ШУКР ВА ФИКР
Қадимда бир киши доим Аллоҳ таолога шукрона айтар экан. Тилидан асло "Алҳамдулиллаҳ" сўзи тушмас экан. Ундан бунинг сабабини сўраганларида: "Бандасининг Яратганига шукри - "Алҳамдулиллаҳ" демоқдир - деб жавоб қилди. Бу кишининг таърифи мамлакат султонига ҳам етиб борибди. Ҳукмдор у кишини ҳузурига чақиртирибди. Вазири унинг олдига бориб:
- Шоҳим сизни кўрмоқчилар. Саройга таклиф қилдилар, - деди.
- Саройда қиладиган ишим йўқ, - деди ҳалиги киши. - Шоҳингизни кўргим келса, ҳузурига борган бўлардим. Модомики, шоҳ мени кўрмоқчи экан, у меникига келсин.
Вазир бу гапни подшоҳга етказди. Шоҳ унинг гапини ўйлаб, унда қандайдир хислат борлигини англади ва шундай деди:
- Ростдан, унинг менда эмас, менинг унда ишим бор. Ўзим унинг ҳузурига боришим лозим.
Шоҳ мулозимларини олиб, унинг уйига йўл олди. У кишининг уйи ҳашаматли, бўлмаса-да, ғоят ораста ва файзли эди. Шоҳ унинг уйини обдон кузатгач, сўради:
- Яхшимисиз, соғ-саломатмисиз?
- Алҳамдулиллаҳ!
- Бирор нарсадан қийналмаяпсизми?
- Алҳамдулиллаҳ!
- Баракалла! Уйингиз сал хароб экан. Ижозат берсангиз, янги уй қурдиртириб берсам.
- Керак эмас. Менга шуниси ҳам бўлаверади. Бу уй вақтинчалик яшаш жойимиз. Абадий яшайдиган уйимизни чиройли қилиш ташвишидамиз.
- Мен шу мамлакатнинг подшоҳиман. Айтинг, сиз учун нима хизмат қилай?
- Алҳамдулиллаҳ! Бировнинг хизматига муҳтож эмасман, - жавоб қилди у киши. - Илтимос, мен учун ташвиш чекманг.
- Йўқ, сиз учун хизмат қилиш ташвиш бўлибдими? Айтинг, қандай юмуш бўлса, битта амрим билан муҳайё бўлади.
- Майли, ундай бўлса, битта юмуш айта қолай, - деди кўп шукр қилувчи киши. - Мени пашшалар кўп безовта қилишади. Илтимос, пашшаларни уйимга келмайдиган қилиб беринг!
- Мен шоҳман. Ҳар қандай ишни фармоним билан амалга ошира оламан. Лекин пашшаларга: "Бу ерга келманг!" - деб буюра олмайман. Уларга сўзим ўтмайди, - деди боши қотган подшоҳ.
- Менинг эса бошқа ташвишим йўқ, - деди шукр қилувчи киши ва чиқиб кетаётган шоҳга эслатди, - Сиз саройга қайтгач, ўн кун давомида филларингизни кузатинг!
Шоҳ ўн кун мобайнида филларни кузатди. Шу кунлар ичида улкан филлар на сув ичибди, на овқат ебди. Улар озиб ҳам кетмабди, семириб ҳам. Ўн кун ўтгач яна аввалгидек сув ичиб, егулик ея бошлабди. Шунда вазир шоҳга:
- Олампаноҳ! Сиз жимитдай пашшаларга сўзим ўтмайди, деган эдингиз. Қаранг у киши эса улкан филларни ўн кун сув, емишдан тўхтатиб турди. Бунинг сири нимада экан-а? - деди ҳайратини яшира олмай.
- Бу унинг кўп шукр қилишидан! - деди шоҳ ўйланиб.
- Аллоҳ доим "Алҳамдулиллаҳ"ни айтиб юрувчи банданинг дуоларини қабул қилиб, тилакларини ижобат этар экан. Биз эса жуда кам шукрона айтамиз.
Дарҳақиқат, ҳар нарсанинг якунига қараб, хулоса қилинади. Гуноҳ ишлардан қочган, ҳаром луқмадан ҳазар қилган киши дунёда ҳам қийинчилик нима эканлигини билмайди. Сидқидилдан ибодат қилган банда борига шукр қилиб, қисматидан рози бўлади. Бошига ташвиш тушса, қайғуга ботиб, ҳамма нарсани унутиб қўймайди.
Қисматига рози бўлиб, савоб амалларини охират учун, ўша савол-жавоб кунида уялиб қолмаслик учун ҳозирлар экан, бу банда Аллоҳ наздида энг яхшилардандир.
#Ибрат
Қадимда бир киши доим Аллоҳ таолога шукрона айтар экан. Тилидан асло "Алҳамдулиллаҳ" сўзи тушмас экан. Ундан бунинг сабабини сўраганларида: "Бандасининг Яратганига шукри - "Алҳамдулиллаҳ" демоқдир - деб жавоб қилди. Бу кишининг таърифи мамлакат султонига ҳам етиб борибди. Ҳукмдор у кишини ҳузурига чақиртирибди. Вазири унинг олдига бориб:
- Шоҳим сизни кўрмоқчилар. Саройга таклиф қилдилар, - деди.
- Саройда қиладиган ишим йўқ, - деди ҳалиги киши. - Шоҳингизни кўргим келса, ҳузурига борган бўлардим. Модомики, шоҳ мени кўрмоқчи экан, у меникига келсин.
Вазир бу гапни подшоҳга етказди. Шоҳ унинг гапини ўйлаб, унда қандайдир хислат борлигини англади ва шундай деди:
- Ростдан, унинг менда эмас, менинг унда ишим бор. Ўзим унинг ҳузурига боришим лозим.
Шоҳ мулозимларини олиб, унинг уйига йўл олди. У кишининг уйи ҳашаматли, бўлмаса-да, ғоят ораста ва файзли эди. Шоҳ унинг уйини обдон кузатгач, сўради:
- Яхшимисиз, соғ-саломатмисиз?
- Алҳамдулиллаҳ!
- Бирор нарсадан қийналмаяпсизми?
- Алҳамдулиллаҳ!
- Баракалла! Уйингиз сал хароб экан. Ижозат берсангиз, янги уй қурдиртириб берсам.
- Керак эмас. Менга шуниси ҳам бўлаверади. Бу уй вақтинчалик яшаш жойимиз. Абадий яшайдиган уйимизни чиройли қилиш ташвишидамиз.
- Мен шу мамлакатнинг подшоҳиман. Айтинг, сиз учун нима хизмат қилай?
- Алҳамдулиллаҳ! Бировнинг хизматига муҳтож эмасман, - жавоб қилди у киши. - Илтимос, мен учун ташвиш чекманг.
- Йўқ, сиз учун хизмат қилиш ташвиш бўлибдими? Айтинг, қандай юмуш бўлса, битта амрим билан муҳайё бўлади.
- Майли, ундай бўлса, битта юмуш айта қолай, - деди кўп шукр қилувчи киши. - Мени пашшалар кўп безовта қилишади. Илтимос, пашшаларни уйимга келмайдиган қилиб беринг!
- Мен шоҳман. Ҳар қандай ишни фармоним билан амалга ошира оламан. Лекин пашшаларга: "Бу ерга келманг!" - деб буюра олмайман. Уларга сўзим ўтмайди, - деди боши қотган подшоҳ.
- Менинг эса бошқа ташвишим йўқ, - деди шукр қилувчи киши ва чиқиб кетаётган шоҳга эслатди, - Сиз саройга қайтгач, ўн кун давомида филларингизни кузатинг!
Шоҳ ўн кун мобайнида филларни кузатди. Шу кунлар ичида улкан филлар на сув ичибди, на овқат ебди. Улар озиб ҳам кетмабди, семириб ҳам. Ўн кун ўтгач яна аввалгидек сув ичиб, егулик ея бошлабди. Шунда вазир шоҳга:
- Олампаноҳ! Сиз жимитдай пашшаларга сўзим ўтмайди, деган эдингиз. Қаранг у киши эса улкан филларни ўн кун сув, емишдан тўхтатиб турди. Бунинг сири нимада экан-а? - деди ҳайратини яшира олмай.
- Бу унинг кўп шукр қилишидан! - деди шоҳ ўйланиб.
- Аллоҳ доим "Алҳамдулиллаҳ"ни айтиб юрувчи банданинг дуоларини қабул қилиб, тилакларини ижобат этар экан. Биз эса жуда кам шукрона айтамиз.
Дарҳақиқат, ҳар нарсанинг якунига қараб, хулоса қилинади. Гуноҳ ишлардан қочган, ҳаром луқмадан ҳазар қилган киши дунёда ҳам қийинчилик нима эканлигини билмайди. Сидқидилдан ибодат қилган банда борига шукр қилиб, қисматидан рози бўлади. Бошига ташвиш тушса, қайғуга ботиб, ҳамма нарсани унутиб қўймайди.
Қисматига рози бўлиб, савоб амалларини охират учун, ўша савол-жавоб кунида уялиб қолмаслик учун ҳозирлар экан, бу банда Аллоҳ наздида энг яхшилардандир.
#Ибрат
Audio
🎤Абдул Ҳамид домла жавоб берадилар
Савол:
❓Чақалоқ чилласида кийган кийимларини чилласи чиққандан кейин кийдирмаслик керак, деб олиб қўйиб, чилласи чиққандан кейин янги кийим кийдириш тўғрими?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
Савол:
❓Чақалоқ чилласида кийган кийимларини чилласи чиққандан кейин кийдирмаслик керак, деб олиб қўйиб, чилласи чиққандан кейин янги кийим кийдириш тўғрими?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
Нақшбандийнинг сукутлари...
Шох Бахоуддин Нақшбандий ҳазратлари ҳузурларига бир киши келиб насиҳат қилишларини сўрабди. Нақшбандий ҳазратлари у кишига ўтиришини буюриб, бир оз сукут қилибдилар.
Орадан ўн-ўн беш дақиқа ўтибди, шайхнинг сукутлари давом этаверибди. Орадан бирор, соатча вақт ўтгач, бояги киши сабри тўлиб, "Сизнинг ёнингизга насиҳат, ибрат олгани келган эдик, озгина гапириб насиҳат қилсангиз", дебди.
Шох Бахоуддин Нақшбандий ҳазратлари "Бизнинг сукутимиздан ибрат ололмаган одам гапирган гапларимиздан қандай ибрат олади?" деган эканлар.
Шох Бахоуддин Нақшбандий ҳазратлари ҳузурларига бир киши келиб насиҳат қилишларини сўрабди. Нақшбандий ҳазратлари у кишига ўтиришини буюриб, бир оз сукут қилибдилар.
Орадан ўн-ўн беш дақиқа ўтибди, шайхнинг сукутлари давом этаверибди. Орадан бирор, соатча вақт ўтгач, бояги киши сабри тўлиб, "Сизнинг ёнингизга насиҳат, ибрат олгани келган эдик, озгина гапириб насиҳат қилсангиз", дебди.
Шох Бахоуддин Нақшбандий ҳазратлари "Бизнинг сукутимиздан ибрат ололмаган одам гапирган гапларимиздан қандай ибрат олади?" деган эканлар.
Audio
🎤Абдул Ҳамид домла жавоб берадилар
Савол:
Намоз ўқиганда соч жойнамозга тегмаслиги керакми?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
Савол:
Намоз ўқиганда соч жойнамозга тегмаслиги керакми?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
Audio
🎤Абдул Ҳамид домла жавоб берадилар
Савол:
❓Каптар гўштни еса, бўладими?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
Савол:
❓Каптар гўштни еса, бўладими?
---------------------------------------
🎧Жавобни аудиода тингланг!
ШУНИ ОНАНГГА ҲОХЛАЙСАНМИ?
Бир йигит Набий саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг олдиларига келиб деди:
-Эй Аллоҳнинг Расули! Менга зино қилишга изн беринг!
Расуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга ўтирганлар унга қаттиқ гапиришди. Аммо Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам унга дедилар:
-Яқинроқ кел.
Йигит яқин келгач унга дедилар:
-Шу ишни онангга истармидинг?
-Аллоҳ мени сизга фидо қилсин, Аллоҳга қасамки, буни онамга истамайман!
-Кишилар ҳам оналарига буни исташмайди. Уни қизингга истармидинг?
-Эй Аллоҳнинг Расули! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!Аллоҳга қасамки, буни қизимга истамайман.
-Инсонлар ҳам буни қизларига исташмайди. Синглингга шуни истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ. Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни сингилларига исташмайди. Бу ишни аммангга истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни аммаларига исташмайди. Бу ишни холангга истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни холаларига исташмайди.
Сўнгра Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам у йигитнинг кўксига қўлларини қўйиб дедилар:
-Аллоҳим! Унинг гуноҳларини мағфират қил. Унинг қалбини тозала. Унинг фаржини сақла!
Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг дуолари баракаси билан у йигит ўша кундан бошлаб иймонида собит бўлди, ҳеч нарсага қарамайдиган бўлди.
Аввало ҳақиқий услуб бандалар қалбини ҳақ томон очадиган услубдир. Эҳтимол у йигитнинг тўғридан-тўғри Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг олдиларига келиб талабини айтиши сурбетликдир. Ахир қандай қилиб инсонлар олдида у Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламдан зинога рухсат сўрайди?! Бу албатта бизнинг қарашимиз...
Аммо барчага раҳмат қилиб юборилган зот, у йигитнинг устидан шаҳват хукмрон бўлганини ҳис қилдилар. Шаҳватнинг кучи ёшликда қариликдагига қараганда кучлироқ бўлади. Уни фисқ билан эмас, ички ҳиссиёт билан даф қилиш лозим. Биз мусулмонлардан бўлмиш маъсият аҳлига мана шундай муомала қилишимиз лозим. Энди навбат мантиқ ва тинч йўл билан, юмшоқ қалб ва ширин тил билан тушунтириш ва ҳужжатлашишга келди. Аллоҳ таоло қалбни юмшоқ тил сабабли очади, кесувчи қилич сабабли эмас.
Бошқаларга қилмоқчи бўлган муомалангни ўзингга қилиб кўр. Агар рози бўлсанг бошқаларга ҳам шундай қилавер. Агар рози бўлмасанг, уни бошқаларга ҳам қилма. Инсон ўзи учун рози бўлган нарсани бошқаларга ҳам қилмоғи, ўзи учун рози бўлмаган нарсани бошқаларга ҳам қилмаслиги адолатдир.
Оилангга рози бўлмаган алоқангни бошқалар оиласига ҳам қилма. Бошқалардан эшитишни истамаган гапларингни бошқаларга ҳам гапирма. Ҳаётингни битта асосга қур:
“Инсонлар сенга қанақа бўлишларини истасанг ўзинг ҳам уларга шундай бўл!”.
Абдуқодир ПОЛВОНОВ
Бир йигит Набий саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг олдиларига келиб деди:
-Эй Аллоҳнинг Расули! Менга зино қилишга изн беринг!
Расуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва саллам билан бирга ўтирганлар унга қаттиқ гапиришди. Аммо Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам унга дедилар:
-Яқинроқ кел.
Йигит яқин келгач унга дедилар:
-Шу ишни онангга истармидинг?
-Аллоҳ мени сизга фидо қилсин, Аллоҳга қасамки, буни онамга истамайман!
-Кишилар ҳам оналарига буни исташмайди. Уни қизингга истармидинг?
-Эй Аллоҳнинг Расули! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!Аллоҳга қасамки, буни қизимга истамайман.
-Инсонлар ҳам буни қизларига исташмайди. Синглингга шуни истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ. Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни сингилларига исташмайди. Бу ишни аммангга истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни аммаларига исташмайди. Бу ишни холангга истармидинг?
-Аллоҳга қасамки, йўқ! Аллоҳ мени сизга фидо қилсин!
-Инсонлар ҳам буни холаларига исташмайди.
Сўнгра Набий саллоллоҳу алайҳи ва саллам у йигитнинг кўксига қўлларини қўйиб дедилар:
-Аллоҳим! Унинг гуноҳларини мағфират қил. Унинг қалбини тозала. Унинг фаржини сақла!
Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг дуолари баракаси билан у йигит ўша кундан бошлаб иймонида собит бўлди, ҳеч нарсага қарамайдиган бўлди.
Аввало ҳақиқий услуб бандалар қалбини ҳақ томон очадиган услубдир. Эҳтимол у йигитнинг тўғридан-тўғри Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламнинг олдиларига келиб талабини айтиши сурбетликдир. Ахир қандай қилиб инсонлар олдида у Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва салламдан зинога рухсат сўрайди?! Бу албатта бизнинг қарашимиз...
Аммо барчага раҳмат қилиб юборилган зот, у йигитнинг устидан шаҳват хукмрон бўлганини ҳис қилдилар. Шаҳватнинг кучи ёшликда қариликдагига қараганда кучлироқ бўлади. Уни фисқ билан эмас, ички ҳиссиёт билан даф қилиш лозим. Биз мусулмонлардан бўлмиш маъсият аҳлига мана шундай муомала қилишимиз лозим. Энди навбат мантиқ ва тинч йўл билан, юмшоқ қалб ва ширин тил билан тушунтириш ва ҳужжатлашишга келди. Аллоҳ таоло қалбни юмшоқ тил сабабли очади, кесувчи қилич сабабли эмас.
Бошқаларга қилмоқчи бўлган муомалангни ўзингга қилиб кўр. Агар рози бўлсанг бошқаларга ҳам шундай қилавер. Агар рози бўлмасанг, уни бошқаларга ҳам қилма. Инсон ўзи учун рози бўлган нарсани бошқаларга ҳам қилмоғи, ўзи учун рози бўлмаган нарсани бошқаларга ҳам қилмаслиги адолатдир.
Оилангга рози бўлмаган алоқангни бошқалар оиласига ҳам қилма. Бошқалардан эшитишни истамаган гапларингни бошқаларга ҳам гапирма. Ҳаётингни битта асосга қур:
“Инсонлар сенга қанақа бўлишларини истасанг ўзинг ҳам уларга шундай бўл!”.
Абдуқодир ПОЛВОНОВ
Нафс, ёмонликга буюрувчи қилиб
<unknown>
#audio
🎤Устоз Салоҳиддин домла Шарипов
Нафс, ёмонликга буюрувчи қилиб яратилган.
•┈┈┈•☪️•┈┈┈•
https://t.me/joinchat/AAAAAEt7gNhJjLeIX92JLA
🎤Устоз Салоҳиддин домла Шарипов
Нафс, ёмонликга буюрувчи қилиб яратилган.
•┈┈┈•☪️•┈┈┈•
https://t.me/joinchat/AAAAAEt7gNhJjLeIX92JLA
🍃Nur surasidan 32-36 oyatlar Abdulaziz qori
@maruzauz
@maruzauz
Maruzalar.uz🔍
🎙Абдулазиз қоридан гўзал қироат:
"Нур" сураси 32-36 оятлар
"Нур" сураси 32-36 оятлар
Ойна солувчи ва девона...
Қадим замонда бир ойна солувчи бўлган экан.
Бир куни у ўз фойдасини кўзлаб бир девонага дебди: "Агар бориб одамларнинг ойналарини синдирсанг, менга ёрдам берган бўлар эдинг, кейин менинг ишим юришар эди".
Девона унинг гапига кириб, ойна солувчининг уйига югуриб бориб, ҳамма ойналарини битта қўймай синдирибди.
Кечқурун уйига келган ойна солувчи буни кўриб ғазабланибди ва девонани уриша бошлабди.
– Нега мендан жаҳлинг чиқади, ахир ойналарни синдир, деб ўзинг айтинг-ку?! - дебди девона.
– Мен сенга бошқаларнинг уйидаги ойналарни синдир, шунда менинг ишим кўпаяди,-дедим.
– Агар бошқаларнинг ойнасини синдирсам, улар бошқа ойна солувчини чақиришлари мумкин эди. Сеникини синдирсам, сен ҳеч кимни чақирмайсан ва ўзингнинг ишинг кўпаяди, - дебди девона.
Билгинки, бошқаларга зиён етказиш эвазига тирикчилик қилишнинг оқибати мана шундай бўлади.
Қадим замонда бир ойна солувчи бўлган экан.
Бир куни у ўз фойдасини кўзлаб бир девонага дебди: "Агар бориб одамларнинг ойналарини синдирсанг, менга ёрдам берган бўлар эдинг, кейин менинг ишим юришар эди".
Девона унинг гапига кириб, ойна солувчининг уйига югуриб бориб, ҳамма ойналарини битта қўймай синдирибди.
Кечқурун уйига келган ойна солувчи буни кўриб ғазабланибди ва девонани уриша бошлабди.
– Нега мендан жаҳлинг чиқади, ахир ойналарни синдир, деб ўзинг айтинг-ку?! - дебди девона.
– Мен сенга бошқаларнинг уйидаги ойналарни синдир, шунда менинг ишим кўпаяди,-дедим.
– Агар бошқаларнинг ойнасини синдирсам, улар бошқа ойна солувчини чақиришлари мумкин эди. Сеникини синдирсам, сен ҳеч кимни чақирмайсан ва ўзингнинг ишинг кўпаяди, - дебди девона.
Билгинки, бошқаларга зиён етказиш эвазига тирикчилик қилишнинг оқибати мана шундай бўлади.
БУ АЁЛ ШУНДАЙ МУОМАЛАГА ЛОЙИҚ
Икки ярим ёшли гўдакда оғир жаррохлик амалиёти ўтказдим. Чоршанба эди. Жума куни соат 11:15 да боланинг юраги тўхтаб қолганини айтишди. Тeзда юракни уқалашга киришдим. Аллоҳ изни билан уриб кeтди.
Бeморнинг ҳолати ёмон бóлганда яқинларига хабар бeриш қанчалик қийинлигини билсангиз эди! Онасига аҳволни тушунтирдим.Бақирмади,йиғламади,"Сeн айбдорсан! Боламга яхши қарамадинг!"дeб таъна ҳам қилмади."Aллоҳ қодир. У Зотга ҳанд бўлсин", дeди, холос. Ўн икки кундан кeйин боланинг юраги яна тўхтаб қолди.Тахминимни рўй-рост айтишга мажбур бўлдим:
- Мeнимча бу сафар умид йўқ.
- Aгар тузалишида яхшилик бўлса,унга шифо бeр ё Раббим, - дeб дуо қилди аёл.
Унинг дуоси туфайли гўдакнинг юраги яна уриб кeтди. Aммо бу ҳали ҳаммаси эмасди.
Уч ярим ой ўтди.Бeмор бошида ғайритабиий йирингли яра пайдо бўлди. Бунақасини умримда кўрмаган эдим. Иложсиз онасига айтдим:
- Болангизнинг юраги бир нeча бор тўхтаб, яна уриб кeтди. Aммо бу яра борасида бир нарса дeёлмайман.
У бу гал ҳам:
- Aллоҳ қодирдир, У Зотга ҳамд бўлсин,-дeди.
Уч ҳафтадан кeйин яра тузалди,лeкин бола ҳаракатланмас эди. Икки ҳафтадан кeйин қони заҳарланди,иситмаси 41-42 даражага чиқди. Онаси аҳвол ўта оғирлигини эшитиб,яна сабр ва ишонч билан:ъЁ Aллоҳ ! Тузалишида яхшилик бўлса, унга шифо бeр", дeб дуога қўл очди.
Тўртинчи ойнинг охирги ҳафтасига ўтиб ,бола заҳарланишдан қутулди. Бироқ бeшинчи ойда кўкрак суяклари ва атрофидаги тўқималари шамоллади. Мeн кўкракни очиб қўйишга мажбур бўлдим. Жароҳат боғламини янгилаганимизда юраги кўриниб турарди . Онаизор дуодан тўхтамас , ўзини йўқотиб қўймаган, ишонч мустаҳкам эди.
Юраги шундоқ кўз ўнгимизда турадиган болакай икки ярим ой ўтиб , бутунлай соғайиб кeтди. Бу Aллоҳ азза ва жалланинг солиҳа аёлга мукофоти бўлса, нe ажаб!
Бир ярим йилдан кeйин мeни йўқлашаётганини айтишди. Чиқсам, ҳалиги болакай ва ота-онаси. Кичкинтой ҳeч нарса кўрмагандай чопқиллаб юрибди. Aёлнинг қўлида эса чақалоқ. Отага ҳазиллашиб:
- Янги мeҳмон ўн учинчи фарзандингизми, ўн тўртинчисими? - дeдим.
У табассум қилди:
- Иккинчиси, сиз даволаган биринчи боламиз эди, ўн етти йилда кóрганмиз. Мeн унинг дардини кóтаролмасдим, шу сабабли ҳам ичкарига кирмасдим. Юрак -бағрим эзилиб кeтарди.
Уни хонамга таклиф қилдим ва ҳаяжонимни изҳор этдим:
- Aёлингизнинг матонатига фақат қойил қолиш мумкин. Ўн етти йилда кўрган фарзандига кeлган мусибатларга бардош бeрди-я!
- Турмуш қурганимизга йигирма икки йил бўлди, - дeди суҳбатдошим. - Шу пайтгача таҳажжуд намозларини фақатгина шаръий узр билан тарк этган, холис. Ғийбат ё чақимчилик қилгани, ёлғон гапирганини эшитмаганман. Уйга кeлганимда очиқ юз билан кутиб олади, ҳар бир ишга эътибор, мeҳр бeради. Aёлимнинг хулқи , мeнга ва фарзандларга муҳаббати учун Aллоҳга ҳамд айтаман. Ҳаё ва хижолатдан ҳатто кўзига тик қарамайман.
Мeн суҳбатдошимни қувватладим:
- Aёлингиз фақат шундай муомалага лойиқ.
Дадахон Музаффар ўғли
"Саййид Муҳйиддин маҳдум"
Ўрта махсус ислом билим
юрти
Икки ярим ёшли гўдакда оғир жаррохлик амалиёти ўтказдим. Чоршанба эди. Жума куни соат 11:15 да боланинг юраги тўхтаб қолганини айтишди. Тeзда юракни уқалашга киришдим. Аллоҳ изни билан уриб кeтди.
Бeморнинг ҳолати ёмон бóлганда яқинларига хабар бeриш қанчалик қийинлигини билсангиз эди! Онасига аҳволни тушунтирдим.Бақирмади,йиғламади,"Сeн айбдорсан! Боламга яхши қарамадинг!"дeб таъна ҳам қилмади."Aллоҳ қодир. У Зотга ҳанд бўлсин", дeди, холос. Ўн икки кундан кeйин боланинг юраги яна тўхтаб қолди.Тахминимни рўй-рост айтишга мажбур бўлдим:
- Мeнимча бу сафар умид йўқ.
- Aгар тузалишида яхшилик бўлса,унга шифо бeр ё Раббим, - дeб дуо қилди аёл.
Унинг дуоси туфайли гўдакнинг юраги яна уриб кeтди. Aммо бу ҳали ҳаммаси эмасди.
Уч ярим ой ўтди.Бeмор бошида ғайритабиий йирингли яра пайдо бўлди. Бунақасини умримда кўрмаган эдим. Иложсиз онасига айтдим:
- Болангизнинг юраги бир нeча бор тўхтаб, яна уриб кeтди. Aммо бу яра борасида бир нарса дeёлмайман.
У бу гал ҳам:
- Aллоҳ қодирдир, У Зотга ҳамд бўлсин,-дeди.
Уч ҳафтадан кeйин яра тузалди,лeкин бола ҳаракатланмас эди. Икки ҳафтадан кeйин қони заҳарланди,иситмаси 41-42 даражага чиқди. Онаси аҳвол ўта оғирлигини эшитиб,яна сабр ва ишонч билан:ъЁ Aллоҳ ! Тузалишида яхшилик бўлса, унга шифо бeр", дeб дуога қўл очди.
Тўртинчи ойнинг охирги ҳафтасига ўтиб ,бола заҳарланишдан қутулди. Бироқ бeшинчи ойда кўкрак суяклари ва атрофидаги тўқималари шамоллади. Мeн кўкракни очиб қўйишга мажбур бўлдим. Жароҳат боғламини янгилаганимизда юраги кўриниб турарди . Онаизор дуодан тўхтамас , ўзини йўқотиб қўймаган, ишонч мустаҳкам эди.
Юраги шундоқ кўз ўнгимизда турадиган болакай икки ярим ой ўтиб , бутунлай соғайиб кeтди. Бу Aллоҳ азза ва жалланинг солиҳа аёлга мукофоти бўлса, нe ажаб!
Бир ярим йилдан кeйин мeни йўқлашаётганини айтишди. Чиқсам, ҳалиги болакай ва ота-онаси. Кичкинтой ҳeч нарса кўрмагандай чопқиллаб юрибди. Aёлнинг қўлида эса чақалоқ. Отага ҳазиллашиб:
- Янги мeҳмон ўн учинчи фарзандингизми, ўн тўртинчисими? - дeдим.
У табассум қилди:
- Иккинчиси, сиз даволаган биринчи боламиз эди, ўн етти йилда кóрганмиз. Мeн унинг дардини кóтаролмасдим, шу сабабли ҳам ичкарига кирмасдим. Юрак -бағрим эзилиб кeтарди.
Уни хонамга таклиф қилдим ва ҳаяжонимни изҳор этдим:
- Aёлингизнинг матонатига фақат қойил қолиш мумкин. Ўн етти йилда кўрган фарзандига кeлган мусибатларга бардош бeрди-я!
- Турмуш қурганимизга йигирма икки йил бўлди, - дeди суҳбатдошим. - Шу пайтгача таҳажжуд намозларини фақатгина шаръий узр билан тарк этган, холис. Ғийбат ё чақимчилик қилгани, ёлғон гапирганини эшитмаганман. Уйга кeлганимда очиқ юз билан кутиб олади, ҳар бир ишга эътибор, мeҳр бeради. Aёлимнинг хулқи , мeнга ва фарзандларга муҳаббати учун Aллоҳга ҳамд айтаман. Ҳаё ва хижолатдан ҳатто кўзига тик қарамайман.
Мeн суҳбатдошимни қувватладим:
- Aёлингиз фақат шундай муомалага лойиқ.
Дадахон Музаффар ўғли
"Саййид Муҳйиддин маҳдум"
Ўрта махсус ислом билим
юрти
АГАР АЛЛОҲ УЧУН "АЛЛОҲ" ДЕСАЙДИМ...
Аллоҳ учун дўстлашган икки чўпон бўлган экан. Бир куни икковлон сўзлашиб ўтириб, бири дардини айтиб қолибди:
— Дўстим, мен ошиқ бўлдим...
— Аллоҳ хайрли қилсин! Нега маҳзунсан? Кимга ошиқ бўлдинг?
— Подшоҳнинг қизига. Унга етишиш менинг буюк орзуим.
— Шунақами? Нима қилсак экан? Ҳа, топдим. Бир пайтлар мен сафарда ориф зот билан бирга бўлган эдим. Ўша зотдан сўраймиз.
Икки дўст ўша ориф зотнинг олдига бориб, вазиятни тушунтиришибди.
— Бунинг йўли осон, — дебди ориф зот. — Фалон ердаги ғорга борасан, қирқ кун тинмай «Аллоҳ, Аллоҳ, Аллоҳ» дейсан.
Йигит рози бўлиб, ориф айтган ишни бошлабди. Ўн кун ўтибди, ўн беш кун ўтибди. Йигит гарчи тили «Аллоҳ» десада, хаёлида подшоҳнинг қизини тасаввур қилиб зикрни давом эттираверибди. 25 кунлардан кейин бутун шаҳар бу дарвешнинг ҳолидан огоҳ бўлиб, сўзлай бошлабди: «Кўрдингизми, бир дарвеш ғорда туну кун Аллоҳни зикр этяпти. Қандайин гўзал!»
Йигит одамларга эътибор бермас, ҳолдан тойиб қолган бўлса ҳам, подшоҳнинг қизи висолида, тинмай зикр этар ва қирқинчи кунни астойдил кутар эди.
Бу гап-сўзлар подшоҳнинг саройига ҳам боргач, вазирлар:
— Подшоҳим, биласиз, валийлар келган жойларга Аллоҳнинг баракаси нозил бўлади, одамларда муҳаббат пайдо бўлади. Қандай қилиб у зотни шаҳримизда олиб қолсак экан? — дейишибди.
— Саройим олдига бир сарой қурсак, қабул этармикан?
— Йўқ, ориф зотлар мол-дунёга қарашмайди.
— Вазирликни берсамчи?
— Уни ҳам қабул этмайди.
— Унда нимани маслаҳат берсасизлар?
— Каримангизни унга никоҳлаб беринг.
— Агар валий зот қабул қилсалар, бу менга ҳам шараф.
Қирқинчи кун етиб келибди. Шу кунда подшоҳ ва унинг аъёнлари, йигитнинг дўсти дарвешнинг ҳузурига боришибди. Йигит тасбеҳ билан ҳамон зикр қиларди. Йигит зикрни тўхтатиши билан подшоҳ салом бериб, сўрабди:
— Ҳазрат, сизнинг бу юртда бўлишингиз бизга шараф. Буюринг, сизга бир сарой қурдираман.
— Кераги йўқ.
— Унда келинг, юртни бирга бошқарайлик.
— Йўқ.
— Сўнгги умидим шуки, менинг бир қизим бор. Гарчи сизга лойиқ бўлмасада, уни никоҳингизга олсангиз.
— Йўқ.
Шунда чўпоннинг дўсти югуриб, унинг олдига келибдида, сўрабди:
— Қирқ кунки, заҳмат чекиб шу подшоҳнинг қизи учун зикр этдингку. Энди нега ундан воз кечяпсан?
Дўсти табассум қилдида, шундай жавоб берди:
— Мен қирқ кун подшоҳнинг қизи учун «Аллоҳ» деганимга ҳузуримда подшоҳу вазирлар тиз чўкяпти. Агар Аллоҳ учун «Аллоҳ» десайдим, нелар бўлмасди...
Аллоҳ учун дўстлашган икки чўпон бўлган экан. Бир куни икковлон сўзлашиб ўтириб, бири дардини айтиб қолибди:
— Дўстим, мен ошиқ бўлдим...
— Аллоҳ хайрли қилсин! Нега маҳзунсан? Кимга ошиқ бўлдинг?
— Подшоҳнинг қизига. Унга етишиш менинг буюк орзуим.
— Шунақами? Нима қилсак экан? Ҳа, топдим. Бир пайтлар мен сафарда ориф зот билан бирга бўлган эдим. Ўша зотдан сўраймиз.
Икки дўст ўша ориф зотнинг олдига бориб, вазиятни тушунтиришибди.
— Бунинг йўли осон, — дебди ориф зот. — Фалон ердаги ғорга борасан, қирқ кун тинмай «Аллоҳ, Аллоҳ, Аллоҳ» дейсан.
Йигит рози бўлиб, ориф айтган ишни бошлабди. Ўн кун ўтибди, ўн беш кун ўтибди. Йигит гарчи тили «Аллоҳ» десада, хаёлида подшоҳнинг қизини тасаввур қилиб зикрни давом эттираверибди. 25 кунлардан кейин бутун шаҳар бу дарвешнинг ҳолидан огоҳ бўлиб, сўзлай бошлабди: «Кўрдингизми, бир дарвеш ғорда туну кун Аллоҳни зикр этяпти. Қандайин гўзал!»
Йигит одамларга эътибор бермас, ҳолдан тойиб қолган бўлса ҳам, подшоҳнинг қизи висолида, тинмай зикр этар ва қирқинчи кунни астойдил кутар эди.
Бу гап-сўзлар подшоҳнинг саройига ҳам боргач, вазирлар:
— Подшоҳим, биласиз, валийлар келган жойларга Аллоҳнинг баракаси нозил бўлади, одамларда муҳаббат пайдо бўлади. Қандай қилиб у зотни шаҳримизда олиб қолсак экан? — дейишибди.
— Саройим олдига бир сарой қурсак, қабул этармикан?
— Йўқ, ориф зотлар мол-дунёга қарашмайди.
— Вазирликни берсамчи?
— Уни ҳам қабул этмайди.
— Унда нимани маслаҳат берсасизлар?
— Каримангизни унга никоҳлаб беринг.
— Агар валий зот қабул қилсалар, бу менга ҳам шараф.
Қирқинчи кун етиб келибди. Шу кунда подшоҳ ва унинг аъёнлари, йигитнинг дўсти дарвешнинг ҳузурига боришибди. Йигит тасбеҳ билан ҳамон зикр қиларди. Йигит зикрни тўхтатиши билан подшоҳ салом бериб, сўрабди:
— Ҳазрат, сизнинг бу юртда бўлишингиз бизга шараф. Буюринг, сизга бир сарой қурдираман.
— Кераги йўқ.
— Унда келинг, юртни бирга бошқарайлик.
— Йўқ.
— Сўнгги умидим шуки, менинг бир қизим бор. Гарчи сизга лойиқ бўлмасада, уни никоҳингизга олсангиз.
— Йўқ.
Шунда чўпоннинг дўсти югуриб, унинг олдига келибдида, сўрабди:
— Қирқ кунки, заҳмат чекиб шу подшоҳнинг қизи учун зикр этдингку. Энди нега ундан воз кечяпсан?
Дўсти табассум қилдида, шундай жавоб берди:
— Мен қирқ кун подшоҳнинг қизи учун «Аллоҳ» деганимга ҳузуримда подшоҳу вазирлар тиз чўкяпти. Агар Аллоҳ учун «Аллоҳ» десайдим, нелар бўлмасди...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Иш ҳаққи ҳақида
🎤Шайх Муҳаммад Юсуф Муҳаммад Содиқ раҳимаҳуллоҳ маърузалари
🎤Шайх Муҳаммад Юсуф Муҳаммад Содиқ раҳимаҳуллоҳ маърузалари
Ҳожатларимни унинг ҳақиқий эгаси бўлган Зотдан ҳам сўрашга ҳаё қиламану...
Умавий халифаларидан Сулаймон ибн Абдулмалик Маккага ҳажга келди. Байтуллоҳни тавоф қилиб юриб Солим ибн Абдуллоҳни (Ҳазрат Умарнинг набиралари) бир чеккада каъбага қараб хушуʼ билан ўтирганини кўриб қолди. У Қуръон тиловат қилган кўйи йиғлар, кўз ёшлари икки кўзидан булоқдек оқар эди.
Халифа тавофдан бўшаб, икки ракат намоз ўқигач, Солим ўтирган тарафга борди. Одамлар уни кўриб йўл бўшатдилар. Унинг яқинига ўтирди. Солим буни сезмади ва унга қарамади. Чунки у ўзи билан машғул, зикрга чўмган эди. Халифа Солимни тиловат ва йиғидан тўхташини кутиб, кузатиб турди.
У тўхтагач, салом берди. Аликдан сўнг халифа паст овозда: «Ҳазрат, мабодо бирор ҳожатингиз бўлса бажариб берайлик, айтинг?!» – деди. Солим жавоб қайтармади. Халифа уни эшитмади, деб ўйлаб яқинроқ бориб: «Бирор ҳожатингиз бўлса, бажариб берсак деган эдик», – деди. Шунда Солим: «Аллоҳга қасамки, мен Унинг уйида ўтириб ундан бошқасидан ҳожат сўрашдан ҳаё қиламан!», – деди. Халифа хижолат бўлди ва жим қолди, лекин уни узоқдан кутиб турди.
Солим намозини тугатиб ўрнидан туриб юришга бошлади. Одамлар орқасидан эргашишди. Бири ундан ҳадисдан сўрар, яна бири фатво сўрар, бошқаси насиҳат тиласа, яна бирови дуо сўрар эди. Халифа ҳам улар ортидан тушди. Одамлар уни кўриб йўл бўшатдилар.
У Солим ибн Абдуллоҳнинг яқинига келгач: «Мана масжиддан чиқдик, энди ҳожатингиз бўлса сўранг, бажарамиз», – деди. Шунда Солим унга қараб: «Дунё ҳожатларидан сўраяпсизми, ёки охират ҳожатиданми?!», – деди. Халифа кутилмаган саволдан довдираб қолди ва: «Албатта, дунё ҳожатларидан!», – деди.
Солим: «Мен дунё ҳожатларимни унинг ҳақиқий эгаси бўлган Зотдан ҳам сўрашга ҳаё қиламану, ҳақиқий эгаси бўлмаган кишидан қандай сўрайман?!», – деди. Шундан кейин халифа қаттиқ хижолат бўлди ва узр айтиб йўлига кетди. У йўлда кетар экан шундай дер эди: «Эй Хаттобнинг авлодлари, тақво ва зоҳидлик сизларни мунча ҳам зийнатламаса?! Аллоҳ кўнгилларингизни дунё молига намунча тўқ қилмаса?! Доимо омон бўлинг!»
Абдурраҳмон Рўфат ал-Бошонинг «Суварун мин ҳаётит тобеин» китобидан Раҳматуллоҳ Файзуллаев таржимаси
Умавий халифаларидан Сулаймон ибн Абдулмалик Маккага ҳажга келди. Байтуллоҳни тавоф қилиб юриб Солим ибн Абдуллоҳни (Ҳазрат Умарнинг набиралари) бир чеккада каъбага қараб хушуʼ билан ўтирганини кўриб қолди. У Қуръон тиловат қилган кўйи йиғлар, кўз ёшлари икки кўзидан булоқдек оқар эди.
Халифа тавофдан бўшаб, икки ракат намоз ўқигач, Солим ўтирган тарафга борди. Одамлар уни кўриб йўл бўшатдилар. Унинг яқинига ўтирди. Солим буни сезмади ва унга қарамади. Чунки у ўзи билан машғул, зикрга чўмган эди. Халифа Солимни тиловат ва йиғидан тўхташини кутиб, кузатиб турди.
У тўхтагач, салом берди. Аликдан сўнг халифа паст овозда: «Ҳазрат, мабодо бирор ҳожатингиз бўлса бажариб берайлик, айтинг?!» – деди. Солим жавоб қайтармади. Халифа уни эшитмади, деб ўйлаб яқинроқ бориб: «Бирор ҳожатингиз бўлса, бажариб берсак деган эдик», – деди. Шунда Солим: «Аллоҳга қасамки, мен Унинг уйида ўтириб ундан бошқасидан ҳожат сўрашдан ҳаё қиламан!», – деди. Халифа хижолат бўлди ва жим қолди, лекин уни узоқдан кутиб турди.
Солим намозини тугатиб ўрнидан туриб юришга бошлади. Одамлар орқасидан эргашишди. Бири ундан ҳадисдан сўрар, яна бири фатво сўрар, бошқаси насиҳат тиласа, яна бирови дуо сўрар эди. Халифа ҳам улар ортидан тушди. Одамлар уни кўриб йўл бўшатдилар.
У Солим ибн Абдуллоҳнинг яқинига келгач: «Мана масжиддан чиқдик, энди ҳожатингиз бўлса сўранг, бажарамиз», – деди. Шунда Солим унга қараб: «Дунё ҳожатларидан сўраяпсизми, ёки охират ҳожатиданми?!», – деди. Халифа кутилмаган саволдан довдираб қолди ва: «Албатта, дунё ҳожатларидан!», – деди.
Солим: «Мен дунё ҳожатларимни унинг ҳақиқий эгаси бўлган Зотдан ҳам сўрашга ҳаё қиламану, ҳақиқий эгаси бўлмаган кишидан қандай сўрайман?!», – деди. Шундан кейин халифа қаттиқ хижолат бўлди ва узр айтиб йўлига кетди. У йўлда кетар экан шундай дер эди: «Эй Хаттобнинг авлодлари, тақво ва зоҳидлик сизларни мунча ҳам зийнатламаса?! Аллоҳ кўнгилларингизни дунё молига намунча тўқ қилмаса?! Доимо омон бўлинг!»
Абдурраҳмон Рўфат ал-Бошонинг «Суварун мин ҳаётит тобеин» китобидан Раҳматуллоҳ Файзуллаев таржимаси
БАХТЛИ БЎЛИШ СИРИ
Бир кишининг ўғли бўлиб, у: «Мен бахцизман», деб такрорлайверарди. Ота бахтли бўлиш сирини билиб келиш учун ўғлини даврининг энг катта донишманди ҳузурига юборди. Йигит чўлда қирқ кун йўл босиб, кўзлаган манзилига – тепалик устидаги ҳашаматли саройга етиб борди. Ичкарига кириб қараса, донишманднинг ҳузурига келганлар жуда кўп бўлиб, улар бир-бирлари билан суҳбатлашганча навбатларини кутишар эди. Ниҳоят йигит ҳам навбати келгач, донишманднинг олдига кирди ва бахтли бўлишнинг сирини сўради.
– Ўғлим, ҳозир сенга буни тушунтириб ўтиш учун вақтим йўқ, – деди донишманд. – Шунинг учун ҳозир чиқиб, саройимни томоша қил. Икки соатдан кейин ёнимга кел, қолганини ўшанда гаплашамиз.
Шундай дея йигитнинг қўлига қошиқ тутқазди, унга икки томчи ёғ томизиб, тайинлади: «Сайр давомида қўлингдаги ёғга ҳушёр бўл, тўкиб юборма!»
Йигит донишманднинг айтганини қилиб, қўлидаги ёғдан кўз узмасдан саройнинг ичкарию ташқари – барча жойларини айланиб чиқди. Икки соатдан кейин қайтиб келгач, донишманд сўради:
– Саройни кездингми?
– Ҳа, жуда катта экан, – жавоб берди йигит.
– Ўғлим, деворлардаги ажойиб суратларни кўрдингми? Гулзоримни, ундаги ранго-ранг гулу чечакларничи? Уларнинг хуш исларидан баҳра олдингми? Кутубхонадаги ноёб китобларгачи, эътибор бердингми?..
Йигит бутун диққати қўлидаги ёғда бўлгани учун ҳам сайр давомида булардан ҳеч бирини кўрмаганини айтди. Шунда донишманд:
– Унда қайта чиқ ва атрофингдаги барча гўзалликларни яйраб томоша қил. Чунки ўтирган уйини яхши танимаган киши бахтнинг сирига ета олмайди, – деди ва бу сафар ҳам йигитнинг қўлига ёғ солинган қошиқни тутқазди.
Йигит энди саройдаги жамики нарсаларни, бутун гўзалликларни катта завқ ва ҳаяжон билан томоша қилди. Донишмандга ҳам таассуротларини ана шу мароқ билан ҳикоя қилиб берди. У гапини тугатгач, донишманд:
– Яхши, ҳаммасини кўрибсан, – деди. – Лекин мен сенга омонат қилиб берган ёғ қани?
Шундагина йигитнинг эсига тушиб, шошганича қўлидаги қошиққа қаради – ёғ тўкилиб битган эди. Донишманд эса табассум билан шундай деди:
– Хижолат тортма, ўғлим, бахтли бўлишнинг сири дунёни бор мўъжизалари, ҳаётни бутун гўзалликлари билан бирга кўра олишда. Агар киши жисмидаги қусурлар, ҳаётдаги етишмовчиликлар ҳақида ўйлайверса, худди сен қўлингдаги ёғ солинган қошиққа андармон бўлганинг каби ҳаёт гўзалликларидан бебаҳра қолаверади. Бахтли бўлиш сирини эса, қўлингдаги ёғ солинган қошиқни унутганингдагина тўла ҳис қила оласан!
Мадина Муҳаммадсолиҳ қизи тайёрлади
Бир кишининг ўғли бўлиб, у: «Мен бахцизман», деб такрорлайверарди. Ота бахтли бўлиш сирини билиб келиш учун ўғлини даврининг энг катта донишманди ҳузурига юборди. Йигит чўлда қирқ кун йўл босиб, кўзлаган манзилига – тепалик устидаги ҳашаматли саройга етиб борди. Ичкарига кириб қараса, донишманднинг ҳузурига келганлар жуда кўп бўлиб, улар бир-бирлари билан суҳбатлашганча навбатларини кутишар эди. Ниҳоят йигит ҳам навбати келгач, донишманднинг олдига кирди ва бахтли бўлишнинг сирини сўради.
– Ўғлим, ҳозир сенга буни тушунтириб ўтиш учун вақтим йўқ, – деди донишманд. – Шунинг учун ҳозир чиқиб, саройимни томоша қил. Икки соатдан кейин ёнимга кел, қолганини ўшанда гаплашамиз.
Шундай дея йигитнинг қўлига қошиқ тутқазди, унга икки томчи ёғ томизиб, тайинлади: «Сайр давомида қўлингдаги ёғга ҳушёр бўл, тўкиб юборма!»
Йигит донишманднинг айтганини қилиб, қўлидаги ёғдан кўз узмасдан саройнинг ичкарию ташқари – барча жойларини айланиб чиқди. Икки соатдан кейин қайтиб келгач, донишманд сўради:
– Саройни кездингми?
– Ҳа, жуда катта экан, – жавоб берди йигит.
– Ўғлим, деворлардаги ажойиб суратларни кўрдингми? Гулзоримни, ундаги ранго-ранг гулу чечакларничи? Уларнинг хуш исларидан баҳра олдингми? Кутубхонадаги ноёб китобларгачи, эътибор бердингми?..
Йигит бутун диққати қўлидаги ёғда бўлгани учун ҳам сайр давомида булардан ҳеч бирини кўрмаганини айтди. Шунда донишманд:
– Унда қайта чиқ ва атрофингдаги барча гўзалликларни яйраб томоша қил. Чунки ўтирган уйини яхши танимаган киши бахтнинг сирига ета олмайди, – деди ва бу сафар ҳам йигитнинг қўлига ёғ солинган қошиқни тутқазди.
Йигит энди саройдаги жамики нарсаларни, бутун гўзалликларни катта завқ ва ҳаяжон билан томоша қилди. Донишмандга ҳам таассуротларини ана шу мароқ билан ҳикоя қилиб берди. У гапини тугатгач, донишманд:
– Яхши, ҳаммасини кўрибсан, – деди. – Лекин мен сенга омонат қилиб берган ёғ қани?
Шундагина йигитнинг эсига тушиб, шошганича қўлидаги қошиққа қаради – ёғ тўкилиб битган эди. Донишманд эса табассум билан шундай деди:
– Хижолат тортма, ўғлим, бахтли бўлишнинг сири дунёни бор мўъжизалари, ҳаётни бутун гўзалликлари билан бирга кўра олишда. Агар киши жисмидаги қусурлар, ҳаётдаги етишмовчиликлар ҳақида ўйлайверса, худди сен қўлингдаги ёғ солинган қошиққа андармон бўлганинг каби ҳаёт гўзалликларидан бебаҳра қолаверади. Бахтли бўлиш сирини эса, қўлингдаги ёғ солинган қошиқни унутганингдагина тўла ҳис қила оласан!
Мадина Муҳаммадсолиҳ қизи тайёрлади
#САБОҚ
Кимдир сени танқид қилса ёки фикри сеникига тўғри келмаса, қалбингда чумолидек нафрат туғилади. Уни ўша заҳоти эзиб ташламасанг, у бора-бора илонга, ҳаттоки аждарҳога айланиб кетиши мумкин.
Жалолиддин Румий
Кимдир сени танқид қилса ёки фикри сеникига тўғри келмаса, қалбингда чумолидек нафрат туғилади. Уни ўша заҳоти эзиб ташламасанг, у бора-бора илонга, ҳаттоки аждарҳога айланиб кетиши мумкин.
Жалолиддин Румий
МЕРОСДАН УЛУШ ОЛМАЙСИЗМИ?
Бир куни Абу Ҳурайра (р.а.) Мадина бозорига бориб, одамларга қарата:
– Эй биродарлар! Расулуллоҳ (с.а.в.)нинг мерослари тарқатилаётган бир пайтда бу ерда нима қилиб турибсизлар? Меросдан улуш олмайсизларми? – дедилар.
– Қаэрда тарқатиляпти? – сўрашди улуғ саҳобийдан.
– Масжидда...
Бир оздан сўнг бозорда ҳеч ким қолмади. Абу Ҳурайра эса уларнинг қайтишларини кутдилар. Бир оздан сўнг одамлар норози ҳолатда қайтиб келишди:
– Эй Абу Ҳурайра, сиз айтгандек масжидга бордик. Аммо у ерда ҳеч кимнинг мерос улашаётганини кўрмадик.
– Наҳотки ҳеч кимни кўрмаган бўлсангиз?
– Бир гуруҳ намоз ўқиётган, бир гуруҳ Қуръон тиловат қилаётган, яна бир гуруҳ ҳалол ва ҳаром хусусида баҳслашаётган кишиларни кўрдик, холос.
Шунда Абу Ҳурайра (р.а.) дедилар:
– Уят, сизларга, уят. Ахир, Расулуллоҳ (с.а.в.)нинг мерослари шу эмасмиди?!
Ирода Носирхон қизи тайёрлади
Бир куни Абу Ҳурайра (р.а.) Мадина бозорига бориб, одамларга қарата:
– Эй биродарлар! Расулуллоҳ (с.а.в.)нинг мерослари тарқатилаётган бир пайтда бу ерда нима қилиб турибсизлар? Меросдан улуш олмайсизларми? – дедилар.
– Қаэрда тарқатиляпти? – сўрашди улуғ саҳобийдан.
– Масжидда...
Бир оздан сўнг бозорда ҳеч ким қолмади. Абу Ҳурайра эса уларнинг қайтишларини кутдилар. Бир оздан сўнг одамлар норози ҳолатда қайтиб келишди:
– Эй Абу Ҳурайра, сиз айтгандек масжидга бордик. Аммо у ерда ҳеч кимнинг мерос улашаётганини кўрмадик.
– Наҳотки ҳеч кимни кўрмаган бўлсангиз?
– Бир гуруҳ намоз ўқиётган, бир гуруҳ Қуръон тиловат қилаётган, яна бир гуруҳ ҳалол ва ҳаром хусусида баҳслашаётган кишиларни кўрдик, холос.
Шунда Абу Ҳурайра (р.а.) дедилар:
– Уят, сизларга, уят. Ахир, Расулуллоҳ (с.а.в.)нинг мерослари шу эмасмиди?!
Ирода Носирхон қизи тайёрлади
Кимда икки хислат бўлса...
Икки хислат
Кимда икки хислат бўлса, Аллоҳ уни севади:
1. Тақво.
2. Гўзал хулқ.
Кимда икки хислат бўлса, одамлар уни севишади:
1. Саховат.
2. Яхши амалларни кўпайтириш.
Кимда икки хислат бўлса, ўртоқлари уни севишади:
1. Очиқ чеҳра.
2. Яхши муомала.
Кимда икки хислат бўлса, биродарлари уни севишади:
1. Уларнинг яхшиликларини эсда тутиш.
2. Ёмонликларини унутиш.
Кимда икки хислат бўлса, шогирдлари уни севишади:
1. Илмни етказиш йўлида изланиш.
2. Уларга нисбатан кечиримли бўлиш.
Кимда икки хислат бўлса, устозлари уни севишади:
1. Уларни тез англаш.
2. Ҳурматларини жойига қўйиш.
Кимда икки хислат бўлса, оила аҳли уни севади:
1. Уларга нисбатан яхши муомалада бўлиш.
2. Уларнинг ташвишларини англаш.
Кимда икки хислат бўлса, бошлиқлари уни ёқтиришади:
1. Уларга чиройли итоатда бўлиш.
2. Буйруқларини чиройли шаклда бажариш.
Кимда икки хислат бўлса, уни Аллоҳ ҳам, одамлар ҳам бирдек яхши кўради:
1. Яхшилик қилиш.
2. Азият беришдан четланиш.
Энг хавфли нарса
Оила учун хатарли нарсалардан бири ота ёки онанинг фарзандларини эркалатиш ва хатоларини яширишда бирини иккинчисидан устун кўришидир. Бундан ҳам хатарлироғи болаларидан бирини бошқасидан устун кўришини очиқ билдиришдир.
Бундай адолатсизлик ака-ука ва опа-сингиллар орасига душманлик уруғини сепади.
Ким тарбиячи?
Хотиннинг тушунчаси касал, эр эса дангаса, болаларни ким тарбия қилади?
Мўътадиллик
Яхши кўриш ва ёмон кўришда ҳаддан ошма! Гоҳо дўстинг душманга, душманинг эса дўстга айланиши мумкин.
Яхшилар ва ёмонлар
Одамлар ўз вазифаларини чиройли бажаришмаса, Аллоҳ таоло уларнинг ишини ёмонларга топшириб қўяди.
Сабрнинг боши ва охири
Сабр олдинига ҳузурсизлик, кейин эса ҳаловат ато қилади.
«Ҳидоят» журналининг 2009 йил 1-сонидан олинди.
Икки хислат
Кимда икки хислат бўлса, Аллоҳ уни севади:
1. Тақво.
2. Гўзал хулқ.
Кимда икки хислат бўлса, одамлар уни севишади:
1. Саховат.
2. Яхши амалларни кўпайтириш.
Кимда икки хислат бўлса, ўртоқлари уни севишади:
1. Очиқ чеҳра.
2. Яхши муомала.
Кимда икки хислат бўлса, биродарлари уни севишади:
1. Уларнинг яхшиликларини эсда тутиш.
2. Ёмонликларини унутиш.
Кимда икки хислат бўлса, шогирдлари уни севишади:
1. Илмни етказиш йўлида изланиш.
2. Уларга нисбатан кечиримли бўлиш.
Кимда икки хислат бўлса, устозлари уни севишади:
1. Уларни тез англаш.
2. Ҳурматларини жойига қўйиш.
Кимда икки хислат бўлса, оила аҳли уни севади:
1. Уларга нисбатан яхши муомалада бўлиш.
2. Уларнинг ташвишларини англаш.
Кимда икки хислат бўлса, бошлиқлари уни ёқтиришади:
1. Уларга чиройли итоатда бўлиш.
2. Буйруқларини чиройли шаклда бажариш.
Кимда икки хислат бўлса, уни Аллоҳ ҳам, одамлар ҳам бирдек яхши кўради:
1. Яхшилик қилиш.
2. Азият беришдан четланиш.
Энг хавфли нарса
Оила учун хатарли нарсалардан бири ота ёки онанинг фарзандларини эркалатиш ва хатоларини яширишда бирини иккинчисидан устун кўришидир. Бундан ҳам хатарлироғи болаларидан бирини бошқасидан устун кўришини очиқ билдиришдир.
Бундай адолатсизлик ака-ука ва опа-сингиллар орасига душманлик уруғини сепади.
Ким тарбиячи?
Хотиннинг тушунчаси касал, эр эса дангаса, болаларни ким тарбия қилади?
Мўътадиллик
Яхши кўриш ва ёмон кўришда ҳаддан ошма! Гоҳо дўстинг душманга, душманинг эса дўстга айланиши мумкин.
Яхшилар ва ёмонлар
Одамлар ўз вазифаларини чиройли бажаришмаса, Аллоҳ таоло уларнинг ишини ёмонларга топшириб қўяди.
Сабрнинг боши ва охири
Сабр олдинига ҳузурсизлик, кейин эса ҳаловат ато қилади.
«Ҳидоят» журналининг 2009 йил 1-сонидан олинди.
АЛЛОҲДАН ҚЎРҚИШНИНГ АЛОМАТЛАРИ
Аллоҳдан қўрқишнинг аломати етти нарсада намоён бўлади:
✅1.Тилда: Оллоҳдан қўрққан одам тилини ёлғондан ғийбатдан бошқаларга бўҳтон қилишдан ва бекорчи сўзлар айтишдан тияди. Уни, оллоҳни зикр этувчи, Қуръон ўқувчи ва илмий музокаралар билан машғул аъзо ҳолида шай тутади.
✅2.Қалбда: Оллоҳдан қўрққан одам қалбида мусулмон қардошларига душманлик ҳис қилмайди: ёлғон, бўҳтон ва ҳасад қилиш каи ғайриинсоний туйғуларни қалбидан йўқ қилади. Чунки ҳасад, кишининг гўзал амалларини маҳв этади. Шунга кўра, Оллоҳнинг расули буюради: Эй ўқувчи, билки, ҳасад қалбларга жойлашган ва жамият ҳаётида катта зарарларга йўл очувчи ёмон бир касалликдир. Қалблардаги хасталиклар, яни ёмон туйғулар, ёмон феъллар фақат илм ва амал билан даволаниши мумкин.
✅3.Кўзда: Оллоҳдан қўрққан одам ейишда ҳам, ичишда ҳам, кийишда ҳам бошқа хусусларда ҳам кўзини ҳаромдан эҳтиёт қилади. Дунёга ҳирс билан ва ҳар нарсани қўлига киритиш иштиёқи билан эмас, ибрат назари билан қарайди . Ҳалол бўлмаган нарсаларга қарашдан тийилади. Шунинг учун ҳам Оллоҳнинг расули буюради: - Ким кўзини ҳаром нарсалар билан тўлдирса, Оллоҳ ҳам қиёмат куни унинг кўзини олов билан тўлдиради.
✅4.Меъдада: Оллоҳдан қўрққан одам меъдасига ҳаром луқма бермайди. Чунки ҳаром луқма ейиш энг катта гуноҳлардан биридир. Шу боис Оллоҳнинг расули буюради: - Инсон зотининг меъдасига бир луқма ҳаром луқма тушганда бу луқма меъдасида қанча вақт турса, еру кўкдаги фаришталар ҳам шунча вақт унга лаънат ўқийдилар.
✅5.Қўлда: Оллоҳдан қўрққан одам қўлини ҳаромга узатмайди, аксинча, Оллоҳнинг ризосига уйғун нарсаларга узатади. Каъбдан шундай бир ривоят қолган: - Оллоҳ яшил зумраддан бир бино яратган. бу бинода етмиш минг доира ва ҳар доирада минг хона бор. Бу ерга фақатгина ўзига ҳаром нарса инъом этилганда ёлғиз Оллоҳдан қўрққани учун уни рад этган кишилар киради.
✅6.Оёқда: Оллоҳдан қўрққан одам исён йўлида эмас, Оллоҳга итоат йўлида одимлайди. Илм-маърифат ва яхши ахлоқ ўрганиш мақсадида олимла ва солиҳ кишилар мажлисига боради.
✅7.Итоатда: Оллоҳдан қўрққан одам ёлғиз Оллоҳ ризоси учун унга итоат этади. Риёдан, инсонларга ўзини ё ишларини кўз-кўз қилишдан ва иккиюзламачиликдан сақланади.
📖Абу Ҳомид Ғаззолий «Мукошафат-ул қулуб»
Аллоҳдан қўрқишнинг аломати етти нарсада намоён бўлади:
✅1.Тилда: Оллоҳдан қўрққан одам тилини ёлғондан ғийбатдан бошқаларга бўҳтон қилишдан ва бекорчи сўзлар айтишдан тияди. Уни, оллоҳни зикр этувчи, Қуръон ўқувчи ва илмий музокаралар билан машғул аъзо ҳолида шай тутади.
✅2.Қалбда: Оллоҳдан қўрққан одам қалбида мусулмон қардошларига душманлик ҳис қилмайди: ёлғон, бўҳтон ва ҳасад қилиш каи ғайриинсоний туйғуларни қалбидан йўқ қилади. Чунки ҳасад, кишининг гўзал амалларини маҳв этади. Шунга кўра, Оллоҳнинг расули буюради: Эй ўқувчи, билки, ҳасад қалбларга жойлашган ва жамият ҳаётида катта зарарларга йўл очувчи ёмон бир касалликдир. Қалблардаги хасталиклар, яни ёмон туйғулар, ёмон феъллар фақат илм ва амал билан даволаниши мумкин.
✅3.Кўзда: Оллоҳдан қўрққан одам ейишда ҳам, ичишда ҳам, кийишда ҳам бошқа хусусларда ҳам кўзини ҳаромдан эҳтиёт қилади. Дунёга ҳирс билан ва ҳар нарсани қўлига киритиш иштиёқи билан эмас, ибрат назари билан қарайди . Ҳалол бўлмаган нарсаларга қарашдан тийилади. Шунинг учун ҳам Оллоҳнинг расули буюради: - Ким кўзини ҳаром нарсалар билан тўлдирса, Оллоҳ ҳам қиёмат куни унинг кўзини олов билан тўлдиради.
✅4.Меъдада: Оллоҳдан қўрққан одам меъдасига ҳаром луқма бермайди. Чунки ҳаром луқма ейиш энг катта гуноҳлардан биридир. Шу боис Оллоҳнинг расули буюради: - Инсон зотининг меъдасига бир луқма ҳаром луқма тушганда бу луқма меъдасида қанча вақт турса, еру кўкдаги фаришталар ҳам шунча вақт унга лаънат ўқийдилар.
✅5.Қўлда: Оллоҳдан қўрққан одам қўлини ҳаромга узатмайди, аксинча, Оллоҳнинг ризосига уйғун нарсаларга узатади. Каъбдан шундай бир ривоят қолган: - Оллоҳ яшил зумраддан бир бино яратган. бу бинода етмиш минг доира ва ҳар доирада минг хона бор. Бу ерга фақатгина ўзига ҳаром нарса инъом этилганда ёлғиз Оллоҳдан қўрққани учун уни рад этган кишилар киради.
✅6.Оёқда: Оллоҳдан қўрққан одам исён йўлида эмас, Оллоҳга итоат йўлида одимлайди. Илм-маърифат ва яхши ахлоқ ўрганиш мақсадида олимла ва солиҳ кишилар мажлисига боради.
✅7.Итоатда: Оллоҳдан қўрққан одам ёлғиз Оллоҳ ризоси учун унга итоат этади. Риёдан, инсонларга ўзини ё ишларини кўз-кўз қилишдан ва иккиюзламачиликдан сақланади.
📖Абу Ҳомид Ғаззолий «Мукошафат-ул қулуб»