КАСАЛ БЎЛГАН ИНСОНГА БЕРИЛАДИГАН МУКОФОТЛАР

Жобир р.а дан ривоят қилинди:

Росулуллоҳ ﷺ айтдилар: Офият аҳли (дунёда касал бўлмаган ёки кам енгилгина касал бўлганлар) қиёмат куни Аҳли балога (дунёда кўп оғир касал бўлганларга) савоб берилиб турганида орзу қиладилар. Қанийди дунёда бизни жасадимизни териси қайчилар билан кесиб олинганда эди (деб орзу қиладилар).

(Термизий ривояти)

▪Шарҳ: Бу дегани одам ўзига касаллик сўрасин дегани эмас. Аллоҳ таалодан соғлик саломатлик сўрайди. Лекин бошига бир касаллик келиб қолса билсинки Аллоҳ таало уни яхши кўради унга мукофот бермоқчи шунинг учун касаллик берди.

#КУН_ҲАДИСИ

Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг мавлолари Савбондан ривоят қилинади:

«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Ким бир беморни кўргани борса, то қайтгунича жаннатнинг хурфасида бўлур», дедилар.
«Эй Аллоҳнинг Расули, жаннатнинг хурфаси недир?» дейилди.
«Мевасидир», дедилар».

Муслим ва Термизий ривоят қилишган.

Холид ибн Валид розияллоҳу анҳу нега жанг майдонида шаҳид бўлиб вафот топмадилар?... Бундаги Аллоҳнинг ҳикмати нимада эди?
Зикр этилишича, аллома Абдулфаттоҳ Абу Ғудда Ҳиндистонга сафар қилган чоғлари, у ерда аллома, муҳаддис, ҳофиз, фақиҳ Муҳаммад Яъқуб Нанутавий билан учрашадилар.
Ўша суҳбатда Муҳаммад Яъқуб шайх Абдулфаттоҳга деди: “Холид ибни Валид розияллоҳу анҳунинг 120дан ортиқ маъракада қатнашгани, иссиқларнинг шиддати ва қиличлар сояси остида содиқлик ила Аллоҳнинг йўлида шаҳодат талабида бўлганига қарамай, тўшагида вафот этиши ҳикматини биласизми?”, деб сўрадилар.
Абдулфаттоҳ Абу Ғудда: “Йўқ, билмайман”, дедилар.
Шунда шайх Муҳаммад Яъқуб: “Уламоларимиз айтишларича, Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам Холидни “Сайфуллоҳил маслул” – Аллоҳнинг яланғочланган, қиндан чиқарилган қиличи, деб лақаблаганлар. Агар у маъракада, жанг майдонида ўлдирилганида, яъни, гўёки, Аллоҳнинг қиличи синган бўлар эди. Аллоҳнинг қиличи эса ҳеч қачон синмайди. Агар Холид жангда ўлдирилганда одамлар, Сайфуллоҳ ўлди, қилич синди, демасликлари учун ҳам Аллоҳ таоло бу зотни тўшакларида (яъни, жангдан ташқари ўлим билан) вафот топтиришни ихтиёр қилди” дедилар.
Шайх Абдулфаттоҳ ўшанда: “Аллоҳга қасамки, шу фойданинг ўзиёқ Ҳиндистонга сафар қилишимга кифоя қиларли бўлди. Бундан бошқа фойда топмаган бўлсам ҳам, шу ҳикматни англаганим, билганим сафар қилишимга етарли асос бўларди”, деган эканлар.

👉@arabicuz

Фарз амаллар худди сармоя моллари кабидир, нафллар эса фойдаларидек. Сармоясиз фойда бўлмаганидек, фарзни бажармай нафлга ўтишнинг фойдаси йўқ.

Фузайл ибн Иёз раҳимаҳуллоҳ

Бир куни Абу Муслим Хавлонийга хотини деди:
- уйда ун қолмаган!

Абу Муслимнинг ёнида пул йўқ эди. Шу боис, унга:
- Мабодо, уйда ҳеч қандай пул қолмаганмиди?- деди.

- Йигирган ипимизни сотганимиздан қолган бир дирҳамгина пул бор эди...- деди хотин.

- Яхши!.. Бер ўшани. Халтаниям бер...- деди Абу Муслим.

Абу Муслим тўрва билан бир тангани олиб, ун олгани бозорга йўл олди. Бозорга кириб, дўконлардан бирининг олдида энди навбатини кутаётган ҳам эдики, қаердандир бир тиланчи пайдо бўлиб “эй Абу Муслим, садақа қил!”, дея садақа талаб қила бошлади. Абу Муслим ундан қочиб, бошқа дўконга кирди. Қараса, тиланчи ҳам унинг кетидан кириб келяпти. Хуллас, қаерга борса, тиланчи унинг ортидан соядек эргашиб юраверди. Ҳамманинг олдида садақа сўраб, ҳоли-жонига қўймади.

Ахийри, Абу Муслим ун олиши керак бўлган ўша биргина тангани унга бериб юборди. Сўнра халтасини дурадгорлар дўкони олдида тўкилиб ётган пайраҳа ва тупроқ билан тўлдириб уйига қайтди.

Эшикни тақиллатар экан аёлининг ғазабидан қўрқиб турарди. Шу боис, аёли эшикни очиши билан халтани йўлакка ирғитдию уйга кирмай, кетиб қолди.

Хотини халтани олиб очса, унинг ичи оппоқ ун билан тўла эди. Хурсанд бўлиб кетган аёл дарров хамир қориб, нон ёпишга уннади.

Абу Муслим туннинг маълум бир қисми ўтгач аёлим ғазабидан тушгандир, деган ўй билан уйга келиб, секин эшикни тақиллатди. Эшик очилди. Қараса, аёли хурсанд, тилларидан бол томяпти. Эрини дастурхонга ўтқазиб, олдига сув ва оқ нонлар қўйди.

Ҳайрон бўлган Абу Муслим “бу нонлар қаердан келди?”, деб сўради. “Қаердан бўларди, бугун олиб келган оқ унингиздан-да!”, деди хотини. Абу Муслим нонни ер, кўзларидан эса тинмай ёш тўкиларди.

Ушбу ҳикоя Имом Нававийнинг “бўстону-л-орифин” (орифлар бўстони) номли китобида зикр қилинган.

Абу Муслим Хавлоний аслида Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам даврларида иймон келтирган бироқ, У зот билан кўриша олмаган инсонлардандир. Бундай кишилар тобеинлар қаторида зикр қилинадилар. Зеро, уларнинг устозлари саҳобалардир.

Бу киши валий зотлардан эдилар. Валийлар каромати ҳақ. Аллоҳ таоло бандаларидан Абу Муслим Хавлоний каби солиҳ, ориф ва тақводор дўстларига кароматлар ато қилади.

Лекин, Абу Муслим Хавлонийнинг йиғиси пайраҳа билан тупроқнинг оқ унга айланиб қолгани учун эмас, ёки ўша куни оппоқ оби нон ейиш насиб қилганлиги учун эмас, балки, Аллоҳ томонидан унга кўрсатилган таважжуҳ туфайли эди.

Зеро, ҳақиқий ориф зотлар, валийлар ҳеч қачон ўзларини Аллоҳ ҳузурида мукаррам бўлган инсон деб ҳисобламайдилар. Балки, доим ўз камчиликлари, гуноҳлари ҳақида ўйлаб, кибр ва ғурурдан йироқ юрадилар. Аллоҳ мендан рози бўлармикан, ёки ҳузуридан қувиб солармикан, деган қўрқув ва андиша уларни тарк этмайди.

Аллоҳ таоло барчамизга Ўзини таниш неъматини ато этсин ва Ўзининг таваллийси билан сийласин!

Алишер СУЛТОНХЎЖАЕВ

Мўмин киши доим:

"Нима ниятда шу сўзни айтдим, шу луқмани едим", – деб, ўзини койигани койиган.

Фожир эса, ўзини ҳеч тергамайди, беписанд давом этаверади.

Ҳасан Басрий

СЕҲР.

Унга хотини деди:
- Мендаги сиз ўзгаришни ҳоҳлайдиган барча салбий сифатларни ёзиб берсангиз. Мен аъзо бўлган аёллар жамияти шуни ҳоҳлаяпди.

Эр бир қоғозга ёзди:
"Мен хотинимни қандай бўлса шундайлигича севаман. Унда
ҳеч қанақа айб кўрмайман".
У букланган қоғозни аёллар жамияти талаб қилганидек хотинига берди.

Эртаси уйига келганида хотини уни бир қучоқ гул билан кутиб олди. Унинг кўзларида шодлик кўз ёшлари жилваланар эди. У эрига деди:
"Бу мен учун кутилмаган иш бўлди. Айниқса бу мақтов ёзилган мактубни кўпчиликнинг орасида очганим ..."

Эр айтади:
"Хотинимни ўндан ортиқ
айблари бор эди. Аммо мен
шуни билдимки, у айбларни айтган билан ҳеч қачон
муолажа қилиб бўлмас экан".
Қизиғи шуки, унинг хотини
етмиш фоизга ўзгарди.

Негалигини биласизми? Бу мақтовнинг қарши чиқиб бўлмайдиган сеҳридир. Бу моддийлик баробар бўла олмайдиган санонинг қувватидир.

Айбларни айтиш нафрат, адоват ва саркашликни пайдо қилади. Мақтов эса муҳаббат ва сурур пайдо қилади. Уй ва оилада ийжобий энергия ҳосил қилади.
Ўз ҳаётингни, хотининг ҳаётини, оиланг ҳаётини қўпол ва чақиб оладиган сўзлар билан булғама!

Расулуллоҳ саллоллоҳу алайҳи ва саллам:
"Яхши сўз садақадир" , деганлар.

Муҳаммад Ротиб Нобулсий.

#ХУШХАБАР !!!

ЎЗБЕКИСТОНДА ЯНА ИККИТА МУҲИМ НУҚТАЛАРИДА МАСЖИДЛАР ҚУРИЛАДИ !

ЎЗБЕКИСТОН МУСУЛМОНЛАРИ ИДОРАСИ РАҲБАРИЯТИ ТАШАББУСИ, АЛЛОҲ ТАЪОЛОНИНГ ИНОЯТИ ВА ЯХШИ ИНСОНЛАРНИНГ ШАРОФАТИ БИЛАН, "ТОШКЕНТ -ТЕРМИЗ" - М 39 АВТОМАГИСТРАЛИНИНГ ЖИЗЗАХ ВИЛОЯТИ, ПАХТАКОР ТУМАНИНИНГ "БУЮК ИПАК ЙЎЛИ" Қ.Ф.Й. ҲУДУДИДАН ЎТУВЧИ КАТТА МАГИСТРАЛ ЙЎЛ ЁҚАСИДАН 0.70 ГА ЕР МАЙДОНИГА (ХАЛҚ ТИЛИДА АКМАЛ ИКРОМОВ ЖАМОА ХЎЖАЛИГИ ҲУДУДИДАН ЎТУВЧИ ТРАССА ДЕЙИЛАДИ) ҲАМДА "ТОШКЕНТ -АНДИЖОН, ФАРҒОНА, НАМАНГАН" А-373 ХАЛҚАРО АВТОМОБИЛ ЙЎЛИНИНГ АНГРЕН ШАҲАР, ЁШЛИК М.Ф.Й. ҲУДУДИДАН ЎТУВЧИ КАТТА МАГИСТРАЛ ЙЎЛ ЁҚАСИГА 0.70 ГА ЕР МАЙДОНЛАРИГА (АНГРЕН ИҚТИСОДИЙ ЗОНА ДИРЕКЦИЯСИ ОРҚА ТОМОНИДАГИ БОҒ ҚИСМИНИНГ ЙЎЛ ЁҚАСИДАГИ БУРЧАК ҚИСМИДАН) БАРЧА ҚУЛАЙЛИКЛАРГА ЭГА ЗАМОНАВИЙ ЖОМЕЪ МАСЖИДЛАР ҲАШАР ЙЎЛИ БИЛАН ҚУРИЛАДИ.

ҲОЗИРДА ҲАР ИККАЛА МАСЖИДГА ТУМАН ВА ШАҲАР ҲОКИМЛИК ҚАРОРЛАРИ ЧИҚАРИЛДИ ВА СМЕТА ЛОЙИҲА ИШЛАРИ БОШЛАБ ЮБОРИЛДИ.

УШБУ МАСЖИДЛАР САФАРГА ЧИҚГАН МУСУЛМОНЛАРИМИЗНИНГ ИБОДАТЛАРИНИ ҚАЗО ҚИЛМАСДАН ТЎКИС АДО ЭТИШЛИГИ ҲАМДА ЮРТИМИЗГА КЕЛГАН ХОРИЖИЙ МЕҲМОНЛАРГА ЯЪНИ ЗИЁРАТ ТУРИЗИМИНИНГ ЯНАДА ТАРАҚҚИЙ ЭТИШИГА ИНШААЛЛОҲ КАТТА ХИЗМАТ ҚИЛАДИ ДЕБ УМИД ВА ДУО ҚИЛИБ ҚОЛАМИЗ !

АЛЛОҲ ТАЪОЛО ЮРТИМИЗДА АМАЛГА ОШИРИЛАЁТГАН БАРЧА ИСЛОҲОТЛАРГА ЎЗИНИНГ ФАЙЗУ-ФУТУҲУ ИЛОҲИЙ БАРАКОТИНИ ЗИЁДА ҚИЛСИН !

ЎЗБЕКИСТОН МУСУЛМОНЛАРИ ИДОРАСИ
МАСЖИДЛАР БЎЛИМИ


Каналга уланиш:

https://t.me/joinchat/AAAAAEGj0hkBXGlopIDbXA

"М Е Ҳ М О Н"

Гуноҳкор бир одам эди у. Тайинли бир иш қилмасди. Бутун қишлоқ ундан безор эди. "Шу одам ўлса-да, биз ҳам қутулсакдик", дер эди ҳарким. Бир ўзи хотини билан яшар эди. Ўттиз йил яшашган бўлсалар-да, фарзандлари бўлмаган эди. Қишлоқ аҳли бундай аҳволдаги одамнинг зурриёти бўлмагани учун ҳам мамнун эдилар. Хотини эрининг аҳволига ачинар, лекин овозини чиқармасди. Ҳар кун уйда жанжал, ғазаб эди. Кунда ким биландир жанжал қилади. Аммо, у эри эди. Уйининг эркаги эди. У энди кексайиб ҳам қолганди. Ҳолдан кетиб борарди. Тинмай йўталар эди. Зинадан икки поғона кўтарилса, ҳансираб қолар. Титроқ қўллари билан папиросини зўрға ўрарди. Озиб кетган. Ўзи бўйи ҳам паст бўлганидан боладек бўлиб қолган эди. Бечора хотин қўлларини очиб дуолар қиларди. "Шу одам умрининг охирида бўлса ҳам, бир оз ислоҳ бўлсин", дея Аллоҳга ёлворарди.

Бир куни эрталаб одатдагидек, чол уйдан чиқиб кетди. Лекин, эртаси тонг отди ҳамки, уйга қайтмади. Хотини уни излагани чиқди. Ким билади, қаерларда қолди экан. Ҳамма ёқни излади. Чашма бўйига борди. Кўпинча шу ерда сув ичарди. Тополмади. Далаларни қидирди. Қишлоқнинг чор атрофига югурди. Ҳеч қаерда йўқ. Балки уйга келгандир, деб уйга қайтди. Йўқ, эри уйга келмаган эди. Қуёш ботай деб қолган эди. Шошиб таҳорат олди. Намозга турди. Намозни тугатай деганида, эшик тақиллади. Югуриб бориб эшикни очди. Ташқарида эри турарди. Аҳволи жуда ёмон эди. Тинмай йўталар эди. Кўксини кўрсатиб бир нарсаларга ишора қилди. Хотин эрининг қўлтиғига кириб, эрини етаклади. Ётоғига олиб келиб аранг ётқизди. Қария хотинига қараб йиғлар эди. Хотини ҳам йиғларди... Чол ўзининг ҳолидан афсусда эди. Тўғриланди. Хотинига бир нарсалар демоқчи бўлди. Бошини бир кўтариб, "Мендан рози бўл" демоқчи эди, аммо сўзини охиригача чиқаролмади. Боши ёстиққа тушди. Жони узилган эди...

Аёл унинг тепасида фарёд чекиб узоқ йиғлади. Кейин ўзига келиб, ўзини қўлга олди. Кўз ёшларини артди. Маййитнинг иягини боғлади. "Бориб имомга хабар берай", деб кўчага чиқди. Имомнинг эшигини қоқди.
– Имом афандим, бизники.... дея олди. Гапиролмади... Йиғларди у. Имом аҳволни тушунди. Имом қатъиятли одам эди.
– Бу одам бир марта бўлса ҳам масжидга қадам босмади. Мен унга жаноза ўқимайман, деди ва эшикни ёпди. Шўрлик аёл ночор аҳволда қолди. Кимга борсам экан, кими бор унинг? Бир чора тополмади...

Уйга қайтди. Эрининг жасадини ювди. Сандиғидан чиқарган бир неча метр оқ матога ўради. Жасадни елкасига олиб мозорга қараб йўл олди. Масжиднинг ёнидан бурилган эди, қишлоқ оқсоқоли бир неча қишлоқликлар билан бу томонга келаётганларини кўрди. Уларнинг ниятлари яхши эмасди. Толиққан елкаларидан жасадни секин ерга қўйди. Чўкка тушиб ўтирди. Қўллари билан юзларини тўсиб, ҳўнграб йиғлар эди. Оқсоқол хотинга яқин келиб деди:
– Буни қаерга олиб кетяпсан? Мозорга бўлмасин тағин. Уни тириклигида жабрини биз тортдик. Мозордагиларимиз унинг ўлигидан озорланмасинлар...

Хотин мажолсиз жасадга тикилганча узоқ жим қолди. Сўнг ичидан бир нарса келди. Бақириб йиғлади. Одамлар хотиннинг овозидан ҳуркиб нари кета бошладилар. Хотин жасадни елкасига олиб қишлоқ ташқарисига қараб йўл олди. Бир ялангликка етиб борди. Шу ерларга кўмса маъқул бўладигандек кўринди. Энди шу ерда у ҳеч кимга ҳалақит қилмайди, деди ўзича. Зотан, бошқа юришга мажоли ҳам қолмаган эди. Жасадни ерга қўйиб турган эди, оёқ товушлари эшитилди. Аёл тарафга қараб бир одам келар эди. Чўпон экан. Одам яқинлашиб келиб аёлдан ҳол аҳвол сўради. Аёл бошидан ўтганларини бирма-бир чўпонга гапириб берди. Чўпоннинг кўзига ёш қалқди. Аёлга раҳми келди.
–Сен хафа бўлма. Сенга ўзим ёрдам бераман, деди.

Қабрга мос жойни топиб кавлади. Жасадни қабрга қўйиб, унинг тепасида қўлини очиб узоқ дуо қилди. Аёл эса у ёқ бу ёқдан гул узиб келиб қабрга тиккан бўлди. Чўпон кетди. Аёл жуда чарчаган эди. Бир чеккада узоқларга тикилиб ўтирди. Кеч тушди. Аёл ўша ерда тонггача ухлаб қолди...

Эрта тонгда имомнинг эшиги тақиллади. Қишлоқ оқсоқоли ҳовлиққанча эшикни қоқарди.
– Домла, домла афанди... дерди ҳаяжонда. Имом қўрқиб эшикни очди.
– Туш кўрибман. Ҳалиги телба одам бор эдику... Мен уни жаннатда юрганини кўрдим. У менга қараб кулар эди. "Ҳаққим сенга ҳалол бўлсин", дерди. Имом ҳайратланди. Чунки, шунга ўхшаш тушни ўзи ҳам кўрганди

– Кел, ичкари кир, демоқчи эди. Узоқдан яна бир одамнинг бақириб келаётганини кўришди.
– Мен сизга айтмадимми, мен сизларга айтмадимми, дерди. – Мен тушимда уни жаннатда кўрдим... Яна уч тўртта одам айни тушни кўрганларини айтиб келдилар. Бу ерда бир гап бор. Кечаги ўзларининг ишларидан ҳижолат бўлдилар.
– Унинг уйига борамиз. Хотиндан узр сўраймиз. Нима бўлганини ҳам аниғини биламиз.

Унинг уйига бордилар. Эшикни очган хотин хавотирга тушди. Одамлар аёлдан узр сўрадилар. Жасадни қаерга қандай қилиб қўйганини сўрадилар. Хотин бўлган ишларни гапириб берди. Улар хотиннинг гапларини жон қулоқлари билан тингладилар. Чўпонни топишга қарор бердилар.
– Чўпонни олдига боришимиз керак, дейишди.

Йўлга тушдилар. Кетар эканлар, ўзаро гапириб кетардилар:
– Аслида чўпон авлиё бўлса керак... Ҳизрдир балки... Ўзи ўлган одам ҳам унчалик ёмон одам эмас эди....

Айтилган ерга келдилар. Чўпон қўйларини ўтлатаётган эди. Одамларни кўриб ўрнидан туриб уларга пешвоз чиқди.
–Хайрдир. Тинчликми?
Уларни ўтқазиб, сут билан меҳмон қилди. Одамлар кечаги ҳодиса ҳақида гап очишди. Чўпон одамларнинг гапидан ҳеч нарса тушунмади.
– Мен бир ғариб, оддий одамман. Жасадни кўмдим. Кейин тепасида туриб дуо қилдим. Бор йўғи шу...
– Нима деб дуо қилдинг? Шуни айтиб бера оласанми?

Чўпон қабрнинг четида туриб қилган дуосини айтиб берди:

"Аллоҳим! Мен бу ерларда қўйларимни ўтлатиб юрар эканман, Сенинг қулларинг келиб салом беришади. Сенинг номинг билан салом берганлари учун уларни сен юборган меҳмон деб биламан. Уларга яхши муомала қиламан. Уларни сут билан меҳмон қиламан. Боримни уларга улашаман. Аллоҳим, ҳозир эса, мен сенинг ҳузурингга бир одам юборяпман. Энди уни Сен кутиб олиб, Ўзинг меҳмон қил!...."

(Таржима)

Абдулҳамид домла маъруза қиладилар

Тил офатлари:
Ёлғон

Тобеин Юнус ибн Убайд раҳимаҳуллоҳ айтадилар:

«Мендан уч нарсани ёдлаб олинглар:

1. Бирортангиз амру маъруф баҳонаси билан бўлса-да, султоннинг олдига кира кўрмасин!

2. Бирортангиз Қуръон ўргатиш баҳонаси билан бўлса-да, ёш қиз билан холи қолмасин!

3. Бирортангиз қулоғига аҳли бидъат сўзи киришига имкон бермасин!»

«Ал-Ибонаҳ»

Беш-олти йиллик гап бўлса ҳам, айтай. Чунки мавзу ҳамон янги...

“Автобусда, – деб ҳикоясини бошлаган эди дўстим, – бир қиз ўтирволиб тилпонда гаплашиб кетяпти. Дунё билан иши йўқ. Билиниб турибди, йигити билан гаплашяпти. Энди, оғзидан шунақа гаплар чиқяпти, эшитганлар хижолат. Қулоқлар уятдан қизариб кетяпти. Лекин у қиз уялаётгани, заррача ноқулайлик ҳис этаётгани йўқ. Гўё автобусда ёлғиз ўзи. Бошқалар бир тийин... Бунақаларга бир нарса дейишга ҳам одамнинг юраги бетламайди. Шармандага шаҳар кенг-да. Дакки берган одам қайтанга азият чекиб қолади...

Аммо бир амакининг сабри чидамади. Ўтирган жойида шундоқ елкаси оша ўгирилиб ҳалиги қизга қаради ва:

– Ана шунақа қилиб, тўйгача ҳамма гапни гаплашиб оласанлар-да, кейин гаплашишга гап тополмасдан, уруш-жанжал қиласанлар! – деди зарда билан.

Хайрият, шу гап билан қизнинг чакаги тинди. Йигити билан хайр-маъзурни қисқагина қилиб, тилпонини ўчирди. Ҳатто ўзини ноқулай сеза бошлади. Манзилига етдими-етмадими, билмадим, тушиб кетди...”

Бурунгидан яна бир воқеа.

Мактабга мажлисга боряпман. Қоронғу тушиб қолган. Мактаб ҳовлисидаги дарахт панасида бир йигит бир қиз билан қучоқлашиб турганига кўзим тушди. Мени кўриб ҳам заррача сесканганлари йўқ. Ҳой, десам, йигит: “Нима ишингиз бор?!” дейди! Ярамас!Ҳозир сенга нима ишим борлигини кўрсатаман, деб расмга олмоқчи эдим, қочиб қолишди...

Ўғли бор ўғрига, қизи бор ғарга кулмасин, деган гап бор элимизда. Мен ҳам бу гапларни асло кулиб ёзаётганим йўқ. Сизлар билан дардлашиб, муаммоларимизга ечим излаб ёзяпман...

Ўзи, ёшларнинг хулқидаги ҳар бир нуқсон, аввало, катталарники. Биз – ёшуллилар уларга яхши таълим, тарбия бера олмаяпмиз. Болалар номаъқул иш қилаётганда, қўлидан тутмаяпмиз, оғзидан бемаза гап чиққанда, эшитмаганга оляпмиз, қинғир қадам босганда, уларни айланиб ўтяпмиз... Менинг болам эмас-ку, деяпмиз...

Автобусдаги ўша қиз ота-онаси, амаки-тоғаси ёки қўшниларининг олдида ҳам шундай гаплашармиди? Албатта, гаплашмайди! Уялади. Ўзини одобли, ҳаёли тутади. Эътибор қилайлик, кўпгина ёшлар нима қилғилиғи бўлса, таниш-билишлари йўқ жойда қиляпти.

Шундай экан, биз – катталар кўча-кўйда юрган ҳар бир болага, ёш авлодга ўзимизнинг фарзандимиздай қарасак бўлмасми? Боланинг бегонаси бўлмайди, деган ибора четдан ўзлашмаган, ғирт ўзбаки-ку. Қолаверса, улар эртамиз эгалари. Қай бирлари фарзандларимизнинг дўсти, ҳамкасби, қўшниси бўлиб қолиши мумкин. Сал нарироқни ўйласак, ҳеч биримиз кўчаларда бошсиз (бебош) юрган болаларга бефарқ қарамаган бўлардик.
Баъзиларга гапирсанг, мушт туширишдан ҳам тоймайди, деб ўзимизни оқламайлик. Тўғри. Шунақа сурбет, қайтмас болалар йўқ эмас. Аммо уларни ҳам етиштирган ўзимиз. Бир киши гапирганда бошқаларимиз жим ўтиб кетамиз. Ҳой дейдиган хўжа бўлмагандан кейин, бола хоҳлаганини қилиб ўрганиб қолган...

Айтмоқчи бўлганим – кўчада яқинларисиз, назоратсиз юрган болаларга бефарқ бўлмайлик. Кимдир отаси бўлиб, кимдир амакиси, тоғаси, бобоси бўлиб қараса, бола ёлғиз эмаслигини сезса, катталар жамиятда ўзларининг борлигини сездирса, иншааллоҳ, ёшларимиз яхшигина ахлоқли бўлиб қолса ажабмас...

Абдуғафур ИСКАНДАР

Шайх Муҳаммад Содиқ Муҳаммад Юсуф ҳазратлари:

Ёлғон

Манба: islom.uz

#Ақида

ТАҲОВИЙЯ АҚИДАСИНИНГ ЕНГИЛ ШАРҲИ
ليس بعد خَلق الخلق استفاد اسم "الخالق" و لا بإحداثه البرية استفاد اسم "الباري"
14- матн: Аллоҳ таоло халқларини яратганидан кейин “Холиқ-яратувчи” исмини олган эмас ва халқларини бор қилганидан кейин “Ал-Борий” исмига эга бўлган эмас.

Шарҳ: (Олдин бирор кўриниши бўлмаган халқларни бор қилгувчи исмига “Ал-Борий” деб аталади.)
Шарҳ: Аллоҳ таоло халқларини яратишдан олдин Холиқ бўлган ва бу исм билан азалдан номланган. Халқларни яратгандан кейин бу исм билан номланди, деб эътиқод қилиш мумкин эмас. “Борий” исми ҳам шундай.

Дўстларингизга ҳам улашинг:
https://t.me/joinchat/AAAAAEGj0hkBXGlopIDbXA

Муҳаммад Латиф Жуман раҳимаҳуллоҳ 1958 йил Тошкент вилоятида туғилган.

Мир Араб мадрасасида, Ислом Олий маъҳадида таҳсил кўрган.

1990 –1994 йилларда Ислом Олий Маҳад ректори бўлиб ишлаган.

Бир умр дин хизматида бўлди.

Нуктадон фақиҳ, муфассир, араб
тилининг ўткир билимдони сифатида эътироф этилган.

Теран тил илми сабаб "Абу Наҳв" деб чақирилар эди.

2016 йил – 58 ёшида Қуръонни мукаммал ёд олди.

Улкан олим, Аллоҳдан қўрқадиган, ҳаким зот эди. Тақвосига гувоҳмиз.

Чечен юртида илм берар эди. Бугун – 2021 йил, 29 май куни пешин намозидан сўнг талабаларга насиҳат қилиб ўтириб омонатини топширди.

Инна лиллаҳи ва инна илайҳи рожиун.

ПС.
13 июн куни Тошкентга келиши керак эди.
Муҳаммад Латиф Жуман раҳимаҳуллоҳ Абдул Ҳамид Жуманнинг отасидир.

Аллоҳим хайрли амалларини ҳамроҳ қилсин!

​​#ТАЪЗИЯ БИЛДИРАМИЗ

Муҳаммад Латиф Жуман вафоти муносабати билан Устоз Шайх Саййид Раҳматуллоҳ Термизий бошчилигидаги Mehrob.uz жамоаси чуқур таъзия билдиради.

Устоз Муҳаммад Латиф домла 1958 йил Тошкент вилоятида туғилганлар.
Мир Араб мадрасасида, Ислом Олий маъҳадида таҳсил олиб, 1990 –1994 йилларда Ислом Олий Маҳад ректори бўлиб ишлаганлар.

Нуктадон фақиҳ, муфассир, араб тилининг ўткир билимдони сифатида эътироф этилган устозни, теран тил илмлари сабаб "Абу Наҳв" деб чақирилар эди.
Ҳаммамиз ҳавас қиладиган жиҳатлари ҳимматларида эди. Аллоҳнинг Каломи - Қуръони каримни 58 ёшларида ёд олгандилар.

Сўнгги йилларда Чеченистоннинг Грознийдаги мадрасасида таълим берардилар. Бугун – 2021 йил, 29 май куни пешин намозидан сўнг талабаларга насиҳат қилиб ўтириб боқий дунёга риҳлат қилдилар.

Аллоҳ таоло марҳумни Ўзининг раҳмати ва мағфиратига буркасин, ортларида қолган аҳли байтлари ва фарзандларига сабру салвон берсин!

«Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз У Зотга қайтувчимиз».

@MEHROB_UZ

Аъзамжон қори Абдуқаҳҳор ўғли

Билиб туриб ҳаром иш қилаётган одам ўқийдиган дуо

Бир ҳаром ишни қилаётган бўлсанг ва унинг ҳаром эканлигини билсанг ҳам тарк қилолмаётган бўлсанг, мана бу дуони ўқиб юр:

اللهم احْرِمْنِي لَذَّةَ مَعْصِيَتِكَ وَارْزُقْنِي لَذَّةَ طَاعَتِكَ

Ўқилиши: Аллоҳумма аҳримний лаззата маъсиятика, вар-зуқний лаззата тоъатика.

Маъноси: «Аллоҳим! Маъсиятинг лаззатини менга ҳаром қил, мени тоат-ибодатинг лаззати билан ризқлантир».

© Имом Муҳаммад Шаъровий роҳимаҳуллоҳ

@AbdullohRahim

Масжидга туфлаш гуноҳдир

Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Масжидга туфлаш гуноҳдир, унинг каффороти ювиш, кўмиш биландир», дедилар».

Давоми...
👇
https://islom.uz/maqola/16764
⬇️
Telegram | Facebook | Instagram | Youtube

Абдулҳамид домла маъруза қиладилар

Тақво

АЛЛОҲИМ, ҚУДРАТИНГНИ КЎРСАТ

Бир овчи ҳалол ризқ истаб, овга чиқди. Қармоғини ташлаб қўйди, аммо ҳеч нарса илинмади. Шунда овчи Аллоҳ таолога илтижо қила бошлади, чунки уйда болалари очликдан қийналаётган эди. Қуёш ботишига озгина вақт қолганда Аллоҳ таоло унга катта бир балиқни ризқ қилиб берди. Овчи Аллоҳ таолога ҳамд айтди. Балиқни олиб, хурсанд бўлиб уйига жўнади. Шу куни бир подшоҳ ҳам сайр қилишга чиққан эди. Овчини кўриб, унинг олдига келди. Овчининг қўлидаги балиқ подшоҳга ёқиб қолди. У зўрлик қилиб, балиқни тортиб олди-да, қасрига қайтиб кетди. Маликанинг олдига кириб, мақтанмоқчи эди, балиқ бирдан типирчилаб, подшоҳнинг бармоғини тишлаб олди. Подшоҳ оғриқдан туни билан ухлай олмай чиқди. Эрталаб табиб чақиришга мажбур бўлишди. Табиб келиб, бармоқни кесмаса бўлмаслигини айтди. Бармоқ кесилди, лекин оғриқ тўхтамади. Балиқнинг заҳри қўлга ўтиб кетган эди. Қўлни билаккача кесишди, лекин оғриқ тўхташ ўрнига баттар кучайди. Подшоҳ бақириб, фарёд сола бошлади. Табиблар яна маслаҳат қилиб, қўлни бутунича кесиб ташлашди. Подшоҳ оғриқдан қутулди, лекин унинг кўнгли нотинч эди. Табиблар муаммо нимада эканини тушуниб, қалб табибларининг ҳукамоларнинг олдига боришни маслаҳат беришди. Подшоҳ бир ҳаким зотнинг олдига бориб, бўлиб ўтган воқеаларни айтиб берди. Ҳаким: «Ўша овчи сизни кечирмагунча қалбингиз хотиржам бўлмайди», деди. Подшоҳ овчини қидириб топиб, бошидан ўтганларини айтиб, ундан кечирим сўради. Овчи уни кечирди. Шунда подшоҳ: «Балиқни олиб кетганимдан кейин нима деган эдинг?» деб сўради. Овчи: «Ҳеч нарса демадим, фақат «Аллоҳим, у менга кучини кўрсатди, Сен ҳам унга қудратингни кўрсат», деб дуо қилган эдим», деди.

"Солиҳлар гулшани" китобидан.

Таржимонлар Абдулҳамид Зайриев. Ғиёсиддин Ҳабибуллоҳ.