در ضمن عزیزان من ببخشید که بی اجازه ادتون می‌کنم، ولی قبول بفرمایید که سخت بود دونه دونه بیام لینک بدم بهتون که خودتون اگه خواستید بیاید😅
بخاطر همین جداً
Feel free to leave
اینجا دوشواری نداریم اگه خواستید، بذارید برید راحت باشید.
حتما همتون حداقل تو ۲-۳تا کانال شخصی دوستای دیگتونم عضوید😂
(ولی کاش اول اجازه بدید یکی دو مورد مغزم بتراود بعد تصمیم بگیرید برید😭😂)

همین دیگه خلاصه که
خوش آمدید، اهلاً و سهلاًwelcome, bienvenuex, bienvenido 😁🫰🏻

#Dropsof_psychology 🧠

آقامون راجرز میگه که از وقتی ما یه ذره بزرگ میشیم و می‌فهمیم که برای خودمون کسی هستیم، یک نیاز در ما شکل می‌گیره به اسم
نیاز به توجه مثبت و احترام.

و این نیاز به هر شکلی که از طرف اطرافیان بچه ارضا بشه، از اون به بعد نظر اون بچه درمورد خودش رو می‌سازه.
یعنی چی؟
یعنی مثلا اطرافیان بچه همیشه بهش حس ارزشمندی و دوست داشتنی بودن میدن، وقتی گریه می‌کنه باهاش بدرفتاری نمی‌کنن، وقتی کار بدی می‌کنه درسته که بهش می‌فهمونن کارش اشتباه بوده ولی اینم بهش نشون میدن که با این وجود هنوزم دوستش دارن، اینجوری اون بچه دیگه تا ابد باور می‌کنه که دوست داشتنی و لایق احترامه

ولی اگه اطرافیانش این توجه مثبت رو مشروط کنن، یعنی فقط در مواقع خاص بهش حس دوست داشتنی بودن بدن، مثلا فقط وقتی بچه طبق میلشون رفتار کنه باهاش مهربون باشن، این بچه با خودش میگه که من گاهی وقتا لایق احترام و توجه نیستم، من فقط اگه طور خاصی رفتار کنم، دوست داشتنی و لایق احترام هستم.
و این تفکر و عقیده تبدیل میشه به برداشت این آدم از خودش، اصطلاحا میگن خودپنداره تشکیل میده (خودپنداره‌ی "من آدمی هستم که لایق احترام و توجه مثبتم" یا "من فقط در شرایط خاصی لایق احترام و توجه مثبت هستم")

بعد چی میشه؟
بعد دیگه رفتار خودشم با خودش همونجوری میشه. یعنی اگه والدین بی قید و شرط دوستش داشتن، خودشم بی قید و شرط با همه نقص هاش خودش رو می‌پذیره، و اگه براش شرط گذاشته بودن، اون شروط و ارزشگذاری‌ها رو می‌پذیره و خودشم دیگه فقط همون مواقعی خودشو می‌پذیره و دوست داره که والدینش تعیین کرده بودن.
یعنی بدون اینکه لازم باشه کسی بالا سرش باشه و در مواقع خاصی دعواش کنه یا بکن نکن کنه، خودش خودشو دعوا می‌کنه و اون بکن نکن ها رو اجرا می‌کنه. حتی اگه اصلا دیگه ارتباطی با والدینش نداشته باشه.

این بنده خدا به جای اینکه خودش ارزش‌هاش رو تعیین کنه هنوز طبق ارزش‌هایی زندگی می‌کنه که از وقتی یادش میاد بهش القا شده (گریه نکن! شلوغ نکن! بگو چشم!) و فکر می‌کنه ارزش‌های خودشن درحالی که ارزشگذاری‌های دیگرانن.

ادامه👇🏻

📌مثال: شخصی وقتی بچه بوده بهش اجازه مخالفت نمی‌دادن، نباید رو حرف بزرگتر حرف می‌زده و باید همیشه مطیع می‌بوده (فقط بگو چشم!) یعنی اگه بحث می‌کرده، دعواش می‌کردن
این آدم که الان بزرگ شده، توانایی نه گفتن یا اعلام نظر مخالف با دیگران رو نداره چون باااور داره که وقتی"نه" میگه، پذیرفته و دوست داشتنی نیست و در نتیجه نیازش به توجه مثبت ارضا نمیشه، پس ترجیح میده هر کوفتی هم ازش خواستن قبول کنه و تو سری خور بشه🫤 حالا چه سر کار، چه جلو همسرش چه جلو دوستاش و چه هرچی

ادامه👇🏻

خلاصه لُب کلام،
آقا به بچه‌هاتون نشون بدید که با وجود همه اشتباهات و نقص‌هاش می‌پذیریدش، که بازم دوستش دارید
بهش القا نکنید که حتما باید ساکت/آروم/منظم/بی‌اشتباه و... باشه تا دوست داشتنی و با ارزش باشه
وگرنه بعدا بدبخت باید کلی انرژی بذاره تا خودشو از این ارزشگذاری‌های شما خلاص کنه و بشه خود واقعیش و طبق ارزش‌های خودش رفتار کنه🙄
تازه اگه اصلا وارد این مسیر اصلاحی بشه، شایدم هیچ وقت واقعا خود واقعیش نشه

🔴 پی‌نوشت مهم:
آقا راجرز میگه که یکی از موانع اصلی سلامت روان، همین دوست داشته شدن با قید و شرطه (بهش میگن شرایط ارزش)

این توجه مثبت نامشروط راجرز لامصب خیلی حرف پشتشه😅 بعدا بازم ازش میگم
مثلا اینکه فقط تو رابطه والد-فرزندی نیست و بقیه روابطم هست و اینکه اگه ما هم از بچگی دچار شرایط ارزش هستیم چیکار کنیم خلاص شیم و اینا

هستم حالا در خدمتتون😂🫰🏻

#Dropsof_psychology 🧠
#Dropsof_books 📚

حتما شنیدید که یه وقتایی دو نفر تازه شروع کردن باهمدیگه ارتباط گرفتن و از هم خوششون اومده، بعد یکیشون به اون یکی میگه من ازت خوشم میاد، و بعد اونی که بهش ابراز علاقه میشه کلا فازش عوض میشه؟ ما میگیم خودشو می‌گیره. (که سر همین میگن به کراشتون ابراز علاقه نکنید جنبه ندارن😂)

همیشه برام سوال بود چرا اونی که می‌شنوه اینجوری می‌کنه؟ یعنی واقعا انقدر بی ظرفیته؟🧐

تا اینکه چند وقت پیش تو کتاب جستارهایی در باب عشق آلن دوباتن به پاسخ رسیدم😃☝️🏻

آلن دوباتن میگه اون فرد شنونده که یهو اخلاقش عوض میشه و منفی میشه، در واقع خودش رو حقیر و دوست نداشتنی می‌دونه.
بعد وقتی کسی بهش ابراز علاقه می‌کنه، با خودش میگه:
"این دیگه چقدر وضعش خرابه که از آدم داغونی مثل من خوشش اومده😐 واه واه آدم انقدر چیپ و بد سلیقه؟ نخواستیم اصلا."

و به این ترتیب اون فرد ابراز علاقه کننده از چشمش میوفته، حتی اگه تا قبل از ابراز علاقه‌اش ازش خوشش میومده.

می‌بینید؟ در واقع اون آدم خودشو نگرفته و فکر نمی‌کنه تحفه‌ایه، اتفاقا چون فکر می‌کنه هیچ تحفه‌ای نیست اینجوری کرده!

این خیلی برام عجیب و جالب بود، کی فکرشو می‌کرد قضیه دقیقا برعکس باشه؟

تازه یه مدل دیگه‌اش هم اینه که اول همین آدمه که خودشو حقیر می‌بینه ابراز علاقه می‌کنه، و از اونجایی که خودشو آدم مزخرفی میدونه و فکر می‌کنه لایق دوست داشته شدن نیست، انتظار داره طرف ردش کنه.

بعد میزنه و طرف میگه منم ازت خوشم میاد!
این با خودش میگه "زکی. چی شد؟😐 این باید منو پس میزد که😐 انقدر بد سلیقه‌ست یعنی؟"
و دوباره همون داستان

یعنی اصلا ترجیح میدن پس زده بشن و تمام لذت عشق رو در همین می‌بینن که عشقشون هی ردشون کنه، ابراز علاقه می‌کنن و هی دنبال طرف میوفتن دقیقا برای اینکه طرد بشن.
پیش خودشونم میگن به‌به ببین چه معشوق فهمیده و سطح بالایی دارم که آدم پستی مثل منو نمی‌پذیره.😅

#dropsof_movies 🎬
#dropsof_books 📚

در راستای همین موضوع، یه دیالوگ معروف تو فیلم/رمان مزایای منزوی بودن
(The perks of being a wallflower)
هست که میگه:
"ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم."
(We accept the love we think we deserve.)

حالا اگه کسی خودش رو با ارزش بدونه، عشقی رو می‌پذیره که توش ارزشمند و محترم شمرده میشه و عشق سالم دریافت می‌کنه
و اگه مثل اون دوستمون خودش رو حقیر و پست بدونه، رابطه‌ای رو می‌پذیره که عشقش سالم نیست، اصطلاحا رابطه سمیه و توش ارزش و احترام دریافت نمی‌کنه، و همین میشه که می‌بینیم این آدما با وجود اینکه عشق و احترام درست حسابی دریافت نمی‌کنن، از رابطه های سمیشون بیرون نمیان! چون باور دارن لیاقتشون همینه. اگرم بیرون بیان، می‌پرن تو یه رابطه سمی دیگه.
حالا هی بهشون بگو داری به خودت آسیب می‌زنی، تو لیاقتت بیشتر از ایناست، قبول نمی‌کنه.🤷🏻‍♀

حالا اصلا چی میشه که کسی خودشو حقیر و دوست نداشتنی میدونه؟
دوباره برمی‌گردیم به طرز رفتار اطرافیان و چیزی که بهش القا کردن 🙂

یه وقتایی کسی رو می‌بینی که خیلی بچه خوبیه، خوش برخورد، مهربون، باملاحظه و...
ولی خودش اصلا خوبیای خودشو نمی‌بینه، خودشو حقیر و بی عرضه و بدرد نخور میدونه، وقتی ازش تعریف می‌کنی اصلا باور نمی‌کنه، فکر می‌کنه می‌خوای الکی خوشحالش کنی.

بعد می‌بینی تو خانوادش از بچگی زدن تو سرش و تحقیرش کردن و این دیگه رفته به خورد مغزش که من آدم بی‌ارزشی‌ام
بعد همین ایشون میره وارد رابطه‌ای میشه که همین فرض (بی ارزش بودنش) رو تایید کنه چون که "ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم."🙂

سم: چرا من و همه عزیزانم، با کسایی وارد رابطه میشیم که باهامون مثل آشغال رفتار می‌کنن؟

چارلی: ما عشقی رو که فکر می‌کنیم لایقشیم، می‌پذیریم.

[The perks of being a wallflower]

#Dropsof_movies 🎬

#Dropsof_psychology 🧠

من فعلا نمیدونم چه عوامل دیگه‌ای در اینکه کسی عمیقا خودش رو بی ارزش بدونه دخیله، ولی مطمئنم رفتارهای خانواده قطعا یکی از مهمتریناشه!

تا حالا هرچی تو درسام خوندم می‌گفته محیط کودکی ناامن، روابط خانوادگی غیرصمیمی و طرز برخورد نزدیکان و حرفایی که همیشه برای آدم تکرار می‌کردن، نوع احساسی که شخص به خودش داره رو شکل میده.
خیلی‌ها هم که میگن منشا مشکلات روانی، اضطراب‌های مختلف و شناخت‌های غلط هم از همینجاست.

ادامه 👇🏻

من فکر می‌کنم حداقل ۸۰-۹۰٪ ما آدما تحت شرایط ارزش تربیت شدیم، یعنی بهمون از بچگی القا شده که باید طور خاصی رفتار کنی تا بچه خوبی حساب بشی، حالا یکی کمتر یکی بیشتر، برای یکی انقدر شدید بوده که به باور حقیر بودن خودش رسیده و یکی فقط اضطراب‌های مختلف براش ایجاد شده (مثل ترس از شکست، ترس از ابراز خود، ترس از خوب نبودن، کمالگرایی و...)

ولی من واقعا نمی‌خوام همه کاسه کوزه ها رو سر خانواده‌ها بشکنم چون اونا هم خودشون قربانی بودن، همینجوری بزرگ شدن و فکر می‌کردن روش درستش همینه دیگه، به اندازه الانم که دسترسی به اطلاعات نداشتن، شااید بعضیاشون میرفتن دنبال کتاب تازه نمیدونم هم چقدر کتاباشون بدرد بخور بوده

یعنی اینکه بهرحال بقیه (خانواده،مدرسه،جامعه،روابط دیگه)، خواسته یا ناخواسته، برای ما مشکل ایجاد کردن ولی از یه جایی به بعد این دیگه وظیفه خود ماست که بریم این زخم و آسیب هارو صاف کاری کنیم و سالم بشیم چون که ما مسئول اشتباهات دیگران یا مسئول تغییر دادن دیگران نیستیم (که بگیم اونا نباید فلان رفتار رو داشته باشن) ما فقط و فقط مسئول خودمون و تغییر دادن و تقویت کردن خودمونیم و بسس، چون بالا بری پایین بیای آسیب هست، نمیشه تو زندگی و در روابط با دیگران آسیب نبینی، چیزی که مهمه اینه که حالا چیکار می‌تونیم بکنیم براش؟ چه کاری از دست ما برمیاد؟ چجوری آسیب‌ها رو درست کنیم؟

اول باید بدونیم که ما قربانی شرایط گذشته نیستیم، ما محکوم نیستیم به اینکه تا ابد با ترس از شکست، اضطراب و... زندگی کنیم و توانایی ایجاد تغییر رو داریم.

کارایی هم که از دستمون برمیاد از کتاب‌های خودیاری، دوره‌های مختلف مثل عزت نفس و... هسست تا مشاوره، که بهترینش همون مشاوره‌ست.

ادامه👇🏻

آقا مگه مشاور چیکار می‌کنه؟
یکی از کارایی که می‌کنه فراهم کردن این مورد کوچولوی عزیزه:

توجه مثبت نااامشروووط

یعنی از لازمه‌های رسیدن به سلامت روانی اینه که یه نفر باشه که تو رو همینجوری که هستی با همه اشتباهات، کج فهمی ها و ویژگی های خوب و بدت بپذیره، نخواد که تغییرت بده و "قضاوتت نکنه" که امااان از این قضاوت و ترس از قضاوت شدن. یعنی باید کسی باشه که تو اصلا اصلا نترسی پیشش خود واقعیت و بدون هیچ نقابی باشی و ضعف‌ها و اشتباهاتت رو بتونی نشونش بدی.

خلاصه مشاور این کارو بعلاوه یه سری کارای لازم دیگه میکنه که ما به سلامت روانی می‌رسیم، ولی آیا خود ما نمی‌تونیم حالا همین یه شرط رو در ارتباط با عزیزان خودمون اجرا کنیم؟ همینجوری میتونیم کلی به سلامت روان همدیگه کمک کنیم!

ادامه👇🏻

میدونید اگه یاد بگیریم همدیگه رو همینطوری که هستیم بپذیریم، چقدر روابط راحت تر میشن؟ اگه سعی نکنیم بقیه رو تغییر بدیم تا بشن مطابق میل ما؟
خداییش چه کیفی داره اگه شریک‌های عاطفی و دوستا همدیگه رو، معلم‌ها دانش آموزانشون رو، والدین بچه هاشون رو اینجوری بپذیرن؟
بگن تو هم آدمی، نقص داری و اشتباه می‌کنی، ولی من هنوز دوست دارم و پیشتم و کمکت می‌کنم اشتباهاتت رو جبران کنی.
بگن تو یه سری عقایدی داری که با عقاید من متفاوتن ولی تفاوت بد نیست، من با همین تفاوت‌هات می‌پذیرمت.

و پذیرش به معنی تایید کردن نیستا!
اگه شما کسی رو بپذیرید به این معنی نیست که همه کاراش رو تایید می‌کنید و با همه عقایدش موافقید.
بلکه یعنی من تو رو همینجوری که هستی با همه ویژگی هات می‌پذیرم و سعی ندارم تغییرت بدم.

(ولی اینم بگما، مرز پذیرش همیشه تا جاییه که طرف به کسی آسیب نزنه، یعنی مثلا طرف اگه آزارتون میده، یا دروغ میگه و... اینو نباید بپذیرید دیگه می‌دونید خودتون)

ادامه👇🏻

تو آهنگ Naked هم بانو آوریل دقیقا همینو میگه

میگه من قبلا همیشه دورم دیوار می‌کشیدم و نقاب به چهره‌ام داشتم ولی وقتی تو اومدی باعث شدی همه اون دیوارا بریزه
میگه من جلوی تو عریانم یعنی خود واقعیمم و چیزی برای پنهان کردن ندارم چون تو کاری کردی که بهت اعتماد کنم و تو تنها کسی هستی که تونسته کاری کنه که من با "خودم بودن" راحت باشم🥰

اگه بتونیم همچین نگرش پذیرا و بی قضاوتی نسبت به هم داشته باشیم، میشیم "آدم امن" زندگی همدیگه.

و آدم امن کسی بودن بنظرم خیلیی قشنگه😍
اونی باشی که کسی بهت اعتماد می‌کنه، بهت تکیه می‌کنه،پیش تو خودشو سانسور نمی‌کنه و دیوار دفاعیش رو میذاره کنار چون میدونه که تو قضاوتش نمی‌کنی.
آخ که خیلی زیباست🥲

البته از حق نگذریم، کار آسونی هم نیست😅 ولی بنظرم می‌ارزه براش تلاش کنیم😍
دنیا هم جای زیباتری میشه🥹

#Dropsof_poetry 📜
#Dropsof_psychology 🧠

"چیزی که متفاوته، بد نیست؛ فقط شبیه بقیه نیست."
[Anne with an E]

#Dropsof_movies 🎬