وقتی داشتم این تجربه بالاییم ☝️🏻 رو می‌نوشتم، یادم اومد که همون سال:

یک امتحان میانترم رو رد شدم (همون امتحانی که بخاطرش هندسه نخوندم که منجر به تجربه بالا شد)

یک بار دیگه بخاطر ندونستن جواب یک سوال توسط یک معلم دیگه از کلاس بیرون شدم (این بار دسته جمعی بود🤦🏻‍♀)

یک بار جریمه شدم که ۵ بار از روی یک فصل کتاب زیست بنویسم و شکل‌هاش رو هم بکشم (روز تولدم هم بود)

یک بار از اول کلاس راهم ندادن داخل

بهترین معلمی که تا اون موقع داشتم مجبور شد همون اوایل سال بره که عمیقا بخاطرش ناراحت شدم و یک معلمی که نقطه مقابلش بود جاش اومد که باعث شد من حتی درس موردعلاقم رو هم سر کلاس گوش ندم

عجب سال مزخرفی!

اون سال تحصیلی همه این تجارب تلخ که همشون برام اولین و آخرین بار بودن رو داشت و در طول سال هم حقیقتا فشار روم بود. حتی سال پیش‌دانشگاهیم به سختی دوم دبیرستان نبود.

اما بیاید یک روی دیگه از همون سال رو هم ببینیم:

یه روز دوربین بردم مدرسه و با بچه‌ها کلی عکس بامزه گرفتیم

چند روز با دوستام بعد تعطیلی موندیم مدرسه تا برای مسابقه گلایدر بسازیم که خیلی خوش می‌گذشت

یک کلاس رو با دوست صمیمیم پیچوندیم و اون زمان رو کامل تو کتابخونه، بین قفسه‌ها، به حرف زدن گذروندیم بدون اینکه کسی بو ببره🤭

با مدرسه رفتیم شیراز که بهترین سفر عمرم بوده تاحالا

سر کلاس‌های ریاضی گروهی می‌نشستیم و من حقیقتا خیلی با گروهم می‌خندیدم😆

می‌بینید؟
اون سال در کنار اون تجارب بد، همه این تجارب خوب رو هم داشت
شاید یک نفر بیشتر به تجارب منفیش اهمیت بده و بگه سال بدی بوده
و یک نفر دیگه به تجارب مثبتش بیشتر اهمیت بده و بگه سال خوبی بوده

من اما میگم اون سال دقیقا شبیه زندگی بود
خوشی‌ها و غم‌هاش خیلی در هم تنیده بودن،
و باید بلد می‌بودی که وقتی خوشی‌هاش میان، بگیریشون
چون می‌دونستی که کمی بعد دوباره با یک فشار منفی روبرو میشی و اگه از انرژی این اتفاق مثبت فعلی استفاده نکنی، ممکنه کم بیاری

زندگی هم انگار همینه،
انگار که در کل داریم تو یه مسیر سخت پیش میریم، اما وسطاش هر از گاهی یه سری ایستگاه وجود داره که شارژمون می‌کنن، هرکدوم به میزان متفاوت، و خیلی هم وقت نداریم تو اون ایستگاه‌ها بمونیم اما به نفعمونه که تا جایی که میشه ازشون استفاده کنیم

فقط مهمه که این ایستگاه‌ها رو رد نکنیم و سرعتمون هم اونقدر زیاد نباشه یا سرمون پایین نباشه که اصلا ایستگاه‌ها رو نبینیم ✨

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

اون مسائلی هست که میای راجع بهشون حرف بزنی، صدات می‌گیره و یهو حرفت قطع میشه؟
یه چیزی از قفسه سینه‌ات می‌جوشه میاد بالا و یه گره میشه تو گلوت؟
ضربان قلبت میره بالا،
بغض می‌کنی،
اشک به چشمات میاد،
و فکر می‌کنی اگه یک کلمه دیگه ادامه بدی، اشک‌هات جاری میشن؟

اونا.
سعی نکن ازشون فرار کنی
همونا جای زخماتن؛ لمسشون که می‌کنی دردت می‌گیره
دقیقا همون مسائل دلیل آسیب‌هاتن
دقیقا همینان که باید روشون کار کنی
همینان که نشون میدن یه باری، یه زخمی رو از گذشته داری حمل می‌کنی

برای ترمیمش، اگه به کلام در آوردنشون سختته، می‌تونی با نوشتن شروع کنی
بنویسش و بذار تو تنهاییت اون جوششه بزنه بالا، بغض بشه، و بشکنه و جاری بشه

اگه زمین نذاری این بارها رو، تا تهش رو دوشت می‌مونن و بهت فشار میارن،
یا زخمه هی سر باز می‌کنه
و فکر نکن که می‌گذره خودش خوب میشه، چون نمیشه

باید ببینیشون و بشینی بهشون رسیدگی کنی، مثل باز کردن یک کلاف در هم پیچیده
خودش که مرتب نمیشه، میشه؟

رها کن این بار رو
سبک کن خودتو

#Dropsof_psychology 🧠

اون لحظه‌ای که کسی داره راجع به موضوع موردعلاقش حرف میزنه و اشتیاقش یا passion خودشو نشون میده،

اون لحظه دوست دارم بشینم فقط آدمه رو با لبخند نگاه کنم
اصلا مهم نیست چی می‌گه، اون حالتش و شوقی که داره از چشماش می‌ریزه بیرون رو دوست دارم نگاه کنم :))
انگار بین صحبتاش چند لحظه از این دنیا خارج میشه و دیگه اینجا نیست و من مخاطبش رو نمی‌بینه🤭

یه نفر موقع حرف زدن از درس مورد علاقش اینجوری میشه،
یه نفر موقع صحبت از فیلم/کتاب مورد علاقش،
یه نفر موقع صحبت از آدم مورد علاقش،
موقع صحبت از کار موردعلاقش
و...

یعنی ممکنه یه نفر با اشتیاق راجع به مثلا کامپیوتر یا ماشین با من صحبت کنه،
من زیاد نمی‌فهمم چی می‌گه اما موقع حرف زدنش داره تو ذهنم می‌گذره که "ای خدا نگاش کن، مشخصه که این passionشه :))"
و از بامزگی ذوق و شوقش لبخند به لبم میاد🤭

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

صبای ۲۴ ساله امروز تشکیل شده از
یک تکه از او
یک تکه از این کتاب
یک تکه از اون فیلم
یک تکه از فلان موسیقی
یک تکه از خانواده‌ام
یک تکه از دوستام
یک تکه از معلم‌هام
یک تکه از کسایی که بودن و دیگه نیستن
یک تکه از کسایی که تا حالا منو ندیدن
یک تکه از فلان اتفاق
یک تکه از فلان تصمیم

بعضی‌هاشون بخش‌هایی از من رو جلا دادن، بعضی‌‌ها بخش‌هایی از من رو رفته رفته محو کردن و بعضی هم نقش‌های جدیدی بر من کشیدن؛ گاهی تیره، گاهی روشن
انگار اثر انگشت هرچیزی و هر کسی که لحظه‌ای منو لمس کرده، بر من باقی مونده.

بعضی از لمس‌ها دردناک بودن و زخم زننده، بعضی‌هاشون التیام بخش بودن و تسکین دهنده
اما بهرحال همه‌اشون با هم، منِ حال حاضر رو شکل دادن؛
یک کل، به اسم صبای ۲۴ ساله.

صبایی که کامل نیست، بی‌نقص نیست، اما تلاش می‌کنه واقعی باشه، تلاش می‌کنه خوب باشه، امیدوار باشه
صبایی که امیدواره اثر انگشت خودش بر چیزها و افراد، نتایج مثبتی به جا گذاشته باشه و بذاره✨

"The powerful play goes on and you may contribute a verse.
What will your verse be?"
- Dead poets society

پی‌نوشت: ۲۴ ساله شدم اما احساس می‌کنم در نوجوونی تثبیت شدم😆
نمیدونم اصلا هیچوقت قرار هست در نظر خودم بزرگ بشم؟🤷🏻‍♀

#Dropsof_birthday 🎊
#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

در ستایش آنها که ما را "می‌بینند"

یه سری آدما هستن که به ما احساس دیده شدن میدن.
انگار که یکی هست که ما رو می‌بینه، به ما و کارامون توجه داره، اهمیت میده، تلاشمون رو می‌بینه و این توجهش رو بهمون عینا نشون میده.

می‌دونید چی می‌گم؟

مثل اون کسی که تو جمع وقتی بقیه وسط حرفت پریدن، بحث رو به تو برمی‌گردونه و ازت می‌خواد که ادامه بدی: "خب، داشتی می‌گفتی..."

اون مادری که به بچه‌اش میگه: "حواسم بود امروز چقدر با خواهرت خوش رفتار بودی."

اون معلمی که متوجه پیشرفتت میشه و تشویقت می‌کنه

اون کسی که وقتی یه بار به یه علاقمندیت اشاره کردی، یادش مونده

اون کسی که با حرفاش یا کاراش بهت میگه "من تلاش‌هات رو می‌بینم،
می‌دونم پشت این چهره به ظاهر عادی که حفظ کردی، چقدر در کشمکشی،
می‌دونم اضطراب داری،
می‌دونم برات راحت نیست،
اما داری تلاشت رو می‌کنی
و من این تلاشت رو می‌بینم."

وقتی اینارو می‌شنویم، انگار که یه "آخیییش" گنده می‌گیم و نفسی که حبس شده بود رو رها می‌کنیم: "بالاخره یه نفر منو دید."

ببینید، آره، اگه همچین آدمایی اطرافتون دارید قدرشون رو بدونید و اینا

اما می‌دونید؟ همیشه هم لازم نیست از دیگران اینارو بشنویم.
گاهی بیشتر از هرکس دیگه‌ای، لازم داریم که اینارو از خودمون بشنویم؛ در واقع توسط خودمون دیده بشیم.
گاهی وقتا خوب بلدیم دیگران رو ببینیم، اما به خودمون که می‌رسه...

چقدر به تلاش‌های خودمون اعتبار میدیم؟
چقدر به خودمون افتخار می‌کنیم که با وجود سختی، بازم ادامه میدیم؟
چقدر خودمون رو "می‌بینیم"؟

گفتم "در ستایش آنها که ما را می‌بینند"؛ امیدوارم اولین نفر خودمون باشیم 🌱

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀

دیدن آدمای مشتاق، اونم تو این دوره زمونه‌ای که همه یه وری و بی‌انگیزه‌ان، بهم امید میده.

باعث میشن فکر کنم که انگار هنوز کسی هست که اهمیت میده.
کسی که صرفا تو گذران عمر و روزمرگی گیر نکرده.
کسی که برای مسیری که داخلشه داره تلاش می‌کنه.
کسی که سعی می‌کنه همون جایی که هست رو بهتر کنه.

همونایی که چشماشون یه وقتایی برق می‌زنه و می‌تونن راجع به اون موضوع خاصشون بگن و بگن و یهویی به خودشون میان و خجالت می‌کشن :))

حتی ممکنه بخاطر این اشتیاقشون مسخره بشن، درک نشن و بازخوردهای منفی بگیرن

اما چیشون تحسین برانگیزه؟ اینکه بازم ادامه میدن :))

امیدوارم اشتیاق هیچکدوم از این آدما توسط سنگینی نگاه اطرافیانشون خاموش نشه
چون اگه بشه، انگار یکی از شمع‌هایی که دنیا رو روشن نگه داشته، خاموش میشه

چون بنظرم این‌ها هستن که دنیا رو پیش می‌برن، مرزها رو گسترش میدن و باعث رشدمون میشن

نمیدونم شاید همه ما از اول یه همچین شوقی رو داشتیم (چون یه حالت خالصانه از جنس بچگی داره)، ولی برای بعضیامون یه جایی تو راه خاموش شده، یا خاموشش کردن
اما این افراد تا الان مال خودشون رو حفظ کردن
کاش اگه سعی نمی‌کنیم روشن نگهشون داریم، حداقل خاموششون نکنیم

پی‌نوشت: ولی چرا مسخرشون می‌کنن؟
نمیدونم. شاید چون دوست داشتن خودشون جای اونا بودن.

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

یادم اومد که یکی از اشعار موردعلاقم در راستای همین یادداشت آخره

تو یکی نه‌ای، هزاری
تو چراغ خود برافروز ✨
[مولانا]

#Dropsof_poetry 📜

وقتایی که فعالیتم اینجا زیاد می‌شه، می‌تونید حدس بزنید که تحت یک دوره پرفشار درسی قرار دارم🫠

اینم یه جور مکانیزم دفاعیه احتمالا😂

داشتم کانال رو چک می‌کردم که دیدم حدودا یک ماه و نیم پیش، کانال یک ساله شده و من حواسم نبوده.

تو این یک سال حدود ۱۲۰ تا یادداشت اینجا نوشتم.
فکر نمی‌کردم هیچوقت اینو اینجا بگم ولی هدف اصلیم از تاسیس این کانال و نوشتن داخلش، یکی این بود که تمرین کنم برای اینکه حرف‌هام رو بزنم و برای خودم نگهشون ندارم و یکی دیگه اینکه از دیده و شنیده شدن توسط غریبه‌ها نترسم.
برام مهم نباشه که چقدر حرف‌هام خونده میشه یا چه بازخوردی می‌گیره یا چه نگرشی نسبت به خودم تو ذهن بقیه ایجاد می‌کنه؛ فقط بنویسم.

می‌تونم بگم حداقل ۷۰٪ موفق بودم.

تا امروز ۸۰ نفر اینجا همراه من هستین که حدود ۳۰ نفر از دوستانم هستین و افتخار آشنایی با ۵۰ نفرتون رو نداشتم.
نمی‌دونم چند نفر واقعا اینجا رو می‌خونید و نمی‌دونم اصلا چرا اینجا هستید و وقتی که بار اول اومدید داخل، چی شد که تصمیم گرفتید بمونید.

اما می‌دونم که طی این یک سال با به اشتراک‌گذاری ذهن خودم احساس راحتی بیشتری کردم.
آدم هرچقدر بیشتر درونیات خودش رو نشون بده، آسیب‌پذیرتر میشه؛ من می‌خواستم گارد سفت و سختم رو پایین بیارم و آسیب‌پذیر بشم.
در عین پارادوکسش، انگار پذیرش آسیب‌پذیری، خود قدرته؛ چون یک نوع نترسیدن داخلش داره یا در واقع یک نوع عمل کردن در عین ترسیدن.

یک سال و نیمی هست که در پروسه پیله گشودن هستم و نوشتن داخل این کانال هم یکی از اقداماتم در جهت همین هدف بوده.
نمی‌دونم این پیله کی کاملا گشوده میشه و پروانه میشم؛ احتمالا هیچوقت.
چون همیشه جا برای رشد هست، همیشه خلا برای پر کردن هست و انگار هیچوقت قرار نیست حداقل‌ تو این دنیا به کمال برسیم و پروانه شدنمون رو ببینیم.
ولی بنظرم مهم رسیدن نیست؛ مهم لذت بردن از مسیره. مهم خود همین تلاش برای پروانه شدنه؛ همین سیر رشدی.
چون که همه ما به اندازه پروانه شدن، زیباییم :)

و در نهایت می‌خواستم بگم که همراهیتون برام ارزشمنده و ازتون ممنونم🥹✨

پیله‌ات را بگشا،
تو به اندازه پروانه شدن، زیبایی 🦋

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_birthday 🎉

"من به بیماران زیادی بر خوردم که در رویارویی با مرگ از پای درنیامدند؛ برعکس، دگرگونی‌هایی را پشت سر گذاشتند که فقط می‌توان آن را رشد فردی، پختگی یا دستیابی به فرزانگی خواند. آنها اولویت‌هایشان را دوباره طبقه‌بندی کردند، جزئیات را ناچیز شمردند و برای آنچه مهم بود (کسانی که دوست داشتند، تغییر فصول، موسیقی و شعر که مدت‌ها نادیده گرفته بودند) قدر بیشتری قائل شدند.
به قول یکی از بیماران: "سرطان، روان‌رنجوری را درمان می‌کند." ولی افسوس که باید تا پایان و زمانی که سرطان بدنشان را سوراخ سوراخ کرده بود، منتظر می‌ماندند تا یاد بگیرند چطور باید زندگی کرد."

- اروین یالوم

پی‌نوشت: خلاصه که زیبایی‌ها و لذت‌های کوچک را تا دیر نشده دریابید. چیزهای کوچیک، اسمشون کوچیکه ولی بنظرم اصل داستان همینان

#Dropsof_books 📚
#Dropsof_psychology 🧠

می‌تونم تصور کنم صبایی که تو ۱ فروردین ۴۰۲ وایساده، با چه تعجبی به صبای ۱ فروردین ۴۰۳ نگاه می‌کنه
چون امسال یه توانایی‌هایی رو تو خودم کشف کردم که نمی‌دونستم دارم؛ یا بهتر بگم، اصلا فکر می‌کردم ندارم
یه خصوصیاتی تو خودم دیدم که تاحالا ندیده بودم
یه وقت‌هایی به خودم میومدم و می‌گفتم: این خودتی؟!

خيلی عجیبه؛ آدم ممکنه هیچوقت نفهمه که واقعا چه توانایی‌ها و پتانسیلی داره مگر اینکه تو موقعیتش قرار بگیره؛ حالا چه اتفاقی تو اون موقعیت قرار گرفته باشی، چه عمدا خودت رو تو اون شرایط گذاشته باشی
بهرحال تا تو موقعیت خاص قرار نگیری، نمی‌دونی چه‌ها ازت برمیومد و خبر نداشتی!

اما یه چیز دیگه که پتانسیل‌هامون رو فعال می‌کنه، آدم‌هایی هستن که این توانایی‌هامون رو بیرون میارن و تشویق می‌کنن؛ آدم‌هایی که بهت ایمان دارن، حتی وقتی خودت ایمان نداری

خیلی وقت‌ها دیگران از بیرون بهتر می‌بینن که ما از پس چه چیزهایی می‌تونیم بر بیایم و چه توانایی‌هایی داریم؛ توانایی‌هایی که ما بخاطر باور نداشتن خودمون، متوجهشون نیستیم یا جدی نمی‌گیریم
بعضی وقت‌ها به یه هُل از طرف دیگران نیاز داریم

و من امسال هم خودم، خودم رو تو موقعیت‌های جدید قرار دادم،
هم یه جاهایی که جسارتم ته می‌کشید و باز می‌ترسیدم یا تردید داشتم، کسایی بودن که هلم بدن

و من امسال کلی هل داده شدم؛ از هل دهندگان عزیز ممنونم که من رو باور داشتن :))

۴۰۲ سال سخت اما شیرینی بود، شکر✨
حدس می‌زنم که ۴۰۳ قراره چالش‌های سخت‌تری داشته باشه، ان شاءالله که شیرین‌تر هم باشه :))

پی‌نوشت: از هایلایت‌های ۴۰۲، آدم‌های جدید قشنگی بودن که باهاشون آشنا شدم. ازشون ممنونم که سهم زیادی در شیرینی ۴۰۲ داشتن و در خیلی از سختی‌هاش، کنارم بودن ^-^

پی‌نوشت۲: الان که این متن رو می‌نویسم، ساعت ۲:۲۲ بامداد ۱ فروردینه و صدای بارون میاد. با همراهی برکت بارون، به ۴۰۳ خوش اومدید رفقا :))🪻

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️
#Dropsof_newyear 🪻

اگر داروساز نبودم، حتما شف رستوران ایتالیایی می‌شدم.

اگر دانشجوی مشاوره خانواده نبودم، صاحب یه هاستل می‌شدم

بعد با مهمونام دوست می‌شدم و داستان‌های سفرهاشون رو می‌شنیدم.
کلی گل و گلدون تو هاستلم بود و یه کتابخونه و چندتا بُردگیم.
هر هفته گروه‌های گفتگو داشتیم؛ یه چیزی شبیه گروه درمانی اما نه دقیقا برای "درمان" (وقتی نمیتونی مشاوره رو کامل از تصویر حذف کنی)
از مهمونام می‌خواستم یه یادگاری یا اثری از خودشون تو هاستل بذارن.
شب‌های پاییز و زمستون تو حیاط آتیش روشن می‌کردیم.


و منی که همین الانم با لیسانس هتلداری می‌تونم برای این کار اقدام کنم، پس چرا نمی‌کنم🥸
چون اینا در حد همون فانتزیه. چون صاحب هاستل بودن در واقع خیلی سخته، پس کنکله😂
فکر کن نه تنها تعطیلات نداری بلکه تعطیلات رسمی دقیقا اوج کارت باشه🫠
(چرا تغییر رشته دادم: دلیل شماره ۱🥸)

#فانتزی‌ها_را_با_واقع‌بینی_پودر_نکنیم
#بگذاریم_فانتزی‌ها_فانتزی_بمانند

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

"من همیشه از ضعف‌هام خجالت می‌کشیدم اما یکی رو می‌خواستم که بهم بگه "چیزی نیست"، که حامیم باشه و تشویقم کنه تا قوی بشم.
من فکر می‌کنم وقتی یکی تو رو می‌پذیره و قبولت می‌کنه، اونجاست که انگار می‌تونی یه‌کم خودتو ببخشی، اونجاست که خودتو دوست داری."
[Anime: Fruits Basket]

پی‌نوشت: خیلی از آدم‌ها، همچین امنیت و پذیرشی رو اولین بار تو اتاق درمان تجربه می‌کنن؛ یعنی اولین آدم امن زندگیشون، مشاوره.
و این حقیقت هر بار غمگینم می‌کنه🥲

#Dropsof_movies 🎬

سال گذشته پر از اتفاقات مهم بود. خیلی جدی وارد بزرگسالی شدم. اما جالب بود، جالبیش این نبود که بدون سختی گذشت؛ جالبیش اینجا بود که تجربه های جدیدی داشتم و آدم های خوبی رو ملاقات کردم.
یه جمله که همیشه تو ذهنم از کودکی مونده از انیمیشن در جست جوی و نموست! یه جا دوری به بابای نمو می‌گه «اگر نذاری هیچ اتفاقاتی براش بیافته، هیچ اتفاق خوبی هم براش نمی‌افته».
توی سال جدید هم تلاش می‌کنم که به خودم یادآوری کنم اگر ترسِ شکست مانع تجربه کردن ام بشه، هیچ اتفاق خوبی هم در انتظارم نخواهد بود.

این یادآوری سه خط آخر رو باید حک کنم تو مغزم چون می‌دونم امسال خیلی لازمم میشه.
چون امسال یه کارایی در انتظارمه که در عین اینکه براشون هیجان دارم، خیلی هم می‌ترسم.

اما از طرفی وقتی با خودم می‌شمرم که چه کارهایی بوده که قبلا ازشون می‌ترسیدم و الان انجامشون برام عادی شده، یه‌ذره خیالم راحت‌تر می‌شه.

شاید عجیب باشه ولی من تا یکی-دو سال پیش از
مترو سوار شدن
بدون همراه تو کوچه و خیابون بودن
بسته پست کردن
نماینده کلاس بودن
مسئولیت اجرایی داشتن
صحبت کردن با غریبه‌ها حتی تو مجازی
تو جمع صحبت کردن
و از تغییر رشته
می‌ترسیدم!

اما الان همه این کارا رو انجام میدم و برام عادی شدن (اهم، صحبت تو جمع هنوز جای کار داره🤫).
ولی این تجربه‌های ۴۰۳ که احتمالا قراره بیان، متفاوت از اینان.
از جنس مسئولیت‌های جدی‌تر و سنگین‌ترن. از جنسی که واقعا باید خودت رو باور داشته باشی تا درست از پسشون بر بیای.

ولی با خودم میگم اونا شد، اینا هم میشه؛ فقط قدم‌های اول سخته.
و امیدوارم که درست بگم.

پی‌نوشت: امیدوارم سال دیگه این یادداشتم رو نگاه کنم، با خودم بخندم و بگم هی بچه، ببین نگران چه چیزایی بودی، الان همه‌اش تو مشتته🤪🤭

پی‌نوشت‌تر: به طرز عجیبی هم این یکی-دو روزه هی چپ و راست پیام می‌بینم که از شکست نترس و همه شکست می‌خورن و با وجود ترس ادامه بده و فلان🥸
یکی رو که فوروارد کردم، یکی دیگه هم ایناهاش👇🏻

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️