Forwarded from ویان
نخستین صعود زمستانی قله دیوچال(نوکانی)
موقعیت: سمت شرقی جاده تنگ گلو کلاردشت و کوهستان دلیر
@vian_zone
موقعیت: سمت شرقی جاده تنگ گلو کلاردشت و کوهستان دلیر
@vian_zone
Forwarded from كوهنوشت (Hosein Rezaei)
🔺روایتی خواندنی از «رافائل فرونیا» در دل «کیدو» :
با من در «کیدو» همراه شوید!
@koohnevesht
پنج روزی است که خورشیدی بر ما نتابیده، روزهای تمام خاکستری و پر باد...
امروز، روز حمام است، در انتهای آشپزخانه به هم ریخته، راهرویی است که در انتهای آن، یخ ها را ذوب کرده و آماده دوش گرفتن می شوند!
وسایل حمام ناچیزم را با خود به حمام می برم و هم زمان کاسه ای کوچک هم از آشپزخانه، بر می دارم. لباس ها و وسایلم را آویزان می کنم، منتظر می مانم تا، صابون مایع خوشبویم که دست کمی از سنگ ندارد، کمی نرم شود، کاسه ای آب جوش را در دمای 21- حمام رویایی، بر سرم می ریزم، لحظه ای احساس قرار گرفتن در مواد مذاب به من دست می دهد و به ثانیه ای، شروع به سرد و غیرقابل تحمل شدن، می کند. به انگشتان پایم که می رسد، دیگر کاملا تبدیل به تکه های یخ می شود.
مسابقه سرعت شروع می شود... شامپو، آب جوش... یخ... شامپو... آب داغ... تکه های یخ... و رفته رفته آب، ولرم می شود...
تمام مدت ترس افتادن بر روی تکه های یخ نیز با تو خواهد بود.
آب که دیگر ولرم شده است، به پایان می رسد و این یعنی پایان مسابقه...
فضا انباشته از بوی صابون و شامپو و تمیزی می شود... احساس زنده شدن پوست، روح...
وقتی که از حمام بیرون می آیم، همه با تعجب به من نگاه می کنند، گویی موجودی عجیب، از فضا بر آن جا فرود آمده است...
صداهایی را در اطراف می شنوم: «من که تا در آمدن خورشید، صبر خواهم کرد... هیچ کس از حمام نرفتن نمرده... صحبت هایی از این دست...»
این جا همچنان باد می وزد، محکم و کوبنده، باد بر دیواره ها چون شلاقی می کوبد... اما ما را ملالی نیست.
با هر متری که از کوه، بالا خواهیم رفت، این اژدهای وحشی را،آرام آرام، رام خواهیم کرد.
عصر است و آماده شب های طولانی و سردتر کی2 می شوم... زندگی را با خود به چادر می برم.
ستاره های ذهنم را می شمارم... صد آرزو، صد ستاره... با درخشیدن هر ستاره، یک آرزو در ذهنم پر رنگ می شود... می شمارم... 1 ستاره، یک آرزو... ستاره دوم... آرزوها شتاب می گیرند...
در این ابر وباد، ستاره ها کجا هستند؟ خواهم گفت...
ستاره های ذهنم کهکشانی می شوند و من امیدوارتر...
چادرهای یخ زده، هیچ گاه خشک نمی شوند.
تکه های یخ، که مرتب در حال آب شدن و یخ زدن هستند، شکل های بی نظیری بر روی سقف و جداره، درست می کنند. نور چراغ قوه من، که بر آن ها می تابد، چون خورشیدی است در میان کهکشان...
یکی یکی بر من چشمک می زنند. و من با آن ها صورت فلکی می سازم.
این جا، زیر این خانه دیواره نازکِ یخ زده، در کوهستان وحشی، من دنیایی دارم، سرشار از زیبایی، سکوت، درخشان، بی نظیر.. نمی توانم لحظه ای چشم از دنیایم بر دارم...
با هر دست کوبنده، باد بر آسمان دنیایم، شکل کهکشانم تغییر می کند و آسمانی جدید می سازد. و به این فکر می کنم که این جا، در قراقروم، در کوهستان سرد و سخت وجدی و محکم، در میان ناله های باد، چقدر همه چیز زیباتر است...
ابتدایی ترین شکل زندگی، دور از تجمل، باعث شده، دنیا را جور دیگر ببینم، ساده پر از زیبایی و پیام...
برای دیدن زیباتر، کافی است فکر و نگاه را تغییر داد.
در این دنیای سرد و یخی، زیباترین لحظات زندگی را دارم، بدون هیج گونه تصنع و ماسک و نقاب. شاید، شاید، شاید، انعکاس نور بر یخچال ها و برف، واقعیت و زیبایی را بر چهره ما می تاباند و در درون ما نمود پیدا می کند.
تا فردا و شروع روز پر تلاش...
«رافائل فرونیا»
—-------------------------
🔴 این مطلب توسط تحریریه «کوهنوشت» ترجمه و تنظیم شده است / برداشت با ذکر منبع مجاز است.
@koohnevesht
با من در «کیدو» همراه شوید!
@koohnevesht
پنج روزی است که خورشیدی بر ما نتابیده، روزهای تمام خاکستری و پر باد...
امروز، روز حمام است، در انتهای آشپزخانه به هم ریخته، راهرویی است که در انتهای آن، یخ ها را ذوب کرده و آماده دوش گرفتن می شوند!
وسایل حمام ناچیزم را با خود به حمام می برم و هم زمان کاسه ای کوچک هم از آشپزخانه، بر می دارم. لباس ها و وسایلم را آویزان می کنم، منتظر می مانم تا، صابون مایع خوشبویم که دست کمی از سنگ ندارد، کمی نرم شود، کاسه ای آب جوش را در دمای 21- حمام رویایی، بر سرم می ریزم، لحظه ای احساس قرار گرفتن در مواد مذاب به من دست می دهد و به ثانیه ای، شروع به سرد و غیرقابل تحمل شدن، می کند. به انگشتان پایم که می رسد، دیگر کاملا تبدیل به تکه های یخ می شود.
مسابقه سرعت شروع می شود... شامپو، آب جوش... یخ... شامپو... آب داغ... تکه های یخ... و رفته رفته آب، ولرم می شود...
تمام مدت ترس افتادن بر روی تکه های یخ نیز با تو خواهد بود.
آب که دیگر ولرم شده است، به پایان می رسد و این یعنی پایان مسابقه...
فضا انباشته از بوی صابون و شامپو و تمیزی می شود... احساس زنده شدن پوست، روح...
وقتی که از حمام بیرون می آیم، همه با تعجب به من نگاه می کنند، گویی موجودی عجیب، از فضا بر آن جا فرود آمده است...
صداهایی را در اطراف می شنوم: «من که تا در آمدن خورشید، صبر خواهم کرد... هیچ کس از حمام نرفتن نمرده... صحبت هایی از این دست...»
این جا همچنان باد می وزد، محکم و کوبنده، باد بر دیواره ها چون شلاقی می کوبد... اما ما را ملالی نیست.
با هر متری که از کوه، بالا خواهیم رفت، این اژدهای وحشی را،آرام آرام، رام خواهیم کرد.
عصر است و آماده شب های طولانی و سردتر کی2 می شوم... زندگی را با خود به چادر می برم.
ستاره های ذهنم را می شمارم... صد آرزو، صد ستاره... با درخشیدن هر ستاره، یک آرزو در ذهنم پر رنگ می شود... می شمارم... 1 ستاره، یک آرزو... ستاره دوم... آرزوها شتاب می گیرند...
در این ابر وباد، ستاره ها کجا هستند؟ خواهم گفت...
ستاره های ذهنم کهکشانی می شوند و من امیدوارتر...
چادرهای یخ زده، هیچ گاه خشک نمی شوند.
تکه های یخ، که مرتب در حال آب شدن و یخ زدن هستند، شکل های بی نظیری بر روی سقف و جداره، درست می کنند. نور چراغ قوه من، که بر آن ها می تابد، چون خورشیدی است در میان کهکشان...
یکی یکی بر من چشمک می زنند. و من با آن ها صورت فلکی می سازم.
این جا، زیر این خانه دیواره نازکِ یخ زده، در کوهستان وحشی، من دنیایی دارم، سرشار از زیبایی، سکوت، درخشان، بی نظیر.. نمی توانم لحظه ای چشم از دنیایم بر دارم...
با هر دست کوبنده، باد بر آسمان دنیایم، شکل کهکشانم تغییر می کند و آسمانی جدید می سازد. و به این فکر می کنم که این جا، در قراقروم، در کوهستان سرد و سخت وجدی و محکم، در میان ناله های باد، چقدر همه چیز زیباتر است...
ابتدایی ترین شکل زندگی، دور از تجمل، باعث شده، دنیا را جور دیگر ببینم، ساده پر از زیبایی و پیام...
برای دیدن زیباتر، کافی است فکر و نگاه را تغییر داد.
در این دنیای سرد و یخی، زیباترین لحظات زندگی را دارم، بدون هیج گونه تصنع و ماسک و نقاب. شاید، شاید، شاید، انعکاس نور بر یخچال ها و برف، واقعیت و زیبایی را بر چهره ما می تاباند و در درون ما نمود پیدا می کند.
تا فردا و شروع روز پر تلاش...
«رافائل فرونیا»
—-------------------------
🔴 این مطلب توسط تحریریه «کوهنوشت» ترجمه و تنظیم شده است / برداشت با ذکر منبع مجاز است.
@koohnevesht
Forwarded from کوهنوردی با مسعود فرحبخش (Masoud Farahbakhsh)
دنیس اروبکو و آدام بیلیچکی در عرض چند ساعت معادلات کوهنوردی دنیا را بهم ریختند. آنها در زمانی کمتر از 8 ساعت در ارتفاعی بالاتر از 6000 متر در شب تاریک و جهنم سرد نانگاپاربات به الیزابت روول رسیدند. دنیس اروبکو دیشب در همین زمان 200 کیلومتر دورتر در کمپ 1 کوه k2 مستقر بود و اکنون بعد از 24 ساعت جایی در حوالی کمپ سوم نانگاپاربات است.
بی شک آنها شگفت انگیز هستند
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
بی شک آنها شگفت انگیز هستند
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
Forwarded from کوهنوردی با مسعود فرحبخش (Masoud Farahbakhsh)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بخش از تمرینات آماده سازی آدام بیلیچکی برای صعود زمستانی کوه k2
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
جلسه پرسش و پاسخ حادثه کول جنون با میزیانی انجمن کوهنوردان ایران و حضور دوستان باشگاه آزادگان وباشگاه پلنگ برفی مشهد برگزار شد. به عنوان یک مخاطب نه قصد قضاوت دارم و نه دنبال مقصر گشتن به نظرم فایده ای دارد. تیم کول جنون تاوان اشتباهاتش را با از دست دادن جان اعضا تیم و داغدار کردن چند خانواده داد. چه خوب است برداشت هاو تجربیاتمان را مکتوب کنیم و کارمان را به بوته نقد بگذاریم که تا نقد نباشد اصلاحی صورت نمی گیرد. با باور این امر که هیچ چیز بی عیب و نقص نیست برداشت های شخصیم را از جلسه می نویسم. از عوامل اصلی ایجاد حادثه می توان به:
۱_ تعداد زیاد نفرات۲.همگن نبودن اعضا تیم(رزومه نوشته شده برای افراد گواه این مطلب بود که بعضی نفرات تیم تجربه اجرای چنین برنامه ای را نداشتند.البته نفرات قوی و با تجربه هم در تیم حضور داشتند). ۳.طبق گفته دختر مرحوم جوکار ، آقای جوکار در مورد خرابی هوا تذکر دادند و تیم عنوان می کنند که ما بلیط گرفتیم و امکان کنسل کردن برنامه وجود ندارد۴.ابتدای تیغه و در طول اول مسیر بارش برف آغاز شده بود و امکان برگشت وجود داشت و متاسفانه به شرایط جوی توجه نشد۵. عنوان شد که اخبار هواشناسی را شب قبل از صعود از مشهد گرفته بودند و بر اساس این اطلاعات بارش برف در ظهر روز حادثه پیش بینی شده بود بنابراین به هشدار هواشناسی توجه نشد و شاید اگر ۴ نفر از اعضا با تجربه و توانای تیم اقدام به صعود و فرود سریع می کردند شاهد این حادثه نبودیم. ۶. بی تجربگی و عدم آمادگی دوستانی که در جانپناه به عنوان تیم پشتیبان ماندند، این دوستان وقتی به سراغ نفر مانده در راه رفتند گفتند " بیهوش بود. کوله را زیرش گذاشتیم و لباس به تنش پوشاندیم و صبح فهمیدیم یخ زده" در صورتی که به نظرم می شد برای نجات این فرد تلاش بیشتری کرد. ۶. برنامه های آذر ماه از شرایط زمستانی اگر دشوارتر نباشند ساده تر نیستند. اما همین اسم برنامه پاییزه باعث سهل انگاری هایی در مورد اجرای برنامه می شود. ۷. نداشتن امکانات ناوبری کافی. ۸. به گفته اعضای بازمانده، تیم پس از گم شدن اقدام به راه رفتن و پیمایش کور می کند و فقط سعی در کاهش ارتفاع دارد( شاید با کمی صبر و اقدام به بیواک میزان تلفات این حادثه کمتر می شد).۹. اتکای بیش از حد به راهنمای محلی و نداشتن تِرَک مسیر ۱۰. تیغه دارای کارگاه های مناسبی برای فرود است و تیم دارای ۲ حلقه ۵۰ متری طناب بود و با اینکه فرود از چنین مسیر هایی در شرایط هوای ناپایدار کار دشوار و زمانبری است اما ایمن ترین راه بازگشت همان مسیر صعود بود و تیم با فرض محال پیدا کردن شصت خدا و فرود از آن مسیر باز هم با خطر جدی بهمن روبرو بود ۱۱.موضوع بیمه نکردن راهنمای محلی تیم
در شرایطی که در مواجهه شدن با حوادث بسیاری سکوت اختیار می کنند و به بهانه هایی چون داغدار بودن خانواده ها و برگزاری جلسه تحلیل حادثه ( وعده هایی که هرگز محقق نمی شود)موضوع را مشمول گذر زمان می کنند استقبال و اجراء چنین جلساتی را باید به فال نیک گرفت.
گناه بازماندگان حوادث ،زنده ماندن نیست...
به امید روزی که از تجربیات دیگران استفاده کنیم نه اینکه خود تجربه ای برای دیگران شویم.
@dobisel
۱_ تعداد زیاد نفرات۲.همگن نبودن اعضا تیم(رزومه نوشته شده برای افراد گواه این مطلب بود که بعضی نفرات تیم تجربه اجرای چنین برنامه ای را نداشتند.البته نفرات قوی و با تجربه هم در تیم حضور داشتند). ۳.طبق گفته دختر مرحوم جوکار ، آقای جوکار در مورد خرابی هوا تذکر دادند و تیم عنوان می کنند که ما بلیط گرفتیم و امکان کنسل کردن برنامه وجود ندارد۴.ابتدای تیغه و در طول اول مسیر بارش برف آغاز شده بود و امکان برگشت وجود داشت و متاسفانه به شرایط جوی توجه نشد۵. عنوان شد که اخبار هواشناسی را شب قبل از صعود از مشهد گرفته بودند و بر اساس این اطلاعات بارش برف در ظهر روز حادثه پیش بینی شده بود بنابراین به هشدار هواشناسی توجه نشد و شاید اگر ۴ نفر از اعضا با تجربه و توانای تیم اقدام به صعود و فرود سریع می کردند شاهد این حادثه نبودیم. ۶. بی تجربگی و عدم آمادگی دوستانی که در جانپناه به عنوان تیم پشتیبان ماندند، این دوستان وقتی به سراغ نفر مانده در راه رفتند گفتند " بیهوش بود. کوله را زیرش گذاشتیم و لباس به تنش پوشاندیم و صبح فهمیدیم یخ زده" در صورتی که به نظرم می شد برای نجات این فرد تلاش بیشتری کرد. ۶. برنامه های آذر ماه از شرایط زمستانی اگر دشوارتر نباشند ساده تر نیستند. اما همین اسم برنامه پاییزه باعث سهل انگاری هایی در مورد اجرای برنامه می شود. ۷. نداشتن امکانات ناوبری کافی. ۸. به گفته اعضای بازمانده، تیم پس از گم شدن اقدام به راه رفتن و پیمایش کور می کند و فقط سعی در کاهش ارتفاع دارد( شاید با کمی صبر و اقدام به بیواک میزان تلفات این حادثه کمتر می شد).۹. اتکای بیش از حد به راهنمای محلی و نداشتن تِرَک مسیر ۱۰. تیغه دارای کارگاه های مناسبی برای فرود است و تیم دارای ۲ حلقه ۵۰ متری طناب بود و با اینکه فرود از چنین مسیر هایی در شرایط هوای ناپایدار کار دشوار و زمانبری است اما ایمن ترین راه بازگشت همان مسیر صعود بود و تیم با فرض محال پیدا کردن شصت خدا و فرود از آن مسیر باز هم با خطر جدی بهمن روبرو بود ۱۱.موضوع بیمه نکردن راهنمای محلی تیم
در شرایطی که در مواجهه شدن با حوادث بسیاری سکوت اختیار می کنند و به بهانه هایی چون داغدار بودن خانواده ها و برگزاری جلسه تحلیل حادثه ( وعده هایی که هرگز محقق نمی شود)موضوع را مشمول گذر زمان می کنند استقبال و اجراء چنین جلساتی را باید به فال نیک گرفت.
گناه بازماندگان حوادث ،زنده ماندن نیست...
به امید روزی که از تجربیات دیگران استفاده کنیم نه اینکه خود تجربه ای برای دیگران شویم.
@dobisel
Forwarded from کوهنوردی با مسعود فرحبخش (وبسایت بام ایران)
وقتی بارها و بارها گفته می شود که فدراسیون به جای اخذ مبلغ 50 دلاری از کوهنوردان خارجی کمی هم بر ورود و خروج کوهنوردان داخلی به دماوند نظارت کند و شهرداری رینه به جای اخذ فقط مبلغی بابت ورودیه به منطقه چاره ای برای دماوند بیاندیشد از چه چیزی صحبت می کنیم؟
عکس زیر را ببینید، فدراسیون و شهرداری رینه دو نهاد کاملا ناکارآمد در مدیریت مهمترین اثرطبیعی ملی کشور از حضور کوهنوردان در منطقه میلیاردها تومان درآمد کسب می کنند اما دریغ از ریالی هزینه بابت مدیریت صعود به دماوند، این عکس یک هشدار بسیار جدی برای وقوع یک فاجعه محیط زیستی است. وجود صدها چادر در هر نقطه ای از کوه، گسترش چشمگیر اکوکمپ ها احتمالا در آینده، کمپ هایی که فقط نام اکوکمپ را یدک می کشند و از استفاده خدمات و انرژی های تجدید پذیر و یا بازیافت پسماند و سایر استانداردهای بین المللی اکوکمپ ها در آن ها خبری نیست، وجود ده ها قاطر، هزاران کوهنورد، ساختمان بتنی که فاقد خدمات دهی مناسب است و همه این عوامل باهم یعنی اینکه دماوند ما به زودی با یک فاجعه محیط زیستی درگیر خواهد شد. چاره کار چیست؟
تا دیر نشده است فکری کنیم
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
عکس زیر را ببینید، فدراسیون و شهرداری رینه دو نهاد کاملا ناکارآمد در مدیریت مهمترین اثرطبیعی ملی کشور از حضور کوهنوردان در منطقه میلیاردها تومان درآمد کسب می کنند اما دریغ از ریالی هزینه بابت مدیریت صعود به دماوند، این عکس یک هشدار بسیار جدی برای وقوع یک فاجعه محیط زیستی است. وجود صدها چادر در هر نقطه ای از کوه، گسترش چشمگیر اکوکمپ ها احتمالا در آینده، کمپ هایی که فقط نام اکوکمپ را یدک می کشند و از استفاده خدمات و انرژی های تجدید پذیر و یا بازیافت پسماند و سایر استانداردهای بین المللی اکوکمپ ها در آن ها خبری نیست، وجود ده ها قاطر، هزاران کوهنورد، ساختمان بتنی که فاقد خدمات دهی مناسب است و همه این عوامل باهم یعنی اینکه دماوند ما به زودی با یک فاجعه محیط زیستی درگیر خواهد شد. چاره کار چیست؟
تا دیر نشده است فکری کنیم
وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610
Forwarded from پشتِ كوه
بازهم ردپای شرکت های منتسب به کارکنان فدراسیون کوهنوردی در اجرای رویدادهای ورزشی..
از کمپ های علم کوه و دماوند.. تا اجرای جشنواره ها و اجلاس های مختلف تنها توسط یک شرکت گردشگری!
فدراسیون کوهنوردی پاسخ دهد : بر اساس کدام مناقصه و فراخوان عمومی با یک شرکت مشخص برای انجام کارهای خود قرارداد امضا کرده است؟!
چگونه تنها یک شرکت گردشگری (متعلق به مسئولین روابط بین الملل فدراسیون) مجری برگزاری رویدادهای بین المللی، اعزام های تیم ملی و دیگر فعالیت های اینچنینی فدراسیون می شود؟!
آیا نمی توان عنوان سوء استفاده از موقعیت و جایگاه برای کسب منافع مالی را برای این اتفاقات انتخاب کرد؟!
مطالب خود را جهت انتشار براي ما ارسال كنيد
@poshtkouh
از کمپ های علم کوه و دماوند.. تا اجرای جشنواره ها و اجلاس های مختلف تنها توسط یک شرکت گردشگری!
فدراسیون کوهنوردی پاسخ دهد : بر اساس کدام مناقصه و فراخوان عمومی با یک شرکت مشخص برای انجام کارهای خود قرارداد امضا کرده است؟!
چگونه تنها یک شرکت گردشگری (متعلق به مسئولین روابط بین الملل فدراسیون) مجری برگزاری رویدادهای بین المللی، اعزام های تیم ملی و دیگر فعالیت های اینچنینی فدراسیون می شود؟!
آیا نمی توان عنوان سوء استفاده از موقعیت و جایگاه برای کسب منافع مالی را برای این اتفاقات انتخاب کرد؟!
مطالب خود را جهت انتشار براي ما ارسال كنيد
@poshtkouh