یه چیزی که نسل ما بلد نیست «هیچ کاری نکردن» عه. دیدید قدیما یه گروه صبح تا ظهر می‌شستن سر کوچه بدون اینکه کاری انجام بدن؟ این گذران بیهوده وقت از قضا خودش یه هنره. یه چیزی که آرامش رو حداقل از ما گرفته اینه که هر روز باید یه کار «مفید» انجام بدیم. متوجه منظورم می شید؟

@dr_arsh402

اوور ثینکینگ اینجوریه

@dr_arsh402

خودفریبی اضطراب را کاهش می‌دهد و ما انسان‌ها در فریب‌دادن خودمان بی‌نظیریم.
خودفریبی اضطراب را کاهش می‌دهد، اما درعین‌حال، احتمال اینکه موفق شویم دیگران را هم فریب دهیم افزایش می‌دهد. یعنی اگر خودفریبی‌های خودمان را باور کنیم، احتمال کمی ‌دارد که بتوانیم افکار و نیت‌های واقعی‌مان را از طریق رفتارهای غیرکلامی‌مان به دیگران بفهمانیم. مکانیسم واکنش وارونه، یعنی رفتارها و احساساتی که درتقابل با خواست‌ واقعی ماست، اغلب در فریب‌دادن دیگران موفق عمل می‌کند. بنابراین ما انسان‌ها ذاتاً حقه‌باز به دنیا آمده‌ایم و در فریب‌دادن خودمان بی‌نظیریم.
@dr_arsh402

ناتوانی در تحمل بیماری، خود یک بیماری بزرگ است.

ویلفرد بیون
@dr_arsh402

✳️ چرا ممکن است اندوه را به خشم ترجیح بدهیم؟

راه خروج از بعضی افسردگی‌ها، درک این موضوع است که جایگزین آن، نه شادمانی بلکه سوگواری است. سوگواری واژه‌ی مفیدی است زیرا نوع متمرکزی از اندوه را برای نوع قابل شناسایی از خسران نشان می‌دهد. ما در مقام «سوگوار»، غمی بی‌حد و مرز و نام‌ناپذیر را به آسیبی بسیار مشخص‌تر تبدیل می‌کنیم.

آسیب از والدینی که در کنار ما نبودند، خواهر یا برادری که ما را مسخره کردند، معشوقه‌ای که به ما خیانت کرد، دوستی که دروغ گفت. لزوماً نباید بیرون برویم و با این افراد مواجه شویم (به هر حال برخی از آن‌ها احتمالاً تاکنون مرده‌اند)؛ بلکه اندیشیدن بر آن‌چه اتفاق افتاده است و آگاه شدن از مقیاس کامل خشم فروخورده و بار بر دوش ما، قطعاً می‌تواند خلق و خوی ما را تماماً تغییر دهد.

حتی وقتی روابط و اپیزودهای خاصی در ذهن ما پیچیده‌تر می‌شوند، زندگی کم‌کم قابل کنترل و امیدوارکننده به نظر می‌رسد. ما هرگز از کار شناخت ذهن خودمان خلاصی نمی‌یابیم.

@dr_arsh402

زندگی هرچقدر هم که بد به نظر برسه، همیشه کاری هست که بشه انجام داد و خوشحال بود.
گاهی لازمه یه آرزوهایی رو خاک کنی تا بجاش جوانه‌ی آرامش در وجودت سبز بشه

صبح‌ بخیر

@dr_arsh402

به تجربه متوجه شدم که "‏قدرت والدین و خونواده در تعیین سرنوشت بچه‌هاشون اونقدر زیاده که از زیر بته به عمل اومدن می‌تونه برای بعضیا یه فضیلت باشه. "
@dr_arsh402

تجربه‌ای که با مراجعینم دارم اینو بهم ثابت کرده که : "‏بصورت طولانی تو خونه موندن و از خونه کار کردن آدم رو کوچیک و حقیر میکنه، آدمی که ارتباطش با جامعه و محیط قطع باشه، خیال‌پرداز و متوهم میشه. دچار خودتاییدگری میشه، از خودش پُر میشه و حتی احساس ناکارآمدی و افسردگی شدید می‌کنه"

@dr_arsh402

«تا زمانی که باور کنیم والدین‌مان عالی و بی‌نقص‌اند، احساس امنیت داریم.» اگر والدین نالایق و حتی هیولا باشند هم، این آرمانی‌سازی پوستِ کلفتی دارد و ممکن است سال‌ها دست‌نخورده باقی بماند.

تا زمانی که قربانی به این باور اشتباه «والدین کامل و بی‌نقصش» چسبیده، «خودش را مسئول همۀ بدبختی‌های زندگی‌اش می‌داند.»




از کتاب فرار از زندان عاطفی
نویسنده: ساوریو تاماسلا
مترجم: حامد حکیمی


@dr_arsh402

تفاوت شادی و لذت ...

@dr_arsh402

‏حقیقت اینه که سیاست به خرج دادن، رابطه رو طولانی نمیکنه، فقط تموم شدن اون رابطه رو‌ به تاخیر میندازه، چون بالاخره یکی از طرفین از اینکه خود‌ واقعیش نباشه خسته میشه و خودش رو نشون میده.

@dr_arsh402

افسردگی حاصل تغییر در مواد شیمیایی مغز یا همان کاهش سطح سروتونین است. همین تغییر، زندگی خوب دیروز را یکروزه به کابوسی بزرگ تبدیل میکند. درحالیکه دارودرمانی برای خیلی از افرادی که به افسردگی مبتلا هستند موثر است اما باید یادبگیریم که چگونه از ذهنمان مراقبت کنیم و حواسمان به آن باشد. درمانگر به مراجع کمک میکند تا حالات خلقی‌اش را که ممکن است او را از واقعیت منحرف کند، بشناسد و راهبردهایی را در پیش بگیرد که بتواند روزش را بهتر مدیریت کند.

@dr_arsh402

ازآنجاکه میتوان گفت گذشته هیچگاه نمی‌میرد و درحقیقت، گذشته‌ها نگذشته‌اند، باید اعتراف کرد که آنچه به خاطرمان نیاید هیچگاه فراموش هم نمی‌شود.

@dr_arsh402

ظاهراً فروخوردن خشم آسیب مُهلکی به دنبال دارد. واقعاً این‌طور به نظر می‌رسد که ما برای این‌که خودمان را تخریب نکنیم و خود را از تمایل به خودتخریبی مصون نگه داریم، انگار لازم داریم چیز یا کسِ دیگری را تخریب کنیم.

@dr_arsh402

‌

ما می‌توانیم بجنگیم و این دنیا را تغییر دهیم، اما اگر پذیرفته باشیم که خشممان بی‌منطق و زشت و دیوانه‌وار است، هرگز چنین کاری نمی‌کنیم.

احساس گناه نسبت به خشم خیلی از ما را سردرگم و مطیع کرده است. زمان تخریب و نوسازی فرارسیده، باید تفکرمان دربارۀ خشم را از نو بسازیم و حصارهای عاطفی‌ای که احاطه‌مان کرده را عقب‌تر ببریم.

برای شروع می‌توانیم به خودمان اجازه دهیم که عصبانی شویم!

@dr_arsh402

نادیده گرفتن، سکوت طولانی، قهر کردن، یا بی‌توجهیِ آگاهانه می‌توانند نوعی پرخاشگری باشند.

پرخاشگری همیشه به فریاد زدن یا خشونت فیزیکی خلاصه نمی‌شود.

@dr_arsh402

عشق وابسته به یک چیزه؛ «توجه».
میگه: اگه کسی بهت گفت دوست دارم؛
ولی بهت توجه نکرد، بدون که دوستت نداره.
ولی اگر کسی حواسش بهت بود؛ از غصه ت غمگین شد، تو جمع ها نتونست بهت بی توجه باشه و همیشه پیگیرت بود، حتما دوستت داره..

@dr_arsh402