تریلر صعود قله k7، پاکستان
@dobisel

تریلر صعود قله ۶۶۵۷متری هاگشو(hagshu)
@dobisel

گره بولین اسپانیایی
@dobisel

چشم‌ انداز...
@dobisel

نمی دانم چرا هر بار که حادثه ای اتفاق می افتد سراغ این نوشته می روم..‌. بارها آن را خوانده ام و گهگاهی در عمل فراموشش کرده ام.
ذهن فراموشکاری داریم...
حوادث را می بینیم، می شنویم، کارشناس می شویم و نظریه پردازی می کنیم، قاضی می شویم و رای صادر می کنیم اما درس نمی گیریم.
این مطلب را در کانال و وبلاگ قبلا منتشر کرده ام اما باز هم توجه دوستان را به خواندن این مقاله جلب می کنم. به امید روزی که یادمان نرود.
@dobisel

کیش کیه؟
نوشته رحیم دانایی
منبع:www.dobisel.blogfa.com
@dobisel

حس یک تصویر

@dobisel

تریلر صعود به قله shiva
@dobisel

تکنیک های برش غیر مستقیم کارگاه
@dobisel

حس یک تصویر.....
آزاد کوه

@dobisel

تریلر صعود به قله ۷۲۸۴ متری muztagh tower

@dobisel

نخستین صعود زمستانی قله دیوچال(نوکانی)

موقعیت: سمت شرقی جاده تنگ گلو کلاردشت و کوهستان دلیر

@vian_zone

خوب است از موفقیت دیگران خوشحال شویم....
نخستین صعود زمستانی قله دیوچال را به دوستان خوبم محسن سام دلیری و حسین نوشین تبریک می گویم

@dobisel

🔺روایتی خواندنی از «رافائل فرونیا» در دل «کی‌دو» :
با من در «کی‌دو» همراه شوید!
@koohnevesht

پنج روزی است که خورشیدی بر ما نتابیده، روزهای تمام خاکستری و پر باد...
امروز، روز حمام است، در انتهای آشپزخانه به هم ریخته، راهرویی است که در انتهای آن، یخ ها را ذوب کرده و آماده دوش گرفتن می شوند!
وسایل حمام ناچیزم را با خود به حمام می برم و هم زمان کاسه ای کوچک هم از آشپزخانه، بر می دارم. لباس ها و وسایلم را آویزان می کنم، منتظر می مانم تا، صابون مایع خوشبویم که دست کمی از سنگ ندارد، کمی نرم شود، کاسه ای آب جوش را در دمای 21- حمام رویایی، بر سرم می ریزم، لحظه ای احساس قرار گرفتن در مواد مذاب به من دست می دهد و به ثانیه ای، شروع به سرد و غیرقابل تحمل شدن، می کند. به انگشتان پایم که می رسد، دیگر کاملا تبدیل به تکه های یخ می شود.
مسابقه سرعت شروع می شود... شامپو، آب جوش... یخ... شامپو... آب داغ... تکه های یخ... و رفته رفته آب، ولرم می شود...
تمام مدت ترس افتادن بر روی تکه های یخ نیز با تو خواهد بود.

آب که دیگر ولرم شده است، به پایان می رسد و این یعنی پایان مسابقه...

فضا انباشته از بوی صابون و شامپو و تمیزی می شود... احساس زنده شدن پوست، روح...
وقتی که از حمام بیرون می آیم، همه با تعجب به من نگاه می کنند، گویی موجودی عجیب، از فضا بر آن جا فرود آمده است...
صداهایی را در اطراف می شنوم: «من که تا در آمدن خورشید، صبر خواهم کرد... هیچ کس از حمام نرفتن نمرده... صحبت هایی از این دست...»

این جا همچنان باد می وزد، محکم و کوبنده، باد بر دیواره ها چون شلاقی می کوبد... اما ما را ملالی نیست.
با هر متری که از کوه، بالا خواهیم رفت، این اژدهای وحشی را،آرام آرام، رام خواهیم کرد.
عصر است و آماده شب های طولانی و سردتر کی2 می شوم... زندگی را با خود به چادر می برم.
ستاره های ذهنم را می شمارم... صد آرزو، صد ستاره... با درخشیدن هر ستاره، یک آرزو در ذهنم پر رنگ می شود... می شمارم... 1 ستاره، یک آرزو... ستاره دوم... آرزوها شتاب می گیرند...
در این ابر وباد، ستاره ها کجا هستند؟ خواهم گفت...

ستاره های ذهنم کهکشانی می شوند و من امیدوارتر...
چادرهای یخ زده، هیچ گاه خشک نمی شوند.
تکه های یخ، که مرتب در حال آب شدن و یخ زدن هستند، شکل های بی نظیری بر روی سقف و جداره، درست می کنند. نور چراغ قوه من، که بر آن ها می تابد، چون خورشیدی است در میان کهکشان...
یکی یکی بر من چشمک می زنند. و من با آن ها صورت فلکی می سازم.

این جا، زیر این خانه دیواره نازکِ یخ زده، در کوهستان وحشی، من دنیایی دارم، سرشار از زیبایی، سکوت، درخشان، بی نظیر.. نمی توانم لحظه ای چشم از دنیایم بر دارم...

با هر دست کوبنده، باد بر آسمان دنیایم، شکل کهکشانم تغییر می کند و آسمانی جدید می سازد. و به این فکر می کنم که این جا، در قراقروم، در کوهستان سرد و سخت وجدی و محکم، در میان ناله های باد، چقدر همه چیز زیباتر است...

ابتدایی ترین شکل زندگی، دور از تجمل، باعث شده، دنیا را جور دیگر ببینم، ساده پر از زیبایی و پیام...
برای دیدن زیباتر، کافی است فکر و نگاه را تغییر داد.
در این دنیای سرد و یخی، زیباترین لحظات زندگی را دارم، بدون هیج گونه تصنع و ماسک و نقاب. شاید، شاید، شاید، انعکاس نور بر یخچال ها و برف، واقعیت و زیبایی را بر چهره ما می تاباند و در درون ما نمود پیدا می کند.

تا فردا و شروع روز پر تلاش...
«رافائل فرونیا»

—-------------------------
🔴 این مطلب توسط تحریریه «کوه‌نوشت» ترجمه و تنظیم شده است / برداشت با ذکر منبع مجاز است.

@koohnevesht

دنیس اروبکو و آدام بیلیچکی در عرض چند ساعت معادلات کوهنوردی دنیا را بهم ریختند. آنها در زمانی کمتر از 8 ساعت در ارتفاعی بالاتر از 6000 متر در شب تاریک و جهنم سرد نانگاپاربات به الیزابت روول رسیدند. دنیس اروبکو دیشب در همین زمان 200 کیلومتر دورتر در کمپ 1 کوه k2 مستقر بود و اکنون بعد از 24 ساعت جایی در حوالی کمپ سوم نانگاپاربات است.

بی شک آنها شگفت انگیز هستند

وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610

بخش از تمرینات آماده سازی آدام بیلیچکی برای صعود زمستانی کوه k2

وبسایت بام ایران
www.5610m.com
@iran5610

اینجا دنا نیست. اینجا ترکیبی جدید از ماترهورن و k2 است که در اوج کج سلیقگی ایجاد شده ...
لطفا برای نشان دادن داغدار بودن تان در فضای مجازی آنقدر از خود بی خود نشوید که کوه ها را جابجا کنید
@dobisel

جلسه پرسش و پاسخ حادثه کول جنون با میزیانی انجمن کوهنوردان ایران و حضور دوستان باشگاه آزادگان وباشگاه پلنگ برفی مشهد برگزار شد. به عنوان یک مخاطب نه قصد قضاوت دارم و نه دنبال مقصر گشتن به نظرم فایده ای دارد. تیم کول جنون تاوان اشتباهاتش را با از دست دادن جان اعضا تیم و داغدار کردن چند خانواده داد. چه خوب است برداشت هاو تجربیاتمان را مکتوب کنیم و کارمان را به بوته نقد بگذاریم که تا نقد نباشد اصلاحی صورت نمی گیرد. با باور این امر که هیچ چیز بی عیب و نقص نیست برداشت های شخصیم را از جلسه می نویسم. از عوامل اصلی ایجاد حادثه می توان به:
۱_ تعداد زیاد نفرات۲.همگن نبودن اعضا تیم(رزومه نوشته شده برای افراد گواه این مطلب بود که بعضی نفرات تیم تجربه اجرای چنین برنامه ای را نداشتند.البته نفرات قوی و با تجربه هم در تیم حضور داشتند). ۳‌.طبق گفته دختر مرحوم جوکار ، آقای جوکار در مورد خرابی هوا تذکر دادند و تیم عنوان می کنند که ما بلیط گرفتیم و امکان کنسل کردن برنامه وجود ندارد۴.ابتدای تیغه و در طول اول مسیر بارش برف آغاز شده بود و امکان برگشت وجود داشت و متاسفانه به شرایط جوی توجه نشد۵. عنوان شد که اخبار هواشناسی را شب قبل از صعود از مشهد گرفته بودند و بر اساس این اطلاعات بارش برف در ظهر روز حادثه پیش بینی شده بود بنابراین به هشدار هواشناسی توجه نشد و شاید اگر ۴ نفر از اعضا با تجربه و توانای تیم اقدام به صعود و فرود سریع می کردند شاهد این حادثه نبودیم. ۶. بی تجربگی و عدم آمادگی دوستانی که در جانپناه به عنوان تیم پشتیبان ماندند، این دوستان وقتی به سراغ نفر مانده در راه رفتند گفتند " بیهوش بود. کوله را زیرش گذاشتیم و لباس به تنش پوشاندیم و صبح فهمیدیم یخ زده" در صورتی که به نظرم می شد برای نجات این فرد تلاش بیشتری کرد. ۶. برنامه های آذر ماه از شرایط زمستانی اگر دشوارتر نباشند ساده تر نیستند. اما همین اسم برنامه پاییزه باعث سهل انگاری هایی در مورد اجرای برنامه می شود. ۷. نداشتن امکانات ناوبری کافی. ۸. به گفته اعضای بازمانده، تیم پس از گم شدن اقدام به راه رفتن و پیمایش کور می کند و فقط سعی در کاهش ارتفاع دارد( شاید با کمی صبر و اقدام به بیواک میزان تلفات این حادثه کمتر می شد).۹. اتکای بیش از حد به راهنمای محلی و نداشتن تِرَک مسیر ۱۰. تیغه دارای کارگاه های مناسبی برای فرود است و تیم دارای ۲ حلقه ۵۰ متری طناب بود و با اینکه فرود از چنین مسیر هایی در شرایط هوای ناپایدار کار دشوار و زمانبری است اما ایمن ترین راه بازگشت همان مسیر صعود بود و تیم با فرض محال پیدا کردن شصت خدا و فرود از آن مسیر باز هم با خطر جدی بهمن روبرو بود ۱۱.موضوع بیمه نکردن راهنمای محلی تیم
در شرایطی که در مواجهه شدن با حوادث بسیاری سکوت اختیار می کنند و به بهانه هایی چون داغدار بودن خانواده ها و برگزاری جلسه تحلیل حادثه ( وعده هایی که هرگز محقق نمی شود)موضوع را مشمول گذر زمان می کنند استقبال و اجراء چنین جلساتی را باید به فال نیک گرفت.
گناه بازماندگان حوادث ،زنده ماندن نیست...
به امید روزی که از تجربیات دیگران استفاده کنیم نه اینکه خود تجربه ای برای دیگران شویم.


@dobisel