در هنگام آسیب‌پذیری، همیشه در این ترس زندگی خواهید کرد که بلایی در کمین است؛ حال این بلا، بلای طبیعی باشد یا وقوع یک جرم، بروز یک بیماری و یا مشکلی مالی. به هرحال در زندگی احساس امنیت نخواهید داشت. اگر گرفتار این تله هستید، در کودکی به گونه‌ای پرورش یافته‌اید که دنیا محیطی پرخطر است. احتمالاً والدین‌تان بیش از حد مراقب شما و بیش از اندازه نگران امنیت شما بوده‌اند. نگرانی‌های شما افراطی و غیرواقع‌بینانه هستند و با این وجود شما باز هم اجازه می‌دهید تا کنترل زندگی شما را بر عهده بگیرند. این افکار انرژی شما را صرف اطمینان حاصل کردن از اینکه در امان هستید می‌کنند. ترس‌های شما ممکن است حول محور بیماری‌ها بچرخد. برای مثال، ترس از حملات قلبی، ابتلا به ایدز و یا حتی جنون. همچنین این افکار می‌توانند بر آسیب‌های مالی متمرکز شوند: ورشکستگی و کارتن خوابی. همچنین ممکن است درمورد سایر مسائل عمومی نیز باشد؛ همچون ترس از پرواز، ترس از مورد سرقت قرارگرفتن و یا ترس از زلزله.

@dr_arsh402

| سندرم کوتارد |

توهم کوتارد یا سندرم مرده‌متحرک، یک بیماری نادر است که در آن فرد باور دارد که مرده‌ است یا وجود ندارد، بدنش در حال متعفن شدن است، یا بدنش خالی از امحاواحشا و خون است.
این سندروم معمولاً با افسردگی شدید و برخی از اختلالات روانی همراه است و می‌تواند با سایر بیماری‌های روانی مانند اختلال دوقطبی و افسردگی اساسی و شرایط عصبی مثل صرع، پارکینسون، عفونت و تومورهای مغزی نیز همراه باشد. به نظر می‌رسد این بیماری بیش‌تر در افرادی رخ می‌دهد که فکر می‌کنند مشخصات فردیشان بیش‌تر از محیط بر رفتارشان تأثیرگذار است؛ در افرادی که بر این اعتقادند که محیط بر رفتار آنان تأثیر می‌گذارد، نوعی بیماری تقریباً مشابهی به نام نشانگان کاپگراس در آنان محتمل است. افسردگی با توهم کوتارد ارتباط بسیار نزدیکی دارد. بیماران مبتلا به این سندرم نادر بر این باورند که خود یا ارگان‌های بدن و اندام‌هایشان مرده‌اند یا وجود ندارند همچنین ممکن است بر این اعتقاد باشند نامیرا هستند. آن‌ها به حمام نمی‌روند و در بعضی مواقع از خوردن غذا پرهیز می‌کنند؛ علت مرگ برخی‌شان ضعف مفرط ناشی از کم غذایی‌ست.
همچنین به دلیل اعتقادات نادرست ممکن است دست به خودکشی بزنند. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که میانگین سنی افراد مبتلا به این سندروم حدود ۵۰ سال و زنان بیش‌تر از مردان به این وضعیت دچار می‌شوند.

@dr_arsh402

خود شیفتگی به خاطر زخمی پیش می آید که بر حس ارزشمند بودن شخص وارد می شود و آن شخص آن قدر احساس بی مقداری می کند که تصویر اغراق شده ای از ارزش را می سازد و خودش را زیر آن پنهان میکند دفاع از چنین تصویر شخصی متزلزلی به بسیاری از رفتارهای تدافعی افراطی می انجامد و اغلب باعث می شود که فرد خود شیفته برای بی اعتبار کردن هر کسی که این تصویر را تهدید می کند حمله همه جانبه ای کند.
اگر موفق شوید شرم پنهانی فرد خود شیفته را بیدار کنید او با کینه توزی ، هر کاری برای تخریب شما خواهد کرد.

@dr_arsh402

| چرا خاطره ترس در مغز ما جا افتاده است؟ |

تیمی از دانشمندان علوم اعصاب از دانشکده علوم و مهندسی دانشگاه تولین و دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس در حال بررسی شکل‌گیری خاطرات ترس در مرکز عاطفی مغز یا همان آمیگدال، هستند و فکر می‌کنند که مکانیسمی دارند. آن‌ها دریافتند که نوراپی نفرین، انتقال‌دهنده عصبی استرس، که با نام نورآدرنالین نیز شناخته می‌شود، پردازش ترس را در مغز با تحریک جمعیت خاصی از نورون‌های بازدارنده در آمیگدال برای ایجاد یک الگوی انفجاری تکراری از تخلیه‌های الکتریکی تسهیل می‌کند. این الگوی انفجاری فعالیت الکتریکی فرکانس نوسان امواج مغزی در آمیگدال را از حالت استراحت به حالت برانگیختگی تغییر می‌دهد که باعث شکل‌گیری خاطرات ترس می‌شود.

دکتر تاسکر، از مثال یک سرقت مسلحانه استفاده کرد. او می‌گوید: «اگر شما را با اسلحه تهدید کنند، مغز شما یک دسته از انتقال‌دهنده‌ عصبی استرس نوراپی نفرین را ترشح می‌کند که شبیه به هجوم آدرنالین است. این امر باعث تغییر الگوی تخلیه الکتریکی در مدارهای خاص در مغز عاطفی شما می‌شود که در مرکز آمیگدال قرار دارد، که به نوبه خود مغز را به حالتی از برانگیختگی افزایش می‌دهد که شکل‌گیری حافظه را تسهیل می‌کند، حافظه ترس، زیرا ترسناک است. این همان فرآیندی‌ست که در PTSD باعث می‌شود که نتوانید تجربیات آسیب‌زا را فراموش کنید.

@dr_arsh402

فروید در مقاله ماتم و مالیخولیا می‌گوید:
"در ماتم و سوگ بهنجار، شخص می‌تواند از اُبژه‌‌ی -شخص واقعی یا هدف و آرمان-‌ازدست‌رفته دست بکشد، آنرا رها کند و انرژی روانی خود را از آن پس بگیرد تا این انرژی بتواند به اُبژه دیگری منتقل شود". بااینحال، "در افسردگی، شخص نیروگذاری خود بر اُبژه ازدست‌رفته را قطع نمی‌کند، آن اُبژه را در عالم خیال می‌بلعد تا به‌جای جدایی از آن، با آن اُبژه یکی شود". نتیجتاً اینکه هنگامی‌که فرد افسرده خود را سرزنش می‌کند، درحقیقت یکی از نزدیکان خود را سرزنش می‌کند، اما چون دچار همانندسازی نارسیستیک شده‌ است به دیگران بی‌علاقه گشته و در خود فرو رفته است؛ ازاینرو، بجای دیگری، خود را سرزنش می‌کند و می‌توان گفت که "این بیماران چنان دل‌مشغول خویشند که گویی در تندآب ملامت خود فرو می‌روند".

دکتر احمدرضا شریفی پور
#رواندرمانگر و #روانشناس
@dr_arsh402

یه اصطلاحی توی روانشناسی داریم به نام functional freeze (یخ زدن عملکرد) اینجوریه که ساعت ها رو تختت دراز می‌کشی و هیچ کاری نمی‌کنی...
حتی جواب پیام دوستاتو نمیدی، به هیچ کاری نمیرسی، با اینکه کلی از کارهات مونده، حتی زورت میاد کارهای ساده مثل حموم رفتن انجام بدی چون جونی برات نمونده‌.
#اضطراب زیاد زندگی باعث میشه ذهن بره روی حالت بقا که فقط زنده بمونه و انگار از جسم جدا میشه

دکتر احمدرضا شریفی پور

@dr_arsh402

دوستان این دورهمی رو از دست ندید ...

هیچکس نمی‌داند چه توانایی‌هایی برای تقلا و تحمل رنج در خود دارد، تا آن‌که اتفاقی می‌افتد و این نیروها را به جنبش می‌آورد؛ همچنان که توفان در دریاچه‌ی راکدِ چون آینه می‌افتد و از هر سوی آن فواره بر می‌جهد.

@dr_arsh402

آرتور شوپنهاور

آدمیزاد سختشه که بگه؛
«به من توجه کن»
برای همین قیل و قال راه میندازه، عصبی میشه، داد میزنه،قهر میکنه، فرار میکنه، با خودش و زمین و زمان لج میکنه،
برای اینکه به چشم بیاد؛ برای اینکه دیده بشه!
تو فقط میبینی که چشماشُ میبنده و داد میزنه و هیچی نمیشنوه، اون داره میپره و دستاشُ تکون میده و میگه:
“هی! من اینجام! ببین منُ!”
اینجاست که شاعر میگه من لج میکنم تا تو بغلم کنی.
@dr_arsh402

ما در ارتباط هامون گرایش داریم بلافاصله بعد از شنیدن حرف طرف مقابل از خودمون دفاع کنیم!
چرا که «من» اصلا با «تو» در یک ارتباط واقعی قرار ندارم، شناختی از «تو» دارم که مطبق با واقعیت وجودی تو نیست.
«من» یک شناخت خیالی و دلبخواهی دارم و به همین خاطر «تو» در دنیای درون خودت منزوی و تنها باقی میمانی.
مخاطب‌‌ام مثل کتاب نخوانده‌ای میشه که سالهاست مثل یک مجسمه در بین سایر اشیا خاک خورده و دیده/شنیده نشده.

@dr_arsh402

با دروغ گفتن میشه چیزای زیادی به دست آورد، ولی نمیشه نگهشون داشت.

@dr_arsh402

آخر شب رو با گوش دادن به این ترانه زیبا بگذرونید ..

اجبار به تکرار، تکرار گذشته در حال است به امیدپاسخی غیر تکراری!
ما آدمهایی را انتخاب میکنیم که به شکلی که ما میخواهیم قصه زندگی‌مان را تکرار کنند.
آن آدم ها ویژگی‌هایی دارند که پذیرای نقشهایی که ما به آنها میدهیم هستند!

@dr_arsh402

چه جمله سنگینی

"تاوقتی که شما ناهشیار را به آگاهی تبدیل نکرده‌اید، زندگیتان را کنترل میکند و شما آنرا سرنوشت می‌نامید"

#یونگ
@dr_arsh402

همه‌ی ما نیاز به یه تماشاگر داریم که زندگیِ مارو ببینه

@dr_arsh402

واقعا هزینه‌ تراپی باید با والدین باشه یا حداقل دنگشونو بدن. والا 😁😄

@dr_arsh402

"Querencia"
در زبان اسپانیایی به مکانی گفته می‌شه که یه نفر احساس امنیت می‌کنه‌؛
یه جایی مثل خونه.
خونه هم گاهی می‌تونه یه گوشهٔ دنج باشه...
مثل بغل کسی که دوستش داری ♥️

@dr_arsh402

و یک‌ عمر باید بگذرد
تا بفهمیم...
بیشتر غصه‌هایی که خوردیم
فقط دور ریختی بود،
نه خوردنی بود نه پوشیدنی
و چقدر دیر می‌فهمیم که زندگی
همین روزهاییست که منتظر گذشتنش هستیم...

@dr_arsh402

درمانجو در سطح ناهشیار درمانگر را وادار می‌کند واکنشی را نشان بدهد که والدینش همیشه نشان می‌دادند.

اگر آن‌ها انتظار طرد دارند، طوری رفتار می‌کنند که طرد شوند.

اگر انتظار دارند که، به‌واسطۀ اغواگری، حدومرز شکسته شود، خود را برای تجاوز در دسترس قرار می‌دهند و دلبری می‌کنند.

و، فارغ از اینکه شما به انتظارات آن‌ها پاسخ بدهید یا نه، به‌هرحال عصبانی می‌شوند.

به‌عبارتی، کار مراجع این است که شما را اسیر گذشتۀ خود کند، اما وظیفۀ شما این است که دُم به تلۀ او ندهید و اتفاقی را که دارد بین شما و او می‌افتد نام‌گذاری کنید، به او توضیح دهید و همچنان در این فرایندْ حمایت‌گرانه عمل کنید.

شما باید والدی باشید که آن‌ها هیچ‌گاه نداشتند، یعنی کسی که در کنار آن‌ها باشد، با نیازهای‌شان هم‌آهنگ باشد و به دیدگاه‌شان احترام بگذارد.

از کتاب چرا روان‌درمانی مؤثر است؟
مترجم: #حامد_حکیمی

@dr_arsh402

رویاپردازی مخدر واقعیت است؛ زمانی که زندگی تیره‌ و تار شود، تخیل و رویاپردازی برای جلوگیری از فروپاشی ذهن به پا می‌خیزد تا کمی اوضاع را تلطیف کند.

آرتور میلر

@dr_arsh402