشه یا خودش کسی رو دوست داشته باشه. نسبت به آدم‌ها و روابط بی‌اعتماده و قبل از اینکه دیگران پسش بزنن، خودش پسشون می‌زنه.

چرا؟
چون از صمیمیت و روابط نزدیک می‌ترسه.
چرا؟
چون توسط اولین کسایی که وظیفه داشتن ازش مراقبت کنن و بهش محبت کنن (والدینش) طرد شده، ترک شده و بعدا هم توسط والدین ناتنی متعدد مورد آزار و اذیت فیزیکی قرار گرفته.

در نتیجه‌ی این تروما، نسبت به آدم‌ها بی‌اعتماد شده و برای محافظت از خودش، دیگه اجازه نداده احدی بهش نزدیک بشه.
همون مکانیزم دفاعیِ "طردت می‌کنم، قبل از اینکه تو بخوای طردم کنی" و "اذیتت می‌کنم که ازم بدت بیاد و نخوای بهم نزدیک بشی" و "بهت میگم ازت بدم میاد برای اینکه ولم کنی، حتی اگه واقعا دوستت داشته باشم؛ چون از صمیمیت می‌ترسم".

این رفتار "دوری و دوستی" ویل رو در زمینه‌های دیگه هم میشه دید. ویل نابغه‌ست، یک عالمه کتاب خونده و از خیلی چیزا می‌دونه؛ ریاضی، شیمی، ادبیات، فلسفه، سیاست، هنر و... ولی هیچکدوم رو واقعا از نزدیک تجربه نکرده چون نمی‌خواد از حباب امنی که برای خودش ساخته، خارج بشه.

و یکی از بهترین دیالوگ‌های فیلم جاییه که درمانگرش بهش میگه:

"اگه درمورد هنر ازت بپرسم، احتمالا خلاصه‌ای از تمام کتب هنری که تابحال نوشته شده تحویلم میدی. اما شرط می‌بندم نمی‌تونی بهم بگی کلیسای سیستین چه حس و حالی داره چون هیچوقت واقعا اونجا نایستادی و اون سقف زیبا رو نگاه نکردی.
اگه درمورد عشق ازت بپرسم، احتمالا یه غزل تحویلم میدی ولی هیچوقت موقع نگاه کردن به زنی، واقعا در برابرش احساس ضعف و آسیب‌پذیری نکردی.
تو چیزی از فقدان و سوگ واقعی نمیدونی، چون سوگ واقعی تنها زمانی اتفاق می‌افته که تو چیزی رو بیشتر از خودت دوست داشته باشی و من شک دارم که تو هیچوقت جرئت کرده باشی کسی رو انقدر دوست داشته باشی."

باقی فیلم روند ارتباط گرفتن این درمانگر (رابین ویلیامز) با ویل هستش که بهش جرئت دوست داشتن، دوست داشته شدن و تجربه کردن رو میده.

این فیلم داستان یک رابطه درمانی شفابخشه و داستان آدم‌هایی که خودشون رو مقصر آسیب‌های کودکیشون می‌دونن و بخاطر همین یک عمر با خودشون در کشمکشن.

[Movie: Good Will Hunting]

#Dropsof_movies 🎬
#Dropsof_psychology 🧠