دولت بهار

Forwarded from انسان

درددلی با رجایی

یادش بخیر آن موقع که آمدی،‌ نه قیافه ات به رئیس جمهورها می خورد و نه اعمال و رفتارت.
آخر ما فقط یک رئیس جمهور را تجربه کرده بودیم که آن هم . .
آن روز که در سازمان ملل پایت را بلند کردی تا شکنجه های ساواک را نشانشان بدهی،‌ رفتارت برای خیلی ها «بی کلاسی» بود!
اما نمی دانستند که «کلاس» تو را خانواده همان بچه هایی تشکیل می داد، که سالها معلمشان بودی؛ با دردهایشان درد کشیدی و آرزویت درمان دردهایشان بود!
اما گرگهایی که همیشه عادت کرده بودند دستهای چدنی شان در دستکش مخملی فرو کنند، با هزار ترفند و حیله و نیرنگ دوستان خود را به جای دوستان تو جا زدند، و . . . شد آن که شد!
همین چند روز خدمت تو کافی بود تا تو را « اسوه خدمت» معرفی کند و آنها که شیفتگان حقیقی خدمتند، آدرس بهشت خدمت را از تو بگیرند.
قزوین زادگاه تو بود اما سالها بود که حسرت دیدن مرام و اندیشه تو را در دل نگه داشته بود.
«رجایی» برای خیلی ها موجودی آسمانی بود که دست کسی به او نمی رسید و فقط می توانست نامی باشد برای خیابانها و کوچه ها و مدرسه ها و نامی برای هفته دولت تا دولتمردان سالی یکبار کارهای خود را به معرض نمایش بگذارند شاید تضمینی برای قدرت آینده شان باشد.
سالها گذشت تا مردی پیدا شد که مرام گرد و خاک گرفته تو را از زیر انبوه تابلوها و پلاکاردها بیرون کشید و بر سر دست گرفت!
او هم مثل تو بود؛ نه قیافه اش به رئیس جمهور می خورد و نه اعمال و رفتارش!
او را هم «بی کلاس» می خواندند و باز نفهمیدند که «کلاس» او هم درمان درد دانشجویانی بود که سالها معلمشان بود!
می گفتند سر نوشت او هم مثل تو می شود؛ اما . . .
هم شد و هم نشد!
نشد؛ به خاطر آنکه توانست 8 سال با همه توان دردهای بسیاری را درمان کند و ویرانیهای بسیاری را آباد کند.
و شد؛ به خاطر اینکه در نهایت همه تلاششان را به کار گرفتند تا نه شخص او را بلکه «شخصیت» او را ترور کنند! تا آنجا که به قول اربابشان «بودن با او به ننگ تبدیل شود»
بگذریم . . .
او آمد تا حضورش در زادگاه تو و در ایام پرکشیدن تو، دوباره یادآور مرام تو ( و نه فقط نام تو)‌ باشد.

7 views04:50