وقتی دونفر با تروماهاشون وارد رابطه میشن، میشه این کلیپ ... هردو مراقبن که از همدیگه ضربه نخورن و هیچ وقتم اونجوری که باید نمیتونن به شناخت همدیگه برسن و در نتیجه از هم دورتر و دورتر خواهند شد ...
بخاطر همینه میگن قبل از هر رابطه‌ای اول باید خودت رو درمان کنی، به شناخت خودت برسی ...

@dr_arsh402

کودک فرویدی در بازیابی ابژه های اولیه اش تمام تلاشش را می‌کند تا آنچه از دست رفته را بازیابی کند. درست در لحظه ای که کودک فرض می‌کند شبیه ترین ابژه ای که می توانسته پیدا کند را یافته، از آن دست می‌کشد.
@dr_arsh402

روبه‌روشدن با این حقیقت که من خودم ندانسته و ناخواسته مسبب طاقت‌فرساترین رنج درونم بودم، خیلی دردناک بود؛ بااین‌حال بارقهٔ امیدی در دلم درخشید؛ چون حالا که خودم منشأ درد بودم، خودم هم می‌توانستم این چرخه‌های تکراری را از بین ببرم.

@dr_arsh402

درد از زیستن جدا نیست و اما رنج کشیدن انتخابی است که بر خود متحمل می کنیم. کسی که رنج می برد خود را در روابط رنج آور،  آسیبها و تروماها گیر می‌اندازد گویی که رنج‌کشیدن حق اوست.

@dr_arsh402

طردشدگی محرک اصلی اقدامات خودتخریبی است. افرادی که مدام به خود آسیب می‌زنند اغلب در کودکی والدین یا مراقبانی داشتند که با آن‌ها بدرفتاری می‌کردند، توجهی به آن‌ها نداشتند و به‌شدت تمسخرشان می‌کردند. این مسئله نشان می‌دهد که علت برخی از موارد صدمه به خود ممکن است تروماهایی باشد که فرد در روابط دوران کودکی‌اش متحمل شده و همین باعث می‌شود که هرگونه انتقاد، طرد و فقدان در بزرگسالی خاطرات و احساسات آن‌ تروماها را در او بیدار ‌کند. بسیاری از مراجعان به‌طور خودکار و ناهشیار این احساسات را تبدیل به صدمه به خود و اقدام به خودکشی می‌کنند که ممکن است به‌علت توجهی که خانواده و دوستان و مراقبان، پس از این اقدامات، به فرد نشان می‌دهند تشدید هم بشود. من اعتقاد دارم آسیب‌رساندن به خود به‌نوعی بیان ترس از طردشدگی و فقدان است.

@dr_arsh402

بعضی از بیماران داستان زندگی خود را طوری تعریف می‌کنند که گویی همیشه قربانی بوده‌اند. این افراد در مورد عواقب بدی که در زندگی به آن گرفتار شده‌اند هیچ مسئولیتی را نمی‌پذیرند. اغلب این افراد کج خلق و ناراضی هستند و همیشه هم این طور باقی می‌مانند. این قبیل افراد به حدی وقت خود را صرف سرزنش دیگران می‌کنند که دیگر فرصتی برای جستجوی راه بهبود برای خود باقی نمی‌گذارند.

برخلاف این دسته، هر بار که با کسانی روبرو می‌شوم که بر مسئولیت خود انگشت می‌گذارند و بر آن تأکید می‌کنند، می‌فهمم که امکان بهبودی زیاد و زمان فرارسیدن آن کوتاه است.

آنا لمبکی
ملت دوپامین

@dr_arsh402

از خودگذشتگی افراطی ریشه در نیازهای دیگران دارد یا ما؟
اگر نیازهای ‌ما در کودکی به قدر کافی برآورده نشود _ یعنی وقتی والدینی که به آن‌ها وابسته‌ایم قادر نباشند با احساسات‌مان همدلی کنند _ ظرفیت ما هم برای همدلی‌کردن با دیگران محدود می‌شود. به همین سیاق، ظرفیت ما برای عشق‌ورزیِ حقیقی به دیگران هم به‌شدت محدود می‌شود. یعنی دغدغه‌های‌مان بیشتر به خودمان برمی‌گردد.

از طرفی، در این وضعیت ممکن است بیش‌ازحد همدلی نشان دهیم، یعنی تمرکزمان «بیش‌ازحد» روی نیازهای دیگران باشد. در خانواده‌هایی که والدین درزمینۀ هیجانات دست‌شان خالی‌ست و تقریباً چیزی برای عرضه ندارند (یعنی خودشان نابالغ و به‌شدت نیازمندند)، کودکان احتمالاً یاد می‌گیرند که فقط ازطریق رسیدگی به نیازهای دیگران است که می‌توانند به نیازهای‌ خودشان رسیدگی کنند. این کودکان ممکن است در بزرگسالی بسیار فداکار و ازخودگذشته به نظر برسند؛ اما باید به یاد داشته باشیم که این نوع همدلی چندان ربطی به نیازهای دیگران ندارد، بلکه هدف آن بیشتر تحقق یک خودانگارۀ آرمانی‌ست که ازطریق آن شخص بتواند با شرم مبارزه کند.

به‌بیان‌دیگر، این نوع همدلی بیشتر ناشی از نیازهای ارضا‌نشده است، نه سخاوتمندی واقعی.
ظرفیت قدرشناسی، عشق‌ورزی و همدلی‌کردن با نیازهای دیگران مواردی است که محصول یک محیط کودکی «به‌حد کافی خوب» است. احتمال دارد خودبینی شدید یا ازخودگذشتگی کاذب ریشه در محرومیتِ هیجانی بیش‌ازحد داشته باشد.


از کتاب چرا آن کار را کردم؟


نویسنده: #جوزف_برگو
مترجم: #حامد_حکیمی

@dr_arsh402

آدم نمی‌تواند کسی را بشناسد مگر اینکه واقعاً در کالبد او جا بگیرد و از نظرگاه او به دنیا نگاه کند.
@dr_arsh402

جرأت كنید راست و حقیقی باشید؛
جرأت کنید زشت باشید
اگر موسیقی بد دوست دارید رک و راست بگویید
خود را همان که هستید نشان دهید
این بزک تهوع انگیز دوروئی و دوپهلویی را
از چهره روح خود بزدایید و با آب فراوان بشویید...

@dr_arsh402

«هیچ‌کدام از اتفاقات گذشته، چه منصفانه باشند و چه غیرمنصفانه، هیچ‌گاه از بین نمی‌روند.  خودِ زمان هم، که پدر همه چیز است، نمی‌تواند جلو آن‌ها را بگیرد و از وقوع مجدد آن‌ها جلوگیری کند.»

@dr_arsh402

کودکی که مادر افسرده دارد، فقط می‌تواند به‌طور واکنشی(Reactivity) زندگی کند، این یکی از واژه‌های مهم نظریه وینیکات است.

کودک در چنین شرایطی نمی‌تواند از سر اشتیاق خود، آغازگر کاری باشد که مادر به آن پاسخ دهد، بلکه باید همواره از مادر مراقبت کند به امید اینکه بالاخره بتواند مادری را که برای رشد خود نیاز دارد بسازد.


@dr_arsh402

تروما به تجربه‌های دردناک و استرس‌زایی می‌گویند که تأثیرات عمیق و طولانی‌مدتی بر ذهن و بدن انسان می‌گذارند.
تروما زمانی ایجاد می‌شود که فرد یک حادثه‌ٔ فیزیکی یا روانی شدید را تجربه کند و در آن لحظه ترس، استرس و ناامیدی تمام وجودش را فراگیرد. این ضربه‌ٔ هولناکْ زخمی عمیق بر روح فرد ایجاد می‌کند که ممکن است تا مدت‌ها همراهش باشد و در موقعیت‌های استرس‌زا دوباره آن حالت را تجربه کند.

@dr_arsh402

ما هرگز با یک تصمیم گیری آنی و ساده نمی‌توانیم خود را از تکرار الگوهای رفتاری والدینمان که آن الگوها را در دوران اولیه زندگی به ناچار یاد گرفته ایم خلاص کنیم، ما تنها زمانی می‌توانیم از تکرار آنها خلاص شویم که تمام و کمال رنجی را که آنها به ما تحمیل کرده‌اند احساس کنیم و بشناسیم.
تنها در آن صورت است که میتوانیم آشکارا از وجود این الگوهای رفتاری آگاهی یابیم و بی چون و چرا از آن‌ها پرهیز کنیم.

@dr_arsh402

📢 برای یکبار هم که شده با روانشناس صحبت کنیم 

روانشناس و رواندرمانگر متخصص میتونه
مشکلات فردی شما همچون افسردگی، استرس و اضطراب، فوبیا، پنیک، وسواس، افکار آزاردهنده، ترس و ... رو واسه همیشه حل کرده و ادامه زندگی رو برای شما و اطرافیان آرام و لذت‌بخش کنه

من دکتر احمدرضا شریفی پور، روانشناس و رواندرمانگر، آماده کمک به شما و عزیزانتان هستم

جهت دریافت نوبت:
☑️ به آیدی زیر پیام دهید
@dr_arsh_402

☑️ و یا در اینستاگرام من رو دنبال کنید و پیام دهید
_dr.arsh

https://www.instagram.com/invites/contact/?i=1ohj3uwf8rzg5&utm_content=7smpzna

زندگی در کنار تمام شگفتی‌هایش، در کنار تمام زیبایی‌ها و وسعت بی‌کرانش، نقاط تاریکی هم دارد. یکی از رنج‌های مشترک انسانی، فقدان و ازدست‌دادن است.

ما در طول زمان همواره در حال ازدست‌دادنیم؛ از اشیا و موقعیت‌های موردعلاقه گرفته تا انسان‌هایی که دوستشان داریم و بهشان دلبسته‌ایم. ازدست‌دادن هیچگاه ساده نیست؛ کندن نخ‌های دلبستگی رنج و محنت زیادی به همراه دارد که از عهده‌ی هر شخصی برنمی‌آید.

بدیهی است که همه‌ی ما از ازدست‌دادن می‌ترسیم و گاهی به فقدان داشته‌ها و افراد ارزشمندمان فکر می‌کنیم. بااین‌حال، در بعضی از افراد به دلایل گوناگون این ترس شدت می‌گیرد. این افراد مدام با اوهام و خیالات ازدست‌دادن دست‌وپنجه نرم می‌کنند و زیر سایه‌ی این ترس نمی‌توانند از زندگی لذتی ببرند.

اگرچه ازدست‌دادن اتفاقی‌ است محتوم و پیش‌بینی‌ناپذیر، ولی ما نباید لحظه‌ها را قربانی این ترس کنیم.

@dr_arsh402

گفت یادت بماند
در هوای نامساعد آدمها‌ی کمتری در تشییع جنازه‌ات شرکت خواهند کرد
می‌گویند اگر باران ‌نبود یا برف یا هوا اینقدر گرم نبود می‌رفتیم...
همان آدم‌ها که تو عمری ‌نگران نگاهشان یا بود و‌ نبودشان بودی...


@dr_arsh402

به عنوان روانکاو، تا چه حد حاضریم از باهوش به نظر رسیدن دست بکشیم؟

فکر کردن به اینکه من با نیاز خودم برای ارائه دادن تفسیر مانع چه میزان تغییر عمیق شده‌ام یا آن را به تاخیر انداخته‌ام، وحشت‌زده‌ام می‌کند.

اگر فقط طاقت بیاوریم و منتظر بمانیم، مراجع خود خلاقانه و با مسرت فراوان به درک خواهد رسید و من از این احساس مسرت بیش از آن لذت می‌برم که قبل‌ترها، از احساس باهوش بودن لذت می‌بردم.

وینیکات

@dr_arsh402

روانکاوی، کورمال کورمال پرسه زدن در تاریکی روان است.

کسی که نام خود را روانکاو می‌گذارد و مدعی است روان بیمار خود را مثل روز روشن می‌بیند، یا شیاد است یا نادان است یا دیوانه.

@dr_arsh402

با اینکه عموماً سوگ از نظر زایل‌کردنِ سلامت ما و ایجاد اختلال در کاروبار و عملکرد روزمرهٔ ما شبیه اختلالات روانی است، تقریباً همیشه حاکی از واکنشی طبیعی به مرگ دیگران است که نشان دهنده سلامت روانی ماست. نشانهٔ سلامت روانی واقعی و نه نشانهٔ بیماری.

@dr_arsh402

مایکل چلبی
سوگ: درآمدی فلسفی
نصراله مرادیانی