سیاست یک بام و دو هوا
دوره مربیگری درجه ۳ برف و یخ در منطقه یخچال شمالی سبلان در حال اجراست. آن هم در فصل تابستان، در یخچالی که به گفته کارگروه حفاظت از یخچال های ایران یخچالی بیمار است و در مراسم و بیانیه های مختلف عنوان می شود از صعود به یخچال شمالی سبلان در فصل تابستان اجتناب کنید.
حال سوال این است که برگزاری کمپ جوانان فدراسیون جهانی و لشکرکشی ۱۰۰ نفره و دوره های مربیگری و ...در فصل تابستان روند تخریب یخچال شمالی را تسریع نمی کند؟ اگر جواب منفی است پس دلیل و ضرورت تشکیل این کارگروه چیست؟ اگر پاسخ مثبت است نقش این کارگروه در حفاظت از یخچال های ایران و عمل به وظیفه ی ذاتی، آن هم در مجموعه ای که ایجاد کننده ی این کارگروه است چیست؟
درست است که در رابطه با کاهش تولید گازهای گلخانه ای و جلوگیری از گرم شدن کره زمین کشور های مختلف به راهکار واحدی نرسیده اند و نباید از کارگروه حفاظت از یخچال های ایران توقع کاهش دمای زمین و حفظ و نگهداری یخ یخچال ها را داشت، اما این عدم همسویی بین سیاست های اجرایی فدراسیون و کارگروه های اینچنینی تامل برانگیز است
حفاظت از کل و یوزپلنگ و یخچال به چیزی بیش از شعار و پوستر و سخنرانی نیاز دارد.
به امید روزی که شاهد این سیاست یکبام و دو هوا نباشیم.
@dobisel
دوره مربیگری درجه ۳ برف و یخ در منطقه یخچال شمالی سبلان در حال اجراست. آن هم در فصل تابستان، در یخچالی که به گفته کارگروه حفاظت از یخچال های ایران یخچالی بیمار است و در مراسم و بیانیه های مختلف عنوان می شود از صعود به یخچال شمالی سبلان در فصل تابستان اجتناب کنید.
حال سوال این است که برگزاری کمپ جوانان فدراسیون جهانی و لشکرکشی ۱۰۰ نفره و دوره های مربیگری و ...در فصل تابستان روند تخریب یخچال شمالی را تسریع نمی کند؟ اگر جواب منفی است پس دلیل و ضرورت تشکیل این کارگروه چیست؟ اگر پاسخ مثبت است نقش این کارگروه در حفاظت از یخچال های ایران و عمل به وظیفه ی ذاتی، آن هم در مجموعه ای که ایجاد کننده ی این کارگروه است چیست؟
درست است که در رابطه با کاهش تولید گازهای گلخانه ای و جلوگیری از گرم شدن کره زمین کشور های مختلف به راهکار واحدی نرسیده اند و نباید از کارگروه حفاظت از یخچال های ایران توقع کاهش دمای زمین و حفظ و نگهداری یخ یخچال ها را داشت، اما این عدم همسویی بین سیاست های اجرایی فدراسیون و کارگروه های اینچنینی تامل برانگیز است
حفاظت از کل و یوزپلنگ و یخچال به چیزی بیش از شعار و پوستر و سخنرانی نیاز دارد.
به امید روزی که شاهد این سیاست یکبام و دو هوا نباشیم.
@dobisel
لابد ضرب المثل " طرف زورش به خر نمی رسد، پالانش را می زند" را شنیده اید...
این ضرب المثل داستان دایه های مهربان تر از مادری است که تر و خشک را با هم می سوزانند و گوسفند های یخ زده قله دماوند را که یکی از جاذبه های این قله زیبا بود را با زباله و بنر اشتباه می گیرند و همه را با هم به آتش می کشند.
بر خود واجب می دانم قدردان زحمات این مدافعین گم نام محیط زیست کشورم باشم. امیدوارم با این حماسه ای که آفریدید شاهد برچیده شدن راهبند غیر قانونی دماوند، لغو لشکر کشی به دماوند، پاکسازی زباله های بارگاه سوم و .... باشیم.
حماقتتان مستدام!!!
@dobisel
این ضرب المثل داستان دایه های مهربان تر از مادری است که تر و خشک را با هم می سوزانند و گوسفند های یخ زده قله دماوند را که یکی از جاذبه های این قله زیبا بود را با زباله و بنر اشتباه می گیرند و همه را با هم به آتش می کشند.
بر خود واجب می دانم قدردان زحمات این مدافعین گم نام محیط زیست کشورم باشم. امیدوارم با این حماسه ای که آفریدید شاهد برچیده شدن راهبند غیر قانونی دماوند، لغو لشکر کشی به دماوند، پاکسازی زباله های بارگاه سوم و .... باشیم.
حماقتتان مستدام!!!
@dobisel
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد...
سال گذشته هيئت كوهنوردى خراسان رضوى اعلام كرد قرار است دو برنامه ى صعود برون مرزى زير نظر فدراسيون کوهنوردی انجام شود. طی یک فراخوان گفته شد جهت اخذ مجوز شورای برون مرزی كسانى كه سابقه ى صعود به ٢ قله ى ٧ هزارى و بيشتر را دارند براى صعود ٨ هزارى و كسانى كه اين سابقه را ندارند براى صعود به يک قله ى ٦ يا ٧ هزار متری می توانند در اردوها شركت كنند.
با توجه به اینکه سابقه ى صعود دو قله ى ٧ هزارى را داشتم به طور منظم و كامل در تمام اردوها شركت کردم و به گواه اعضای شرکت کننده از آماده ترین افراد این اردو ها بودم. همه چیز برای اعزام ما آماده بود تا اینکه چند هفته پيش با بنده تماس گرفته شد و پس از يك قرار حضورى به بنده اعلام شد اسپانسر برنامه حاضر به پرداخت هزینه نشده و ديگر حامى مالی جهت اجراى اين برنامه وجود ندارد و هر كس بايد با هزينه ى شخصى در اين برنامه(صعود قله ى مانسلو)شركت كنه.بعد از يكسال تمرين و اردو اين حرف كه ديگر اسپانسرى نيست و هر كس بايد خودش ٤٠-٣٠ ميليون تومان هزينه كند تا بتواند در برنامه شركت كنه مثل آواری روى سٓرٓم خراب شده بود. با خودم گفتم این شرایط برای همه ی ماست و کاری از دستمان بر نمی آید...
سه روز بعد از این ماجرا دوستی عكسى را برایم فرستاد كه فهميدم تیم با همان اسپانسر جهت صعود به مانسلو به نپال اعزام می شود. برایم سوال بود که چرا نام من در میان نفرات نیست. با پیگیری هایی که انجام دادم گفتند: شما دوره نقشه خوانی و جی پی اس و ... را نگذرانده اید،به همين خاطر فدراسيون شما را تاييد نكرده! گفتم شما روز اول فقط گفتيد شرط لازم برای صعود ٨ هزارى،سابقه ى صعود دو قله ى هفت هزار متری است و اينكه شما يك سال وقت داشتيد اين موضوع را به من بگویيد تا من بقيه ى دوره ها را بگذرانم(مثل دوره ى رياست هيات قبلى كه قبل از صعودهای برون مرزى برای اعضاى تيمش اين دوره ها رو برگزار ميكرد).
جالب اينكه واسه من از طرف كشور نپال دعوتنامه صادر شده بود و مورد تاييد بودم ...
مهمتر از همه اينكه اگه من تاييد نشدم قطعا آن ٣ نفر از ۵ نفر اعضا تیم هم نبايد تاييد ميشدند چون هيچ یک سابقه ى صعود دو قله ى هفت هزارى را نداشتند و به طور منظم در برنامه ها شركت نمی کردند. هيچ تست كوپرى هم گرفته نشد تا مبنا و ملاکی برای انتخاب افراد باشد .
حرف آخر اين بود كه اگه ميخواهى در تيم باشی بايد ٤٠ ميليون تومان (که بعد گفته شد٥٠ ميليون تومان) پرداخت كنى..
حال سوالم این است
طبق قانون فدراسيون حتما بايد يك پزشك مورد تاييد خود فدراسيون همراه تيم (در نپال)باشد كه نبود(البته بعضى ها گفتند فلان پيشكسوت به عنوان پزشك همراه تيم بوده اما چون ايشان پزشك نيستند و مدرك پزشكى هم ندارند، ترجيح داده شده اسمى از ايشان بُرده نشود)چطور در این تیم پزشک وجود ندارد؟ اعضایی که به دو قله بالای هفت هزار مترصعود نکرده اند چطور در ترکیب نهایی تیم جای می گیرند؟
با توجه به اینکه ناممن در ترکیب اعضای تیم بود و دولت نپال برایم دعوتنامه فرستاده بود هزینه ای که از اسپانسر برای حضورم گرفته شده بود صرف چه کاری شد؟چرا قانون برای بقیه نیست؟
بی صبرانه منتظر پاسخ هیات محترم استان هستم...
@dobisel
@koohyar_Club
تا سختی کمان شما نیز بگذرد...
سال گذشته هيئت كوهنوردى خراسان رضوى اعلام كرد قرار است دو برنامه ى صعود برون مرزى زير نظر فدراسيون کوهنوردی انجام شود. طی یک فراخوان گفته شد جهت اخذ مجوز شورای برون مرزی كسانى كه سابقه ى صعود به ٢ قله ى ٧ هزارى و بيشتر را دارند براى صعود ٨ هزارى و كسانى كه اين سابقه را ندارند براى صعود به يک قله ى ٦ يا ٧ هزار متری می توانند در اردوها شركت كنند.
با توجه به اینکه سابقه ى صعود دو قله ى ٧ هزارى را داشتم به طور منظم و كامل در تمام اردوها شركت کردم و به گواه اعضای شرکت کننده از آماده ترین افراد این اردو ها بودم. همه چیز برای اعزام ما آماده بود تا اینکه چند هفته پيش با بنده تماس گرفته شد و پس از يك قرار حضورى به بنده اعلام شد اسپانسر برنامه حاضر به پرداخت هزینه نشده و ديگر حامى مالی جهت اجراى اين برنامه وجود ندارد و هر كس بايد با هزينه ى شخصى در اين برنامه(صعود قله ى مانسلو)شركت كنه.بعد از يكسال تمرين و اردو اين حرف كه ديگر اسپانسرى نيست و هر كس بايد خودش ٤٠-٣٠ ميليون تومان هزينه كند تا بتواند در برنامه شركت كنه مثل آواری روى سٓرٓم خراب شده بود. با خودم گفتم این شرایط برای همه ی ماست و کاری از دستمان بر نمی آید...
سه روز بعد از این ماجرا دوستی عكسى را برایم فرستاد كه فهميدم تیم با همان اسپانسر جهت صعود به مانسلو به نپال اعزام می شود. برایم سوال بود که چرا نام من در میان نفرات نیست. با پیگیری هایی که انجام دادم گفتند: شما دوره نقشه خوانی و جی پی اس و ... را نگذرانده اید،به همين خاطر فدراسيون شما را تاييد نكرده! گفتم شما روز اول فقط گفتيد شرط لازم برای صعود ٨ هزارى،سابقه ى صعود دو قله ى هفت هزار متری است و اينكه شما يك سال وقت داشتيد اين موضوع را به من بگویيد تا من بقيه ى دوره ها را بگذرانم(مثل دوره ى رياست هيات قبلى كه قبل از صعودهای برون مرزى برای اعضاى تيمش اين دوره ها رو برگزار ميكرد).
جالب اينكه واسه من از طرف كشور نپال دعوتنامه صادر شده بود و مورد تاييد بودم ...
مهمتر از همه اينكه اگه من تاييد نشدم قطعا آن ٣ نفر از ۵ نفر اعضا تیم هم نبايد تاييد ميشدند چون هيچ یک سابقه ى صعود دو قله ى هفت هزارى را نداشتند و به طور منظم در برنامه ها شركت نمی کردند. هيچ تست كوپرى هم گرفته نشد تا مبنا و ملاکی برای انتخاب افراد باشد .
حرف آخر اين بود كه اگه ميخواهى در تيم باشی بايد ٤٠ ميليون تومان (که بعد گفته شد٥٠ ميليون تومان) پرداخت كنى..
حال سوالم این است
طبق قانون فدراسيون حتما بايد يك پزشك مورد تاييد خود فدراسيون همراه تيم (در نپال)باشد كه نبود(البته بعضى ها گفتند فلان پيشكسوت به عنوان پزشك همراه تيم بوده اما چون ايشان پزشك نيستند و مدرك پزشكى هم ندارند، ترجيح داده شده اسمى از ايشان بُرده نشود)چطور در این تیم پزشک وجود ندارد؟ اعضایی که به دو قله بالای هفت هزار مترصعود نکرده اند چطور در ترکیب نهایی تیم جای می گیرند؟
با توجه به اینکه ناممن در ترکیب اعضای تیم بود و دولت نپال برایم دعوتنامه فرستاده بود هزینه ای که از اسپانسر برای حضورم گرفته شده بود صرف چه کاری شد؟چرا قانون برای بقیه نیست؟
بی صبرانه منتظر پاسخ هیات محترم استان هستم...
@dobisel
@koohyar_Club
Forwarded from سی قاف (Ehsan Bashirganji)
چند ماه از اتفاقي كه براي تيم ايراني به سرپرستي همايون مويدزاده جهت صعود قله كارل ماركس كه منجر به كشته شدن احمد نيك بيان شد، نمي گذرد!
حادثه اي كه قصور اصلي آن برعهده سرپرست برنامه بوده است.
حال چگونه مي شود كه از آن حادثه درس نگرفته شاهد فراخوان دوباره از سوي اين شخص براي برگزاري اردوهاي صعود به قلل ٧٠٠٠متر هستيم؟
مرزبندي هاي وقاحت و حماقت تا چه اندازه جابجا شده است؟
آن روز در يادداشتي يادآور شدم كه اگر هركدام از ما بجاي خنديدن به عناوين مضحكي (ركورد دار سني صعود نوشاخ) كه ايشان براي خود برگزيده بود مقابل اش موضع گيري مي كرديم شاهد حادثه براي مرحوم نيك بيان نبوديم.
حال كه او همچنان در توهم اولين بودن شب را به روز مي رساند بياييد با آگاهي بخشي مانع از بروز حوادث احتمالي در آينده شويم.
همين.
@Boorjsina
حادثه اي كه قصور اصلي آن برعهده سرپرست برنامه بوده است.
حال چگونه مي شود كه از آن حادثه درس نگرفته شاهد فراخوان دوباره از سوي اين شخص براي برگزاري اردوهاي صعود به قلل ٧٠٠٠متر هستيم؟
مرزبندي هاي وقاحت و حماقت تا چه اندازه جابجا شده است؟
آن روز در يادداشتي يادآور شدم كه اگر هركدام از ما بجاي خنديدن به عناوين مضحكي (ركورد دار سني صعود نوشاخ) كه ايشان براي خود برگزيده بود مقابل اش موضع گيري مي كرديم شاهد حادثه براي مرحوم نيك بيان نبوديم.
حال كه او همچنان در توهم اولين بودن شب را به روز مي رساند بياييد با آگاهي بخشي مانع از بروز حوادث احتمالي در آينده شويم.
همين.
@Boorjsina
به بهانه نهمین سالگرد درگذشت خلیل عبد نکویی
سال ۸۲ برای اولین بار دیدمش. با یک گونی پر از کاپشن پَر تاناکورا بودم. قیافه سبزه ای داشت و چشم هایی که همیشه می خندید. خندید و به شوخی گفت دست فروشی؟ گفتم نه، جوراب پر ندارم، ۱۲ تا کاپشن رو ۱۰ هزار تومن خریدم که با پر داخلش جوراب پر درست کنم. گفت ببینم چی شکار کردی؟ یکیش رو سوا کرد و گفت این برای من. به همین سادگی دوست شدیم. دل زنده و شاد و باحوصله بود و عکاسی بی نظیر. دوستی ها ادامه پیدا کرد و گهگاهی به مغازه عکاسیش می رفتم. سال۸۶ در برنامه صعود زمستانی جبهه شمالی دماوند هم چادر بودیم. روی قله باد چادر را متلاشی کرد. ما داد و بیداد می کردیم و برای رفتن عجله داشتیم. با همان لهجه غلیظ همدانی می گفت هیچ هولم نکن. صبر کن می ریم و دستان بی حس و سرمازده مان را که مثل چوب شده بود می مالید و با قاشق برف داخل پوش کفش ها را خالی می کرد. آن سرما رفاقتمان را بیشتر کرد. هفته ای دو سه روز با هم یخنوردی می کردیم. صبورانه از کارش می زد و برای آب کردن یخ شلنگ آبی که از آبشار گنج نامه روی کتیبه کنارش کشیده بود ساعت ها وقت می گذاشت. دوستی و برنامه رفتن ها ادامه داشت...
سر پراو رفتن ما کمی دلخور بود و می گفت تک خوری کرده ایم. هنوز هم نمی دانم چه اصراری به پیمایش پراو داشت. شاید می خواست چند سال دوریش از کوه را با برنامه های متعدد جبران کند. قرار شد مهر ۸۷ با هم برویم. هفته آخر با هم بیستون بودیم. چقدر گفتیم و خندیدیم و ندانستیم که این آخرین دیدارمان است.
بنا به دلایلی از رفتن مجدد پراو سر باز زدم. بلکه با گذشت زمان او هم بگذرد.
حالا او تک خوری کرده بود و بی خبر و چراغ خاموش هماهنگ کرد و رفت
و رفت...
و غم نبودنش ماند و ماند و خواهد ماند...
یادت سبز دوست روز های سرد.
@dobisel
سال ۸۲ برای اولین بار دیدمش. با یک گونی پر از کاپشن پَر تاناکورا بودم. قیافه سبزه ای داشت و چشم هایی که همیشه می خندید. خندید و به شوخی گفت دست فروشی؟ گفتم نه، جوراب پر ندارم، ۱۲ تا کاپشن رو ۱۰ هزار تومن خریدم که با پر داخلش جوراب پر درست کنم. گفت ببینم چی شکار کردی؟ یکیش رو سوا کرد و گفت این برای من. به همین سادگی دوست شدیم. دل زنده و شاد و باحوصله بود و عکاسی بی نظیر. دوستی ها ادامه پیدا کرد و گهگاهی به مغازه عکاسیش می رفتم. سال۸۶ در برنامه صعود زمستانی جبهه شمالی دماوند هم چادر بودیم. روی قله باد چادر را متلاشی کرد. ما داد و بیداد می کردیم و برای رفتن عجله داشتیم. با همان لهجه غلیظ همدانی می گفت هیچ هولم نکن. صبر کن می ریم و دستان بی حس و سرمازده مان را که مثل چوب شده بود می مالید و با قاشق برف داخل پوش کفش ها را خالی می کرد. آن سرما رفاقتمان را بیشتر کرد. هفته ای دو سه روز با هم یخنوردی می کردیم. صبورانه از کارش می زد و برای آب کردن یخ شلنگ آبی که از آبشار گنج نامه روی کتیبه کنارش کشیده بود ساعت ها وقت می گذاشت. دوستی و برنامه رفتن ها ادامه داشت...
سر پراو رفتن ما کمی دلخور بود و می گفت تک خوری کرده ایم. هنوز هم نمی دانم چه اصراری به پیمایش پراو داشت. شاید می خواست چند سال دوریش از کوه را با برنامه های متعدد جبران کند. قرار شد مهر ۸۷ با هم برویم. هفته آخر با هم بیستون بودیم. چقدر گفتیم و خندیدیم و ندانستیم که این آخرین دیدارمان است.
بنا به دلایلی از رفتن مجدد پراو سر باز زدم. بلکه با گذشت زمان او هم بگذرد.
حالا او تک خوری کرده بود و بی خبر و چراغ خاموش هماهنگ کرد و رفت
و رفت...
و غم نبودنش ماند و ماند و خواهد ماند...
یادت سبز دوست روز های سرد.
@dobisel
گزارش حادثه غار پراو سال ۸۷
http://www.usef.blogfa.com/8708.aspx
گزارش روز شمار تیم امداد
http://magma.blogfa.com/post-14.aspx
@dobisel
http://www.usef.blogfa.com/8708.aspx
گزارش روز شمار تیم امداد
http://magma.blogfa.com/post-14.aspx
@dobisel
