بچه که بودم، بعضی روزا داداشم که از مدرسه می‌رسید دو طبقه می‌دوییدم پایین و از دو پله آخر می‌پریدم بغلش؛ آخرین بار کی بود و چی شد که دیگه نرفتم؟

برای مامانم زیاد کارت تبریک درست می‌کردم یا نامه می‌نوشتم، چی شد که دیگه ننوشتم؟

قبل از رسیدن مامان و بابا از سرکار خونه رو به مناسبت های مختلف تزئین می‌کردم که سورپرایزشون کنم، چی شد که دیگه نکردم؟

هر شب قبل خواب می‌رفتم طبقه پایین خونه مامانبزرگم و باهاش پازل درست می‌کردم، چی شد که دیگه نرفتم؟

گاه و بی گاه می‌رفتم تو اتاق داداشم فقط برای اینکه تو اتاقش باشم، چی شد که دیگه نرفتم؟

چی شد...؟

بزرگ شدم.

این روزا یه مقدار خسته‌ام از بزرگ بودن
از آگاه بودن به ظلم آدما، از قضاوت‌ها، ظاهر بینی‌ها، از فکر آینده، از مسئولیت، از فهمیده نشدن، از حس وسط موندن و از دو طرف کشیده شدن، از حس غربت.

پی‌نوشت: الان تو فاز واپس‌روی ام و دلم مامانبزرگم و بازی‌هایی که باهم می‌کردیم رو می‌خواد و وقتی که بی‌خبر از عالم رو زمین اتاقش دراز می‌کشیدم، با صدای چرخ خیاطیش در پس زمینه، به ذرات غبار هوا که تو آفتاب برق می‌زدن نگاه می‌کردم🥲

که البته الان دیگه نه مامانبزرگ هست و نه اون خونه

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

آقای چاووشی، شما خیلی مردی🥲

"عیبی نداره، بذار بگن که آوازه خون بود و واسه تو روضه خون شد

پیر و جوونش، خرد و کلونش، مثل یه ایلی که جوون از دست داده" 🖤

@mohsenchavoshi

بعضی وقتا فکر می‌کنم کاش منم روز عاشورا بودم و به داد غریبی امام حسین می‌رسیدم و حتی کشته می‌شدم، به‌به..

اما بعضی وقتا هم فکر می‌کنم خداروشکر که اون موقع نبودم!
چون از کجا معلوم منم میرفتم جزو اون ۷۲ نفر و نه اون چند هزار نفر مقابل؟
از کجا معلوم تبلیغات دروغ رو منم اثر نمی‌کرد؟
از کجا معلوم مقام و ثروت، چشم دل منو هم کور نمی‌کرد؟
از کجا معلوم منم نمی‌ترسیدم؟
چطور انقدر از خودم مطمئنم که اگه اون موقع بودم، حتما تو لشکر امام حسین می‌بودم؟

بودن کسایی که امام حسین و حقانیتش رو قبول داشتن ولی نرفتن کمکش
و بودن کسایی که ته دلشون امام حسین رو قبول داشتن اما از ترس یا از حب دنیا تو جبهه مقابلش وایسادن

چقدر احتمال داشت منم جزو اینا نباشم؟ که تعدادشونم خیلی خیلی بیشتر از افرادی بود که طرف حق بودن

قبلا فکر می‌کردم چطور نوه پیامبر جلو چشمشون بوده و راست راست باهاش جنگیدن؟ دیگه حقانیت از این واضح تر؟!
تازه اینا کسایی بودن که خودشون پیامبر رو هم دیده بودن و حرف‌هاش رو شنیده بودن یا نه حداقل پدراشون اون موقع بودن و اینطور نبود که خیلی از اون دوران گذشته باشه

اما تازه فهمیدم که چرا، میشه..
میشه حق جلو چشمت باشه و خودتم اینو بدونی اما نخوای که ببینیش، نخوای که بپذیریش، چون برات صرف نداره، چون چیزای دیگه‌ای هست که بیشتر دوست داری و برات مهمترن

هی خدا.. فقط میتونم بگم خودت عاقبتمونو بخیر کن
من یکی که می‌ترسم تو این دنیا برای خودم باشم
من تنهایی عقلم نمی‌کشه
من کمک می‌خوام✋🏻

کمک که بتونم جزو اون ۷۲ نفر باشم تو زمان خودم،
کمک که منم اشتباهات مردم ۱۴ قرن پیش رو تکرار نکنم،
که گمراه نشم، که گول نخورم
که اولا حق رو ببینم و بعد وقتی دیدم، براش عمل کنم و چیزی برام دوست داشتنی‌تر نباشه

نور بنداز جلو پام✨

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

وای از روزگار تنهایی
یا رب، کو دم مسیحایی💔

اولین بار که حلوا خوردم بچه بودم، تو یه جای روضه طور بود خونه یکی از همسایه‌ها که مامانبزرگم منو با خودش برده بود. حلوا رو لای نون لواش گذاشته بودن آخ خیلی خوشمزه بود :)

مامانبزرگم وقتی دید دوست دارم بعضی وقتا برام درست می‌کرد
بخاطر همین، حلوا همیشه منو یاد مامانبزرگم مینداخت و میندازه

تاسوعای پارسال برای اولین بار خودم حلوا درست کردم، با نظارت و تایید مامانبزرگ
مامانبزرگ وقتی یه چیزی رو دوست داشت یه جووری با آب و تاب ازش تعریف می‌کرد که یه جون به جونات اضافه می‌شد، حلوای منم یکیش بود :))

و خداروشکر که پارسال این کارو کردم، چون آخرین عاشورا و تاسوعای مامانبزرگ بود. دو ماه بعدش از پیشمون رفت و حلوای امسالم شده خیراتش

تصمیم گرفتم حلوای تاسوعایی رو هر سال بعنوان یه سنت ادامه بدم ایشالا، بعنوان خیرات مامانبزرگ‌ها و بابابزرگ‌هام🥲🖤


پی‌نوشت: الان بابام اومد گفت امروز سالگرد بابابزرگم بوده، اصلا یادم نبود🥹

#Dropsof_me 🧚🏻‍♀️

" به روایت تاریخ، عمر سعد تا روز ۸ محرم در تردید است.
هم خدا را می‌خواهد هم خرما،
هم دنیا را می‌خواهد هم آخرت.
هم می‌خواهد حسین (ع) را راضی کند هم یزید را.
هم امارات ری را می‌خواهد، هم احترام مردم را.
نه حاضر است از قدرت بگذرد، نه از خوشنامی.
هم آب را می‌خواهد هم آبرو.

دست آخر اما عمر سعد تنها کسی است که به هیچکدام از چیزهایی که می‌خواهد، نمی‌رسد.
نه سهمی از قدرت می‌برد، نه از خوشنامی.

ما آدم‌های معمولی راستش نه جرئت و اراده حسین (ع) شدت را داریم، نه قدرت و ابزار یزید شدن را.
اما در درون همه ما یک عمر سعد هست!

من بیش از همه از عمر سعد شدن می‌ترسم..."

[دکتر علی شریعتی]

.
واقعا هم همینه، هروقت چندتا چیز متناقض رو باهم بخوای، به هیچکدوم نمی‌رسی یا در بهترین حالت با کیفیت کمی بهشون می‌رسی.

مثلا نمیشه هم آرامش و سکون رو بخوای و هم رسیدن به مدارج بالای یک حوزه‌ای.

نمیشه هم بخوای ازدواج کنی هم بخوای کاملا مستقلانه تصمیم بگیری.

اصلا نمیشه همه رو از خودت راضی نگه داری، مهم هم نیست چقدر براش تلاش کنی.
نتیجه‌اش میشه گم کردن بخشی از هویت خودت.
انقدر مثل خمیر خودت رو به خواست دیگران شکل دادی که دیگه شکلی از خودت نداری.

یکی می‌گفت موافق بودن با یه چیزی خود به خود منجر به مخالف بودن با یه چیزای دیگه‌ای میشه.
بعد چطور میخوای هر دو قطب رو باهم نگه داری؟ این یعنی به هیچکدوم از طرفین واقعا وفادار نیستی.


خلاصه خدایا این عمر سعد درون منو بکش لامصبو، خیلی اذیت می‌کنه بعضی وقتا😒🔪

#Dropsof_psychology 🧠

.
کنترلگر مهربان یه نقاب "خیرخواهی" داره که نباید باورش کرد و در واقع سر و تهش همون کنترلگریه.
شاید ظاهر کنترلگر مهربان ملایم باشه، ولی در نهایت بازم داره سعی میکنه طوری باشی که اون میخواد!

مثلا بدون اینکه کسی ازش بخواد، کارای بقیه رو براشون انجام میده مثلا اتاق کسی رو مرتب می‌کنه، به زور وقت دکتر و مشاور برای دیگران می‌گیره و...

اتاقشونو مرتب میکنه چون خودش بدش میاد اتاقی بهم ریخته باشه اما اینطور نشون میده که من دارم کمکش می‌کنم.
نه! اون اگه بخواد خودش مرتب میکنه یا اگه کمک بخواد خودش میگه. تو داری بجاش تصمیم می‌گیری

کنترلگر مهربون با نقاب "من خیرتو میخوام" تو تصمیم گیری‌های دیگران دخالت می‌کنه
چرا؟ چون فکر می‌کنه طرف خودش نمی‌فهمه چی براش خوبه چی بد

یا اگه کسی فلان طور باشه، کنترلگر مهربون باهاش راحت نیست پس خودش دست به کار میشه که تغییرش بده
یعنی مثلا کنترلگر مهربون احساس ناراحتی می‌کنه از اینکه یکی از عزیزانش از بی‌خوابی رنج می‌بره، اما خود طرف نمیره دکتر و دنبال درمان نیست. کنترلگر مهربون اذیت میشه که ببینه عزیزش داره اذیت میشه و اعصابش از اهمیت ندادن فرد بیمار به سلامتی خودش خرد میشه پس برای اینکه حال خودش بهتر باشه طرف رو مجبور میکنه بره دکتر یا خودش براش وقت می‌گیره.
چرا؟ تا حال اون خوب بشه و در نتیجه خود کنترلگر دیگه اذیت شدن اونو نبینه و ناراحت نشه
درحالیکه خود اون شخصه که باید تصمیم بگیره با مشکلش چیکار کنه، شاید مشکل خوابش واقعا اونقدری برای خودش اذیت کننده نباشه، یا اصلا به هر دلیلی نمیره دنبال درمان، زندگی خودشه، خودش باید به این درک برسه که بهتره درمان بگیره، نه توی کنترلگر مثلا خیرخواه!

ما فقط تا حد یکی دو بار پیشنهاد دادن اجازه ورود به تصمیم گیری‌های دیگران رو داریم
نه اینکه مجبورشون کنیم طوری که ما دوست داریم عمل کنن، نه اینکه خودمون براشون تصمیم بگیریم و عملیش هم بکنیم.

ادامه👇🏻

#Dropsof_psychology 🧠

.
بخش زیادی از کنترلگرهای مهربون جزو دسته مهرطلب‌ها قرار می‌گیرن.

یعنی اگه کاری برات انجام میده، با این هدفه که دوستش داشته باشی و حتی در آینده براش جبران کنی.

این افراد همونایی‌ان که وقتی می‌بینن محبت‌هاشون بی‌جواب مونده، شاکی میشن و فکر می‌کنن وقتشونو تلف کردن.

مخصوصا که اکثرا در حد ایثار و از خود گذشتن برای دیگران کار انجام میدن و بخاطر همین هزینه هایی که دادن و نیازهای خودشون که نادیده گرفتن، خیلی براشون سنگین میاد که در مقابل چیزی دریافت نکنن یا نه حتی دریافت کنن ولی کمتر از چیزی که دادن.

مثلا انتظار دارن تو هم همون قدر انرژی بذاری براشون که خودشون گذاشتن و وقتی این اتفاق نمیوفته، میرن تو نقش قربانی که آی من بدبخت این همه برای دیگران وقت میذارم از خودم می‌گذرم که بهشون کمک کنم ولی خودم هیییچ، هیچکس به داد من نمی‌رسه، منو فقط برای خدمت میخوان و...

خب عزیزم مشکل دقیقا همینه که از خودت می‌گذری برای بقیه. چرا مثلا؟😐
چون فکر می‌کنی بعدا بقیه هم بخاطر تو از خودشون می‌گذرن اما خییر، بقیه زرنگن.
اینکه از خودت و نیاز خودت بزنی برای بقیه و حتی کاری کنی که خودت دوست نداری برای اینکه بقیه خوششون بیاد، کاملا خیانت به خودته (عزت نفس رو پودر می‌کنه) و طبیعتا دیگران این کارو نمی‌کنن تو هم که می‌کنی اشتباه می‌کنی، خیرخواه و مهربون هم نیستی، بلکه معامله‌گر هستی و کنترلگر.

#Dropsof_psychology 🧠

درمورد مهرطلبی که خییلی هم در فرهنگ ایرانی رایج و حتی ستایش شده‌ست، ارجاعتون میدم به اینستاگرام خانم مهرجویی (bahareh_mehrjooie)
چندین پست درمورد مهرطلبی نوشته که خیلی آگاهی بخشن (اینایی که تو عکس مشخصن، چندتا نمونه‌ان، بازم هست. همینارم یه ذره تو پیجش برید پایین می‌بینید)
و یه هایلایت "تله ایثار" هم داره خیلی خوبه اگه اونم بخونید.

کامنت‌های همین پست هارو هم اگه بخونید، کاملا ارزش بودن مهرطلبی و مقاومت در برابر پذیرش ضرر مهرطلب بودن در جامعه ما رو متوجه میشید🙂
#Dropsof_psychology 🧠

اینم حق، بعنوان حسن ختام 🤌🏻
(از هایلایت تله ایثار خانم مهرجویی)
#Dropsof_psychology 🧠

چند روزیه آسمون خیلی بلا شده، حواسم بهت هست😌🩵

نو فیلتر🥲

#Dropsof_beauty 📸

چند روز پیش یه تست رغبت سنجی جدید یاد گرفتم که تو زمینه های مختلف خیلی کاربرد داره مخصوصا تو انتخاب رشته.
الانم که نزدیک اومدن نتایج کنکور سراسریه، از این تست برای انتخاب رشته، پیدا کردن علاقه و تعیین مسیر شغلی خیلی استفاده میشه.
اسمش هم تست "رنگ‌های واقعی" ئه.

پرسشنامه‌شو پیدا نکردم ولی با عکس هم میشه جواب داد.
بیاید شما هم جواب بدید، تفسیرشو میذارم🤓👇🏻

#Dropsof_psychology 🧠

به جزئیات داخل هر تصویر توجه کنید.

برای اینکه شاید جزئیات تصاویر واضح نباشه:

تصویر سبز: دانشمند، علامت سوال، کارآگاه، فرمول، موشک فضایی، اهرام مصر، کتاب، تفکر

نارنجی: تفریح، کارهای هیجان انگیز، شادی، هیجان، ریسک پذیری

آبی: احساس، شاخه گل، رنگین کمون، آسمون و ابر، نامه، عشق

طلایی: ساعت(زمان)، دفتر حساب، تیپ رسمی، قلک

با توجه به تصویری که انتخاب کردید، تفاسیر رو بخونید👇🏻

شخصیت آبی

ویژگی‌ها:

آرامش
درک و بیان احساسات
محبت و همدلی
رمانتیک
خلاق
اهل روابط بین فردی
سخت "نه" گفتن
اهل مراقبت
حمایت کننده
کمک کننده
اهمال کارن و با شروع کردن کارها خیلی مشکل دارن🫠

محیط شغلی که مناسبشونه محیطی تعاملی، دوستانه، بی آلایش هست، محیطی که باز باشه و خیلی کارمندی و خشک و پر از قوانین نباشه.
دوست دارن تو گروهی باشن که بتونن بهم کمک کنن

از اونجایی که دوست دارن به دیگران کمک کنن، مشاغلی که کمک کننده بودن، ارتباط با مردم، تعلیم و آموزش و آگاهی بخشی در اونها برجسته هست، مناسبشونه
مثل:
پرستاری و کلا خدمات مرتبط با سلامت
مشاوره
منابع انسانی
تدریس
مذهب و معنویت

(منی که آبی‌ام و به همه این مشاغل حداقل یه بار فکر کردم😂)

آبی‌ها بخاطر ذهن خلاق و بازیگوشی که دارن، سخت رو یه چیز متمرکز میمونن و فکرشون دائم در گردش و چرخشه😅
همون بچه هایی بودن که تو کلاس به درس گوش نمیدادن، یعنی شاید می‌خواستن که گوش بدن ولی اکثر مواقع موفق نمی‌شدن چون با دیدن یا شنیدن یه چیز کوچیک ذهنشون شروع می‌کنه به خیالبافییی و از این شاخه به اون شاخه پریدن و یهو می‌بینن که کلاس تموم شد😅

بخاطر همینه که یه بعد هنری و خلاق هم دارن و مشاغل هنری و نویسندگی هم براشون مناسبه
یعنی محیط های شغلی که نسبتا آزاد باشن، کارمندی نباشن، بتونن خلاقیتشون رو به کار بگیرن و ابداع کنن و احتیاج به تمرکز بالا نداشته باشن

و کلا در انتخاب شغل، پردرآمد بودنش خیلی مد نظرشون نیست، یعنی اصولا پول جزو اولویت‌های اصلیشون در زندگی نیست نیست