در زندگی، تعداد محدودی بله در اختیارمان قرار دارد و پیش از به‌کارگیری‌شان، باید با تعداد بی‌شماری نه از آنها محافظت کنیم!

@dr_arsh402

هیچ چیزی به اندازه صحبت کردن مشکلات رو حل نمیکنه. پس درباره هر چیزی که اذیتتون میکنه توی رابطه و توی محیط امن خودتون صحبت کنید.

@dr_arsh402

«هدف از روانکاوی شدن، پایان بخشیدن به دردهای روانی نیست. بلکه به نوعی می توان گفت که هدفش افزایش قابلیت تحمل حقیقت های دردناکی هست که پذیرششان اجتناب ناپذیر است؛
♦️البته پذیرششان بدون تخریب خود، آسیب به خود و تخریب دیگری یا آسیب رساندن به دیگری.
سوالی که مطرح می شود این است: هزینه ی روانکاوی شدن چقدر است؟ جوابش مشخص است، هزینه ای هست که در صورت روانکاوی نشدن باید بپردازید تا تخریب خودتان و دیگران را جبران کنید!»

#ویلفرد_بیون

@dr_arsh402

تحلیل‌گر، تنها هنگامی می‌تواند مراجع را به مثابه انسان بفهمد و به او نزدیک شود، که عواطف و احساسات انسانی خودش کاملا فعال باشند، هرچند که [این عواطف و احساسات] تحت کنترل او هستند.

ملانی کلاین

@dr_arsh402

‍ امسال هم دارد نفس های آخرش را میزند...
بعضی هایمان پارسال همین روزها جزو خوشبخت ترین آدمها بودیم و حالا ...
و برعکس بعضی هایمان پارسال همین موقع، شاید در رویاهایمان هم تصور این همه احساس خوب که اکنون داریم را نمی کردیم ...
و زندگی همین است ...
یک نمودار سینوسی از احساس خوشبختی در ما ...
چه بسا که سال دیگر این موقع ما این سالی که در راه است را بهترین سال زندگیمان بنامیم ...

@dr_arsh402

فردی که با احساساتش در صلح و آشتی است، اگر اشتباه و خطایی بکند متاسف می‌شود، اما کسی که با احساساتش قهر است و از آنها می‌هراسد اگر اشتباه کند به فلسفه‌بافی متوسل می‌شود

@dr_arsh402

آدم‌ها گاهی بدترین ایرادها را از خودشان می‌گیرند، ولی تحمل شنیدن نصف آن را از زبان دیگران ندارند.

فریبا وفی
بعد از پایان
@dr_arsh402

بهتر است ساکت باشید و دیگران تصور کنند احمقید تا اینکه سخن بگویید و همهٔ شک‌وشبهه‌ها کنار بروند.

باید با هم حرف بزنیم | سلست هدلی

@dr_arsh402

هدف این نیست که روان‌درمانی را سریعتر کنیم. روان‌درمانی قرار است درباره آهسته کردن چیزها باشد تا ما بتوانیم دیدن و درک کردن الگوهایی را آغاز کنیم که در غیر این صورت سریع، خودکار و بدون هشیاری و هیچ انعکاسی رخ می‌دادند.

هدف روان‌درمانی ؛ قرار دادن فاصله هایی است که قبلا موجود نبوده تا بتوانیم تامل کنیم و بنابراین فرصت‌هایی ایجاد شود تا بتوانیم کامل‌تر خود را بشناسیم با دیگران به صورت عمیق تری ارتباط برقرار کنیم و زندگی را با همخوانی بیشتری زیست کنیم.
#جاناتان_شلدر

@dr_arsh402

​«نوروز»تان پیروز

«نوروز» برای ما مبارزه است؛ مثل شب‌چله، مثل چهارشنبه‌سوری، مثل سیزده به در، مثل هر روزی که در این تقویم و در این تاریخ و در این مرز و بوم از زیر خاک و خاکستر چپاول و غارت هر فرقه و باور و ظلم و تاراجی رهایی یافته است.
ما برای روشن نگه‌داشتن شعله نوروز، برای آیندگان، برای فرزندان این سرزمین، برای تاریخ این وطن و اساساً برای خودمان، تعهد داریم؛ تعهد در برابر روزی که هنوز نتوانسته‌اند آداب‌اش را دستکاری کنند، نتوانسته‌اند نام‌اش را تغییر دهند، نتوانسته‌اند سیاه و وابسته و آلوده‌اش کنند و نتوانسته‌اند رنگ و بوی تزویر و خرافه به آن بزنند؛ چون آیینی زنده مانده است، طبیعی و جاری‌ و سبز و پرشور است و با ظلمت و سکون و خرافه جور نمی‌شود. چون پایش ایستاده‌ایم و زیر بار زور برچیدنش نرفته‌ایم.

قدیم‌ها وقتی در این روزها چوب مرده یا درختی بی‌جان سبز می‌شد، جوانه می‌زد یا برگ و ساقه‌ای تُرد و ظریف از آن می‌رویید، می‌گفتند، روز نو، روزی نوین، نوروز شده؛ روزی که هستی بر نیستی پیروز شده. روزی که نوید بهار می‌دهد. نویدِ امید. نوید روزی روشن پس از سیاهی زمستان طولانی و سیاه.

امسال هم حفره‌های توی قلب‌مان عمیق‌‌تر شد، ولی این سفره و این روز نو، این روز نوین در کنار غزل‌های حافظ و آینه و شمع، خودش مقاومت است. مبارزه است، ما همچنان باید مبارزه را ادامه دهیم در میانه تاریکیِ زمستان و روشنایی بهار.

ما باید در برگ‌های زرد و خشکی که زندگی‌مان را فراگرفته، جا برای جوانه‌‌های سبز باز کنیم، جا برای ساقه‌های تُرد، برای کوچک‌ترین نشانه‌های زندگی. باید با سلاح نوروز برای نگه‌داشتن خودش از خودش دفاع کنیم.

نوروز امسال هم برای ما مبارزه است، چون ما مدت‌هاست که در روزهای عادی زندگی‌مان نیستیم. در روزگاری به سر می‌بریم که باید برای روزهای عادی زندگی‌مان، برای خود زندگی، برای زندگی‌کردن مبارزه کنیم و چه سلاحی زیباتر از بهار و طبیعت؟ چه چیزی بُرنده‌تر و زنده‌تر و پرجنب‌وجوش‌تر از روزی نو و امیدی دوباره؟ روزی که درختی بی‌جان هم سبز می‌شود و هستی بر نیستی و امید بر نومیدی و خِرد بر بی‌خردی، پیروز.

@dr_arsh402

پاندای بزرگ گفت: «درخت گیلاس خودش رو با درخت‌های دیگه مقایسه نمی‌کنه. فقط شکوفه می‌ده.»

پاندای بزرگ و اژدهای کوچک | جیمز نوربری

@dr_arsh402

جنگیدن با چیزهایی که در اختیار ما نیست بیش از آنکه دردی از ما دوا کند، آسیب می‌زند.

چگونه مانند یک امپراطور فکر کنیم | دونالد رابرتسون


@dr_arsh402

"عشق یعنی من کسی را دوست دارم چون شخص دیگری را دوست دارم"

عشق در روانکاوي انتقال ناميده مي‌شود. خودِ مفهوم عشق، آنچه اين مفهوم را در روانکاوی مسأله‌دار می‌کند، زير سلطه‌ی مفهوم مشکل‌‌آفرین انتقال است. از اين منظر ظاهراً عشق چيزی جز يک جابه‌جايی، جز يک اشتباه نيست!

من کسی را دوست دارم، چون فرد ديگری را دوست دارم. به همين دليل است که در روانکاوی عشق با يک عدمِ اصالت معين و قطعی مشخص می‌شود. حتی به‌نظر می‌رسد روانکاوی از عشق ارزش زدايی ميکند، به‌نظر می‌رسد روانکاوی به نوعی موجب تنزلِ مقامِ زندگي عاشقانه ميشود.

تجربه‌ی عشق چيزی هم‌چون گم کردنِ خود در يک هزارتو است. عشق خصلتی هزارتويی دارد. فرد در مسيرهای عشق نه تنها خودش را نمی‌یابد که راه خود را نیز پيدا نمی‌کند.

✍️ ژاک آلن ميلر

@dr_arsh402

هیجان شامل انقباض و انبساط در پاسخ به محیط اطراف است. هنگامی که محیط اطراف دوستانه است ما خود را رها و راحت میکنیم اما هنگامی که محیط تهدیدآمیز است خود را به صورت یک توپ جمع می‌کنیم. دوستانه یا تهدیدآمیز بودن محیط علاوه بر خود محیط به ذهن و افکار ما نیز مربوط می‌شود. کسی که دنیا را ترسناک و تهدیدآمیز ببیند همیشه از رها و آزاد بودن خود جلوگیری میکند و منقبض میشود و کسی که دنیا را دوستانه و کمتر خصمانه ببیند خود را بیشتر رها و آزاد و منبسط میکند.
نکته جالب در این زمینه این است که فرد نمی‌تواند همزمان هم در حالت انبساط باشد هم در حالت انقباض. زمانیکه فرد مضطرب و نگران است نمی‌تواند هیجاناتی همچون شادی و غم و ... که از نوع انبساط هستند را تجربه کند و بلعکس.
بااینحال، باید خاطر نشان کرد که انقباض و انبساط بر روی یک‌ طیف قرار دارند و به عبارتی، افراد بطور مداوم بر روی این طیف در حال حرکت هستند و فرد نمی‌تواند به طور کامل منقبض باشد یا به طور کامل منبسط‌.

@dr_arsh402

*⃣ هیجانات هماهنگ با انبساط عبارتند از عشق، اشتیاق، شفقت، شادی، خشم سالم، غم و حتی احساس گناه سالم

✳️ هیجانات هماهنگ با انقباض عبارتند از ترس، اضطراب، شرم، عذاب وجدان، افسردگی و نگرانی

@dr_arsh402

برای برخی بیماران، بهبودی نوعی تهدید است.
به عبارتی، رهایی از علائم بیماری، تجربه‌ی احساس گناه شدید و غیرقابل تحمل را در فرد بازنمایی میکند.

@dr_arsh402

من هیچ وقت انسان کاملی نخواهیم بود.
قسمت‌هایی از ما در خانه ای که بزرگ شده‌ایم مُرده است

@dr_arsh402

ممکن است درباره روانکاوی چنین گفته شود
که اگر فقط انگشت کوچک خود را به آن
نشان دهید،
به زودی دست شما را رو خواهد کرد

@dr_arsh402
زیگموند فروید

در هنگام آسیب‌پذیری، همیشه در این ترس زندگی خواهید کرد که بلایی در کمین است؛ حال این بلا، بلای طبیعی باشد یا وقوع یک جرم، بروز یک بیماری و یا مشکلی مالی. به هرحال در زندگی احساس امنیت نخواهید داشت. اگر گرفتار این تله هستید، در کودکی به گونه‌ای پرورش یافته‌اید که دنیا محیطی پرخطر است. احتمالاً والدین‌تان بیش از حد مراقب شما و بیش از اندازه نگران امنیت شما بوده‌اند. نگرانی‌های شما افراطی و غیرواقع‌بینانه هستند و با این وجود شما باز هم اجازه می‌دهید تا کنترل زندگی شما را بر عهده بگیرند. این افکار انرژی شما را صرف اطمینان حاصل کردن از اینکه در امان هستید می‌کنند. ترس‌های شما ممکن است حول محور بیماری‌ها بچرخد. برای مثال، ترس از حملات قلبی، ابتلا به ایدز و یا حتی جنون. همچنین این افکار می‌توانند بر آسیب‌های مالی متمرکز شوند: ورشکستگی و کارتن خوابی. همچنین ممکن است درمورد سایر مسائل عمومی نیز باشد؛ همچون ترس از پرواز، ترس از مورد سرقت قرارگرفتن و یا ترس از زلزله.

@dr_arsh402

| سندرم کوتارد |

توهم کوتارد یا سندرم مرده‌متحرک، یک بیماری نادر است که در آن فرد باور دارد که مرده‌ است یا وجود ندارد، بدنش در حال متعفن شدن است، یا بدنش خالی از امحاواحشا و خون است.
این سندروم معمولاً با افسردگی شدید و برخی از اختلالات روانی همراه است و می‌تواند با سایر بیماری‌های روانی مانند اختلال دوقطبی و افسردگی اساسی و شرایط عصبی مثل صرع، پارکینسون، عفونت و تومورهای مغزی نیز همراه باشد. به نظر می‌رسد این بیماری بیش‌تر در افرادی رخ می‌دهد که فکر می‌کنند مشخصات فردیشان بیش‌تر از محیط بر رفتارشان تأثیرگذار است؛ در افرادی که بر این اعتقادند که محیط بر رفتار آنان تأثیر می‌گذارد، نوعی بیماری تقریباً مشابهی به نام نشانگان کاپگراس در آنان محتمل است. افسردگی با توهم کوتارد ارتباط بسیار نزدیکی دارد. بیماران مبتلا به این سندرم نادر بر این باورند که خود یا ارگان‌های بدن و اندام‌هایشان مرده‌اند یا وجود ندارند همچنین ممکن است بر این اعتقاد باشند نامیرا هستند. آن‌ها به حمام نمی‌روند و در بعضی مواقع از خوردن غذا پرهیز می‌کنند؛ علت مرگ برخی‌شان ضعف مفرط ناشی از کم غذایی‌ست.
همچنین به دلیل اعتقادات نادرست ممکن است دست به خودکشی بزنند. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که میانگین سنی افراد مبتلا به این سندروم حدود ۵۰ سال و زنان بیش‌تر از مردان به این وضعیت دچار می‌شوند.

@dr_arsh402