شرایطی را در نظر بگیرید که یک رشته طناب به همراه دارید و به فرودی بلند می رسید. به دلیل شرایط محیطی نظیر خیس بودن سنگ یا دشوار بودن آن امکان فرود بدون طناب وجود ندارد. طول طناب آنقدر نیست که به صورت دولا به زمین برسد و بتوانید بعد از فرود طناب را جمع کنید. امکان دور زدن این مانع و اصلاح مسیر و بازگشت وجود ندارد. از سویی دیگر از موانع بعدی اطلاعی ندارید و نمی توانید قید طناب را بزنید و آن را به صورت ثابت باقی بگذارید و فرود بروید چون ممکن است در ادامه مسیر به آن نیاز داشته باشید.
☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡
۱-از این روش فقط باید در شرایطی استفاده کرد که هیچ راهکار دیگری وجود ندارد.
۲-نفرات تیم بر روی طناب ثابت فرود می روند و فقط نفر آخر(بهترین فرد تیم) از این روش استفاده می کند.
۳- در تمرین این روش حتما توسط طناب دیگری از بالا حمایت شوید چون کوچکترین اشتباهی در انجام آن حادثه ساز خواهد شد.
۴-فرود را بدون کوچکترین شوک و ضربه ناگهانی انجام دهید و با رسیدن به انتهای طناب، با شوکی محکم و قوی طناب را رها کنید.
۵- در این روش قسمت انتهایی طناب در کارگاه جا خواهد ماند.
۶- در تمرین این روش حضور مربی و استفاده از طناب حمایت الزامی است.
@dobisel
☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡☡
۱-از این روش فقط باید در شرایطی استفاده کرد که هیچ راهکار دیگری وجود ندارد.
۲-نفرات تیم بر روی طناب ثابت فرود می روند و فقط نفر آخر(بهترین فرد تیم) از این روش استفاده می کند.
۳- در تمرین این روش حتما توسط طناب دیگری از بالا حمایت شوید چون کوچکترین اشتباهی در انجام آن حادثه ساز خواهد شد.
۴-فرود را بدون کوچکترین شوک و ضربه ناگهانی انجام دهید و با رسیدن به انتهای طناب، با شوکی محکم و قوی طناب را رها کنید.
۵- در این روش قسمت انتهایی طناب در کارگاه جا خواهد ماند.
۶- در تمرین این روش حضور مربی و استفاده از طناب حمایت الزامی است.
@dobisel
گاهی شرایطی پیش می آید که برای حمایت نفر دوم در برفچال ها زمان یا ضرورتی برای ایجاد کارگاه وجود ندارد و با روش هایی ساده و سریع می توان حمایت نفر دوم را انجام داد.
یکی از این روش ها تکنیک حمایت پا کلنگ است. در این روش نفر اول کلنگ خود را به صورت عمودی نسبت به افق در برف فرو می کند و پای خود را جلو آن قرار می دهد و طناب نفر دوم را از پشت کلنگ عبور می دهد و طناب حمایت را نیم دور از پشت کفش عبور می دهد تا شکست بیشتری روی طناب ایجاد شود.
فیلم آموزش این تکنیک را در پایین این مطلب ببینید👇👇👇
@dobisel
یکی از این روش ها تکنیک حمایت پا کلنگ است. در این روش نفر اول کلنگ خود را به صورت عمودی نسبت به افق در برف فرو می کند و پای خود را جلو آن قرار می دهد و طناب نفر دوم را از پشت کلنگ عبور می دهد و طناب حمایت را نیم دور از پشت کفش عبور می دهد تا شکست بیشتری روی طناب ایجاد شود.
فیلم آموزش این تکنیک را در پایین این مطلب ببینید👇👇👇
@dobisel
حمایت کارابین کلنگ: این روش نیز برای حمایت نفر دوم در برفچال است. در این روش نفر اول طنابچه یا تسمه ای را با گره خفت یا گره خود حمایت به بدنه کلنگ متصل می کند، سپس کارابینی را به آن متصل می کرده و کلنگ را با زاویه عمود نسبت به سطح افق در برف فرو می برد و طناب نفر دوم را از داخل کارابین عبور داده و پای خود را بر روی این طنابچه قرار می دهد، سپس با انداختن طناب بر روی شانه یا کمر اقدام به حمایت نفر دوم می کند.
فیلم آموزش این تکنیک را در پایین این مطلب ببینید👇👇👇
@dobisel
فیلم آموزش این تکنیک را در پایین این مطلب ببینید👇👇👇
@dobisel
استفاده از گره پروسیک یکی از روش های متداول جهت حمایت در فرودهای بلند است. بیشتر افراد معمولا پس از ایجاد گره پروسیک آن را به صورت ساده داخل کارابین متصل به هارنس می اندازند و در نتیجه طنابچه پروسیک آزادانه در داخل کارابین حرکت می کند و ممکن است به دلیل چرخش کارابین، طنابچه روی دهانه کارابین قرار بگیرد و به آن فشار وارد کند. عده ای نیز برای جلوگیری از حرکت طنابچه داخل کارابین از گره خفت یا خود حمایت استفاده می کنند که این کار تا حدی حرکت طنابچه را در کارابین محدود می کند اما با نوسان طنابچه همچنان احتمال شل شدن آن و قرارگرفتن روی دهانه کارابین وجود دارد. در فیلم زیر نحوه صحیح اتصال طنابچه پروسیک به کارابین را با کمترین حرکت ببینید
@dobisel
@dobisel
محمود اجل در سال 1281 در شهر همدان متولد و در سن هفت سالگی در سال 1288همراه پدرش به قلّه الوند صعود کرد و با این صعود چنان عشق و علاقه و شوری در او پدیدار شد که مدت پنجاه و پنج سال ( تا زمانی که توان کوه رفتن داشت ) به کوهنوردی ادامه داد.
زنده یاد محمود اجل اولین کوهنورد کلاسیک همدان و از اولین کوهنوردان نامی کشور بود که کوهنوردی نوین و فنی و علمی را در ایران شروع نمودند اساتید بزرگ کوهنوردی ایران : کاظم گیلان پور ، جلیل کتیبه ای ، کیغام میناسیان و محمود اجل پایه کوهنوردی نوین ایران را بنا نهادند و اولین صعود بر روی کوه های بزرگ کشور از جمله دماوند ، علم کوه ، اشترانکوه ، دنا ، زردکوه ، … را داشتند و با گزارشات جالب و ارزنده خود راه را برای کوهنوردان جوان آن زمان گشودند.
و در این راه مرحوم اجل علیرغم مشکگلات مالی و سختی های اندر سر راه با صعود کوه های کشور با شعر و نقاشی و کمی عکاسی و گزارش کوه فرهنگ کوهنوردی را ترویج می نمود. و نقش بسیار ارزنده ای داشت.
در سالهای 1290 تا 1304 با همکلاسی ها روزهای جمعه کوه خورزنه ( در شرق همدان ) را که امروز به شکل کلاسیک کلاسهای کوهنوردی در آن برگزار میگردد ، به کوه پیمایی و تمرین می پرداخته و از آنجا بعنوان اولین کلاس آموزش کوهنوردی یاد می کند.
در سال 1306 در مسافرتی به تهران با دیدن قلّه توچال ، شیفته آن شده و تصمیم به صعود آن گرفت. در یکی از روزها سوار بر الاغ شده با پرداخت 3 ریال فاصله تهران تا ده تجریش آن زمان و سپس ادامه راه را تا دربند را سه ساعته طی کرد و از آنجا با پرداخت ده شاهی سوار بر قاطر ، خود را به پس قلّه رسانده و با راهنمایی علف چین ها و یک شب مانی ، به قلّه صعود کرد.
نوگرایی و اشتیاق به کوهنوردی باعث شد با اراده ای استوار به شناسایی و صعود قلل مرتفع ایران که بعضاً تا آن زمان ناشناخته بودند و پای کوهنوردان بدان ها نخورده بود پرداخت. اگر چه اولین صعود بر قلل و ارتفاعات یا پیمایش غارها امتیاز محسوب می گشت ، وی کمترین ادعایی نداشت و خودستایی نکرد و آنچه نگاشت با هدف معرفی کوه ها و مناطق کوهستانی ایران بود.
اجل بسیاری از نقاط کوهستانی را شناسایی و به کرات صعود کرد. گاه با خرید قاطر به مدت دو تا سه ماه به کوه های دوردست رفت و بدون داشتن امکانات لازم به مطاله و شناسایی ارتفاعات شاخص کوهستانی پرداخت. اجل معتقد بود کسی که پا بر عرصه طبیعت و کوه می نهد ، میهمان طبیعت بوده و به حریم گلها ، گیاهان و جانوران پا گذارده است و ملزم است آن حریم را محترم شمارد و آرامش و سکوت طبیعت را حفظ کند و مجاز نیست به ترکیب طبیعی کوه دست اندازی کند و اصولاً یکی از شایستگیهای انسان را در حفظ محیط زیست ارزیابی می کرد. وی کوه نشینان را دوست می داشت و احترام ویژه ای برای آنان قائل بود. کوهنوردان جوان امروز که با همه امکانات ، کوه های دور افتاده ترین نقاط ایران را با آرامش و بدون مخاطره ای صعود می کنند ، آگاه باشند که این امر در سایه تلاش های اجل ها که تنها و با کوله پشتی که خود از پوست کوسفند درست می کردند و همچنین با لوازم دست ساز ، کوهنوردی را برای آنان هموار ساخته اند. یکی از همنوردان ایشان که از چهره های تأثیر گذار و شاخص کوهنوردی کشور می باشد اظهار داشت : اجل چهارصد قلّه از کوه های غرب کشور را در آن سال ها صعود کرده است.
محمود اجل در سال 1327 و در سن چهل و شش سالگی به اتفاق همنوردان جوان (( گروه کوهنوردان آزاد )) را تأسیس کرده ، سپس شعباتی در شهرهای همدان ، رشت و کرمان نیز دایر نمودند.
تاریخ صعود برخی از صعودهای مهم محمود اجل:
صعود قلّه های منطقه الوند تا سال 1304 – قلّه توچال 1306 – دماوند 1326 – کوههای منطقه دنا 1329 – کوههای منطقه دنا 1330 – کوههای منطقه کرمان ( هزار ، لاله زار ، محمد آلال ، چپار) 1330 – شیرکوه و برفخانه 1330 – علم کوه و تخت سلیمان 1332 همراه با آقای گیلان پور –اشترانکوه 1334 – خان گرمز 1338 – آزاد کوه 1337 – کرکس 1339 جوپار احتمالاً سال 1330
اجل از مربیان دوره دوم کوهنوردی کشور بود و در سال 1333 در سن پنجاه و دو سالگی این دوره را پشت سرنهاد. ایشان همچنین در کلاس ها در امر آموزش فعالیت مجدانه ای داشت و مبانی اخلاقی و مهرورزی را سرلوحه امور قرار می داد و با طرح مباحث کوهنوردی و مسائل اجتماعی ابعاد این ورزش را توسعه و بسط می داد. در این کلاسها ضمن بهره مندی از کوهنوردی تجربه های مفیدی نیز انتقال پیدا می کرد.
کوهنوردان پیشکسوت امروز که تحت آموزش های وی هم قرار داشته اند فراموش نکرده اند که در دره های (( لالان )) و (( دارآباد )) در کلاسهای کوهنوردی چگونه خستگی ناپذیر و بدون کوچکترین چشم داشت اهتمام می ورزید. یکی دیگر از کوهنوردان با بازگو کردن خاطرات خود چنین بیان کرد: مرا بیاد گذشته ها انداختید ، یاد زمانی که با کوله پشتی سبکی به کوه می رفتیم و با کوله
زنده یاد محمود اجل اولین کوهنورد کلاسیک همدان و از اولین کوهنوردان نامی کشور بود که کوهنوردی نوین و فنی و علمی را در ایران شروع نمودند اساتید بزرگ کوهنوردی ایران : کاظم گیلان پور ، جلیل کتیبه ای ، کیغام میناسیان و محمود اجل پایه کوهنوردی نوین ایران را بنا نهادند و اولین صعود بر روی کوه های بزرگ کشور از جمله دماوند ، علم کوه ، اشترانکوه ، دنا ، زردکوه ، … را داشتند و با گزارشات جالب و ارزنده خود راه را برای کوهنوردان جوان آن زمان گشودند.
و در این راه مرحوم اجل علیرغم مشکگلات مالی و سختی های اندر سر راه با صعود کوه های کشور با شعر و نقاشی و کمی عکاسی و گزارش کوه فرهنگ کوهنوردی را ترویج می نمود. و نقش بسیار ارزنده ای داشت.
در سالهای 1290 تا 1304 با همکلاسی ها روزهای جمعه کوه خورزنه ( در شرق همدان ) را که امروز به شکل کلاسیک کلاسهای کوهنوردی در آن برگزار میگردد ، به کوه پیمایی و تمرین می پرداخته و از آنجا بعنوان اولین کلاس آموزش کوهنوردی یاد می کند.
در سال 1306 در مسافرتی به تهران با دیدن قلّه توچال ، شیفته آن شده و تصمیم به صعود آن گرفت. در یکی از روزها سوار بر الاغ شده با پرداخت 3 ریال فاصله تهران تا ده تجریش آن زمان و سپس ادامه راه را تا دربند را سه ساعته طی کرد و از آنجا با پرداخت ده شاهی سوار بر قاطر ، خود را به پس قلّه رسانده و با راهنمایی علف چین ها و یک شب مانی ، به قلّه صعود کرد.
نوگرایی و اشتیاق به کوهنوردی باعث شد با اراده ای استوار به شناسایی و صعود قلل مرتفع ایران که بعضاً تا آن زمان ناشناخته بودند و پای کوهنوردان بدان ها نخورده بود پرداخت. اگر چه اولین صعود بر قلل و ارتفاعات یا پیمایش غارها امتیاز محسوب می گشت ، وی کمترین ادعایی نداشت و خودستایی نکرد و آنچه نگاشت با هدف معرفی کوه ها و مناطق کوهستانی ایران بود.
اجل بسیاری از نقاط کوهستانی را شناسایی و به کرات صعود کرد. گاه با خرید قاطر به مدت دو تا سه ماه به کوه های دوردست رفت و بدون داشتن امکانات لازم به مطاله و شناسایی ارتفاعات شاخص کوهستانی پرداخت. اجل معتقد بود کسی که پا بر عرصه طبیعت و کوه می نهد ، میهمان طبیعت بوده و به حریم گلها ، گیاهان و جانوران پا گذارده است و ملزم است آن حریم را محترم شمارد و آرامش و سکوت طبیعت را حفظ کند و مجاز نیست به ترکیب طبیعی کوه دست اندازی کند و اصولاً یکی از شایستگیهای انسان را در حفظ محیط زیست ارزیابی می کرد. وی کوه نشینان را دوست می داشت و احترام ویژه ای برای آنان قائل بود. کوهنوردان جوان امروز که با همه امکانات ، کوه های دور افتاده ترین نقاط ایران را با آرامش و بدون مخاطره ای صعود می کنند ، آگاه باشند که این امر در سایه تلاش های اجل ها که تنها و با کوله پشتی که خود از پوست کوسفند درست می کردند و همچنین با لوازم دست ساز ، کوهنوردی را برای آنان هموار ساخته اند. یکی از همنوردان ایشان که از چهره های تأثیر گذار و شاخص کوهنوردی کشور می باشد اظهار داشت : اجل چهارصد قلّه از کوه های غرب کشور را در آن سال ها صعود کرده است.
محمود اجل در سال 1327 و در سن چهل و شش سالگی به اتفاق همنوردان جوان (( گروه کوهنوردان آزاد )) را تأسیس کرده ، سپس شعباتی در شهرهای همدان ، رشت و کرمان نیز دایر نمودند.
تاریخ صعود برخی از صعودهای مهم محمود اجل:
صعود قلّه های منطقه الوند تا سال 1304 – قلّه توچال 1306 – دماوند 1326 – کوههای منطقه دنا 1329 – کوههای منطقه دنا 1330 – کوههای منطقه کرمان ( هزار ، لاله زار ، محمد آلال ، چپار) 1330 – شیرکوه و برفخانه 1330 – علم کوه و تخت سلیمان 1332 همراه با آقای گیلان پور –اشترانکوه 1334 – خان گرمز 1338 – آزاد کوه 1337 – کرکس 1339 جوپار احتمالاً سال 1330
اجل از مربیان دوره دوم کوهنوردی کشور بود و در سال 1333 در سن پنجاه و دو سالگی این دوره را پشت سرنهاد. ایشان همچنین در کلاس ها در امر آموزش فعالیت مجدانه ای داشت و مبانی اخلاقی و مهرورزی را سرلوحه امور قرار می داد و با طرح مباحث کوهنوردی و مسائل اجتماعی ابعاد این ورزش را توسعه و بسط می داد. در این کلاسها ضمن بهره مندی از کوهنوردی تجربه های مفیدی نیز انتقال پیدا می کرد.
کوهنوردان پیشکسوت امروز که تحت آموزش های وی هم قرار داشته اند فراموش نکرده اند که در دره های (( لالان )) و (( دارآباد )) در کلاسهای کوهنوردی چگونه خستگی ناپذیر و بدون کوچکترین چشم داشت اهتمام می ورزید. یکی دیگر از کوهنوردان با بازگو کردن خاطرات خود چنین بیان کرد: مرا بیاد گذشته ها انداختید ، یاد زمانی که با کوله پشتی سبکی به کوه می رفتیم و با کوله
باری سنگین از تجربه مراجعت می کردیم. همچنین نکته طنز آمیزی از مرحوم محمود اجل در یادها مانده است که در حین آموزش دوستان را از ترس برحذر می داشت و می گفت : نترسید ، اجل بالای سر شماست.
محمود اجل در سال 1337 و در سن پنجاه و شش سالگی به خاطر پاره ای مسائل به زادگاهش همدان مراجعت کرد و تا سال 1340 در آنجا سکونت کرد. حاصل سه سال اقامت در همدان آشنایی با کوهنوردان جوان و برنامه ریزی در صعود قلل و همچنین آموزش بود که اغلب زنده یاد حسن ابریشمی که از مربیان و پیشکسوتان همدان بود ایشان را یاری می رساند. بازگشت به تهران سالهای پایانی پنجاه و پنج سال کوهنوردی وی بود و بدین ترتیب در سال 1343 به خاطر کهولت سن و دردهای شدید مفصلی ، از کوهنوردی کناره گرفت. اما همچنان عاشقانه و در اندیشه کوه زیست که بازتاب آن در اشعارش انعکاس دارد.
اجل در عین حال در تحلیل های اجتماعی خود نیز پا برجا بود و در توصیه هایش به جوانان کوهنورد تأکید می کرد که از زندگی اجتماعی غفلت نورزند و در عین حال کوه را بعنوان مظهر پاکی و تندرستی ، دوستدار باشند.
@dobisel
اجل شخصیتی ممتاز در جامعه کوهنوردی داشت و از احترام والائی برخوردار بود و با طبع بلند و عزت نفس زندگی کرد و مستقل و آزاداندیش بود. زنده یاد باقر خورشیدی که از کوهنوردان شاخص و بنام خطه خراسان بود ، اورا پدر ، مرشد و پیر و استاد قلمداد کرد.
محمود اجل در اشعارش مسئولین کوهنوردی را از شعار منع می کرد و تشکیلات کوهنوردی کشور را به مشورت با هم و شورا تشویق می نمود. زنده یاد اجل پس از عمری تلاش سازنده و تشویق به مثبت اندیشی برای پیشبرد و اعتلای ورزش کوهنوردی و در سال 1342 به خاطر کهولت سن و دردهای شدید مفصلی از کوهنوردی بازایستاد و در تاریخ۶۲/۲/۱۸ غریبانه به دیار باقی شتافت ، یادش گرامی باد.
کوهنوردان برجسته و قدیمی همدان موفقیت های خود را مرهون استفاده از تجربیات استاد محمود اجل میدانند و به او ارج نهاده و احترام میگذارند.
منبع : گروه کوهنوردی عاشقان طبیعت
@dobisel
محمود اجل در سال 1337 و در سن پنجاه و شش سالگی به خاطر پاره ای مسائل به زادگاهش همدان مراجعت کرد و تا سال 1340 در آنجا سکونت کرد. حاصل سه سال اقامت در همدان آشنایی با کوهنوردان جوان و برنامه ریزی در صعود قلل و همچنین آموزش بود که اغلب زنده یاد حسن ابریشمی که از مربیان و پیشکسوتان همدان بود ایشان را یاری می رساند. بازگشت به تهران سالهای پایانی پنجاه و پنج سال کوهنوردی وی بود و بدین ترتیب در سال 1343 به خاطر کهولت سن و دردهای شدید مفصلی ، از کوهنوردی کناره گرفت. اما همچنان عاشقانه و در اندیشه کوه زیست که بازتاب آن در اشعارش انعکاس دارد.
اجل در عین حال در تحلیل های اجتماعی خود نیز پا برجا بود و در توصیه هایش به جوانان کوهنورد تأکید می کرد که از زندگی اجتماعی غفلت نورزند و در عین حال کوه را بعنوان مظهر پاکی و تندرستی ، دوستدار باشند.
@dobisel
اجل شخصیتی ممتاز در جامعه کوهنوردی داشت و از احترام والائی برخوردار بود و با طبع بلند و عزت نفس زندگی کرد و مستقل و آزاداندیش بود. زنده یاد باقر خورشیدی که از کوهنوردان شاخص و بنام خطه خراسان بود ، اورا پدر ، مرشد و پیر و استاد قلمداد کرد.
محمود اجل در اشعارش مسئولین کوهنوردی را از شعار منع می کرد و تشکیلات کوهنوردی کشور را به مشورت با هم و شورا تشویق می نمود. زنده یاد اجل پس از عمری تلاش سازنده و تشویق به مثبت اندیشی برای پیشبرد و اعتلای ورزش کوهنوردی و در سال 1342 به خاطر کهولت سن و دردهای شدید مفصلی از کوهنوردی بازایستاد و در تاریخ۶۲/۲/۱۸ غریبانه به دیار باقی شتافت ، یادش گرامی باد.
کوهنوردان برجسته و قدیمی همدان موفقیت های خود را مرهون استفاده از تجربیات استاد محمود اجل میدانند و به او ارج نهاده و احترام میگذارند.
منبع : گروه کوهنوردی عاشقان طبیعت
@dobisel