بچه که بودم

آب خانه‌ی پدربزرگ‌ام نبود

دو تا سطلِ روحی می‌گرفتم دست‌ام و

می‌رفتم پیِ آب

سرِ راه‌

از گاوِ کنارِ خرابه‌‌ رد می‌شدم

قبلاً خانه‌ی آدم‌حسابی‌ها بود

قبلِ اینکه به سوختن‌اش بدهند

بعد می‌رسیدم به چاهِ خنک

برگشتن، سطل‌ها سنگین می‌شدند و

دهان‌ام کج و معوج

خودم را می‌بینم

از بیرون

اگر بتوانم به یاد بیاورم که بودم

نمی‌توانم

صدای سطل را می‌شنوم

که می‌خورَد به سنگ‌های کناره‌‌ی چاه و

می‌رود پایین

صدای خودم را نه

 


Jack Gilbert / Summer at Blue Creek, North Carolina



#جُنگ_زمان #جُنگ_زمان_شماره_۱۲ #جک_گیلبرت #ترجمه #آرزومختاریان

از خواب پریدم

صدای گریه آمده بود

دویدم

میانِ تاریکی خانه

و یکهو ایستادم

داشت یادم می‌آمد

به بیرون نگاه کردم

به مهتابِ تابانِ روی سیمان
.



Jack Gilbert / Divorce



#جُنگ_زمان #جُنگ_زمان_شماره_۱۲ #جک_گیلبرت #ترجمه #آرزومختاریان

زن و طوطیِ مانه (۱۸۶۶) - انسان شناسی و فرهنگ
http://www.anthropologyandculture.com/fa/easyblog/4544-%D8%B2%D9%86-%D9%88-%D8%B7%D9%88%D8%B7%DB%8C%D9%90-%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DB%B1%DB%B8%DB%B6%DB%B6



#انسانشناسی‌_و_فرهنگ #مانه #ترجمه

#فصلنامه_زنده‌رود #داستان

#فصلنامه_زنده‌رود #داستان #دالان

#فصلنامه_بخارا #مقاله #آرزومختاریان #بخارا_شماره_۱۳۰ #ملول_است_امیرارسلان

Listen to هزار سال دعای خیر by Arezou Mokhtarian on #SoundCloud
https://soundcloud.com/arezou-mokhtarian-668952257/oensesr8d1af

شخصیت‌های گاوبازی، در میانه‌ی زندگی، امید، عشق، ترس، حتی در میانه‌ی طبقه‌های اجتماعی، روی خطِ وسط پا می‌کشند؛ قرض‌شان، موجودی حساب بانکی‌شان، رضایت‌شان از زندگی، همه معمولی و وسط است. دویل با قلمی سبک، ردی بر کاغذ می‌نشاند که تا عمق وجود خواننده را می‌خراشد.

نام کتاب: #گاوبازی
نویسنده: #رادی_دویل
مترجم: #آرزو_مختاریان

نشر افق این کتاب را با خرید حق #کپی_رایت منتشر کرده است.


@ofoqpublication

چاپ دوم گاوبازی

می‌خندی‌وبهارمی‌رسد.pdf

-
از صدای خوردنِ قاشق‌ به بشقاب‌‌های چینی
گلسرخی
یا آبی
از میانِ یکی از پنجره‌ها
باز
با پرده‌های توری و پودهای نازک
که صدا از میانشان می‌گذرد
می‌رسد به من
که صبح به صبح
در بشقابِ غذای گربه‌ها برای زاغچه‌های سیاه و کمی سفید، مرغ و برنج و هویج پخته می‌گذارم
خوب لهیده
یا ازصدای کوبیدنِ چکشی در میانِ روز
به صفحه‌ای حلبی
یا تهِ قوس‌دار دیگچه‌ای در مطبخی سیاه
از میانِ جانِ گرفته و تاریک
از صدات که کردم و
از پرده‌های ضخیمِ تیره در تابستان
که نور نگذرد
و نه گرما
یا نه نور تو بیاید
نه صدا
تکان نمی‌خورم و
به منقارم گیر
ببر به روی چینه‌ی دیوار
آن دیوار
و آن یکی
دورتر
بکَن تکه‌ای از من و بخور
بپَر دوباره به ایوان
با چشمِ برّاقت
نگاهم کن
به منقارم بگیر و ببر
در آسمان نقطه‌ای سوزانم
خالم
چشمِ برّاقِ زاغم
سوزنی در استخوانم
مرجانی سرخ تهِ آبم
جزیره‌ای آهکی و سفید
مرغی آبی‌‌ام
با گردنِ سبزِ افراخته
در آفتاب
لمیده میانِ صدف
لؤلؤیی درخشانم
صامتم
دست نکشیده‌ام به صورتت
به پشتِ گردنت
دست نکشیده‌ام
در هوا گُمم

///
#Marc_Chagall
#Nude_with_Flower
//
سی‌ویکم #فروردین ۴۰۱#
https://www.instagram.com/p/Ccka02Yu9W9/?igshid=MDJmNzVkMjY=