آدمیزاد سختشه که بگه؛
«به من توجه کن»
برای همین قیل و قال راه میندازه، عصبی میشه، داد میزنه،قهر میکنه، فرار میکنه، با خودش و زمین و زمان لج میکنه،
برای اینکه به چشم بیاد؛ برای اینکه دیده بشه!
تو فقط میبینی که چشماشُ میبنده و داد میزنه و هیچی نمیشنوه، اون داره میپره و دستاشُ تکون میده و میگه:
“هی! من اینجام! ببین منُ!”
اینجاست که شاعر میگه من لج میکنم تا تو بغلم کنی.
@dr_arsh402

ما در ارتباط هامون گرایش داریم بلافاصله بعد از شنیدن حرف طرف مقابل از خودمون دفاع کنیم!
چرا که «من» اصلا با «تو» در یک ارتباط واقعی قرار ندارم، شناختی از «تو» دارم که مطبق با واقعیت وجودی تو نیست.
«من» یک شناخت خیالی و دلبخواهی دارم و به همین خاطر «تو» در دنیای درون خودت منزوی و تنها باقی میمانی.
مخاطب‌‌ام مثل کتاب نخوانده‌ای میشه که سالهاست مثل یک مجسمه در بین سایر اشیا خاک خورده و دیده/شنیده نشده.

@dr_arsh402

با دروغ گفتن میشه چیزای زیادی به دست آورد، ولی نمیشه نگهشون داشت.

@dr_arsh402

آخر شب رو با گوش دادن به این ترانه زیبا بگذرونید ..

اجبار به تکرار، تکرار گذشته در حال است به امیدپاسخی غیر تکراری!
ما آدمهایی را انتخاب میکنیم که به شکلی که ما میخواهیم قصه زندگی‌مان را تکرار کنند.
آن آدم ها ویژگی‌هایی دارند که پذیرای نقشهایی که ما به آنها میدهیم هستند!

@dr_arsh402

چه جمله سنگینی

"تاوقتی که شما ناهشیار را به آگاهی تبدیل نکرده‌اید، زندگیتان را کنترل میکند و شما آنرا سرنوشت می‌نامید"

#یونگ
@dr_arsh402

همه‌ی ما نیاز به یه تماشاگر داریم که زندگیِ مارو ببینه

@dr_arsh402

واقعا هزینه‌ تراپی باید با والدین باشه یا حداقل دنگشونو بدن. والا 😁😄

@dr_arsh402

"Querencia"
در زبان اسپانیایی به مکانی گفته می‌شه که یه نفر احساس امنیت می‌کنه‌؛
یه جایی مثل خونه.
خونه هم گاهی می‌تونه یه گوشهٔ دنج باشه...
مثل بغل کسی که دوستش داری ♥️

@dr_arsh402

و یک‌ عمر باید بگذرد
تا بفهمیم...
بیشتر غصه‌هایی که خوردیم
فقط دور ریختی بود،
نه خوردنی بود نه پوشیدنی
و چقدر دیر می‌فهمیم که زندگی
همین روزهاییست که منتظر گذشتنش هستیم...

@dr_arsh402

درمانجو در سطح ناهشیار درمانگر را وادار می‌کند واکنشی را نشان بدهد که والدینش همیشه نشان می‌دادند.

اگر آن‌ها انتظار طرد دارند، طوری رفتار می‌کنند که طرد شوند.

اگر انتظار دارند که، به‌واسطۀ اغواگری، حدومرز شکسته شود، خود را برای تجاوز در دسترس قرار می‌دهند و دلبری می‌کنند.

و، فارغ از اینکه شما به انتظارات آن‌ها پاسخ بدهید یا نه، به‌هرحال عصبانی می‌شوند.

به‌عبارتی، کار مراجع این است که شما را اسیر گذشتۀ خود کند، اما وظیفۀ شما این است که دُم به تلۀ او ندهید و اتفاقی را که دارد بین شما و او می‌افتد نام‌گذاری کنید، به او توضیح دهید و همچنان در این فرایندْ حمایت‌گرانه عمل کنید.

شما باید والدی باشید که آن‌ها هیچ‌گاه نداشتند، یعنی کسی که در کنار آن‌ها باشد، با نیازهای‌شان هم‌آهنگ باشد و به دیدگاه‌شان احترام بگذارد.

از کتاب چرا روان‌درمانی مؤثر است؟
مترجم: #حامد_حکیمی

@dr_arsh402

رویاپردازی مخدر واقعیت است؛ زمانی که زندگی تیره‌ و تار شود، تخیل و رویاپردازی برای جلوگیری از فروپاشی ذهن به پا می‌خیزد تا کمی اوضاع را تلطیف کند.

آرتور میلر

@dr_arsh402

تعاملات جنسیِ آشفته می‌تواند بازتابی از ناپایداری عاطفی و عدم توانایی در برقراری روابط معنادار باشد که در نهایت منجر به وخیم شدن اختلالات شخصیتی می‌شود.

اوتو کرنبرگ

@dr_arsh402

📚...
ما نیاز داریم حقیقت را بشنویم: «لازم نیست همیشه شاد باشید. زندگی سخته و آسیب‌زننده. نه به‌خاطر اشتباهات‌تون، بلکه این آسیب‌ها برای همه‌ست. از رنج‌ها فرار نکنید، اونا به دردتون می‌خورن. باهاشون سر کنید، بذارید بیان و برن. بذارید شما رو با سوختی ترک کنن که برای انجام کارهاتون تو این دنیا بسوزونیدش.»

@dr_arsh402

وقتی دونفر با تروماهاشون وارد رابطه میشن، میشه این کلیپ ... هردو مراقبن که از همدیگه ضربه نخورن و هیچ وقتم اونجوری که باید نمیتونن به شناخت همدیگه برسن و در نتیجه از هم دورتر و دورتر خواهند شد ...
بخاطر همینه میگن قبل از هر رابطه‌ای اول باید خودت رو درمان کنی، به شناخت خودت برسی ...

@dr_arsh402

کودک فرویدی در بازیابی ابژه های اولیه اش تمام تلاشش را می‌کند تا آنچه از دست رفته را بازیابی کند. درست در لحظه ای که کودک فرض می‌کند شبیه ترین ابژه ای که می توانسته پیدا کند را یافته، از آن دست می‌کشد.
@dr_arsh402

روبه‌روشدن با این حقیقت که من خودم ندانسته و ناخواسته مسبب طاقت‌فرساترین رنج درونم بودم، خیلی دردناک بود؛ بااین‌حال بارقهٔ امیدی در دلم درخشید؛ چون حالا که خودم منشأ درد بودم، خودم هم می‌توانستم این چرخه‌های تکراری را از بین ببرم.

@dr_arsh402

درد از زیستن جدا نیست و اما رنج کشیدن انتخابی است که بر خود متحمل می کنیم. کسی که رنج می برد خود را در روابط رنج آور،  آسیبها و تروماها گیر می‌اندازد گویی که رنج‌کشیدن حق اوست.

@dr_arsh402

طردشدگی محرک اصلی اقدامات خودتخریبی است. افرادی که مدام به خود آسیب می‌زنند اغلب در کودکی والدین یا مراقبانی داشتند که با آن‌ها بدرفتاری می‌کردند، توجهی به آن‌ها نداشتند و به‌شدت تمسخرشان می‌کردند. این مسئله نشان می‌دهد که علت برخی از موارد صدمه به خود ممکن است تروماهایی باشد که فرد در روابط دوران کودکی‌اش متحمل شده و همین باعث می‌شود که هرگونه انتقاد، طرد و فقدان در بزرگسالی خاطرات و احساسات آن‌ تروماها را در او بیدار ‌کند. بسیاری از مراجعان به‌طور خودکار و ناهشیار این احساسات را تبدیل به صدمه به خود و اقدام به خودکشی می‌کنند که ممکن است به‌علت توجهی که خانواده و دوستان و مراقبان، پس از این اقدامات، به فرد نشان می‌دهند تشدید هم بشود. من اعتقاد دارم آسیب‌رساندن به خود به‌نوعی بیان ترس از طردشدگی و فقدان است.

@dr_arsh402

بعضی از بیماران داستان زندگی خود را طوری تعریف می‌کنند که گویی همیشه قربانی بوده‌اند. این افراد در مورد عواقب بدی که در زندگی به آن گرفتار شده‌اند هیچ مسئولیتی را نمی‌پذیرند. اغلب این افراد کج خلق و ناراضی هستند و همیشه هم این طور باقی می‌مانند. این قبیل افراد به حدی وقت خود را صرف سرزنش دیگران می‌کنند که دیگر فرصتی برای جستجوی راه بهبود برای خود باقی نمی‌گذارند.

برخلاف این دسته، هر بار که با کسانی روبرو می‌شوم که بر مسئولیت خود انگشت می‌گذارند و بر آن تأکید می‌کنند، می‌فهمم که امکان بهبودی زیاد و زمان فرارسیدن آن کوتاه است.

آنا لمبکی
ملت دوپامین

@dr_arsh402