می‌خندی‌وبهارمی‌رسد.pdf

_
گفتم مگر زمینِ زبر را
پا بر سرش گذاری
من آنم که ظهرها
از روی تراشه‌های معطرِ چوب می‌گذرم
از آب‌های مات بر بخارهای کیمیا

ای ظهرِ آفتابی و ای ظهرِ ابری
دیوارهایت بلند است
طاق‌هایت بلند است
طاق‌هایت بلند و چرک است
گرمایت گِرد
سرمایت دانه‌های منفرد و سّرد
انگار موشی بی‌دندان و شیری بی‌یال در دام
منجوق‌های ریزِ رختت پریده به آسمان
نامِ کوچکِ من
و نام خانوادگی‌ام
در دفتری بلند با جلدی از زرورق

کفِ حوض سُرید پات و نیفتادی

برگشتم از روی رنده‌های چوب و دو چشمِ سرخ نگاهم کرد
شش چشمِ سرخ
از انار و سیب و بِه
همه شکفته بر سینی
خام و
پخته
نارس و رسیده و آبدار
آنگه گندیده و افتاده از درخت و دهان
به زبریِ زمین

خواستی بتازی به پشتِ گاو
پات سُرید بر کفِ حوض
ای شیرِ بیشه
و ای نهنگِ سهمگین که به آب اندری
چگونه بیرون جهم از دهانت
چگونه شمع را در باد
در بی‌باد روشن کنم

_____
آذر ۴۰۳

_____
Still Life with Pomegranates / Henri Matisse
https://www.instagram.com/p/DDon__tN_4j/?igsh=MTU4NnF2bHlqcHkwaQ==

#فصلنامه_زنده‌رود #زنده‌رود_شماره۶۶ #مقاله #فروغ

#مقاله #فروغ #چون_سایه_گشته_خواب_و_نمی‌افتد_در_دام‌های_روشن_چشمانم #درباره_سینماتیک_نوشته‌های_فروغ

#ترجمه #دیوید_لینچ #فیلم #فیلم_شماره_۳۷۰

#ترجمه #دیوید_لینچ #فیلم #فیلم_شماره_۳۷۰