اون‌ها دارن به صورت ۲۴ ساعته در نقش آشپز، نظافتچی، پرستار بچه، و کارگر جنسی شوهرشون کار میکنن.
اما در سیستمی که ما درش زندگی میکنیم، کار تنها با مبادله‌ی پول تعریف میشه.
به همین دلیل هم هست که وقتی زنان در چهاردیواری خونه دارن ۲۴ ساعته کار میکنن، و روان و بدنشون فرسوده میشه، اما پولی دریافت نمیکنن، جامعه اون‌ها بیکار به حساب میاره.
در عوض جامعه برای اینکه اون‌ها رو وادار کنه تا به همین نقش راضی باشن، مفهوم تقدس کارخانگی رو میسازه. این تقدس قراره جبران زمان و انرژی بی‌نهایتی باشه که زنان خانه‌دار بدون هیچ جیره و مواجبی صرف میکنن.
ولی این تقدس یه مفهوم پوچ و ناکارآمده، که زنان خانه‌دار رو بیشتر تحت فشار میذاره تا از هویت و استقلال خودشون بگذرن و مشغول کارخانگی باشن.