او یگانه و نامحدود و در تمامی جهات تا بی نهایت گسترده است. از آنجا که غیر محسوس و بیجزء است، غیر قابل رؤیت است. او ازلی و جاودانی، فناناپذیر و لايتناهی است. نه زاده می شود و نه می میرد و نه زوال می پذیرد و نه رشد و نمو می یابد و نه دچار نقصان می شود. او ذات و جوهر جهان و حقیقتی پنهان و ظریف است. به فرمان آن بی زوال است که زمین و آسمان جدای از هم و در جای خود قرار دارند. همچنین گفته شده است که برهمن موجود بالذات یا «خودزاد» است. او كمال و حتى ماورا و آن طرف کمال است و کمال از آن نشئت می گیرد. برهمن، ابدی و بی ترس و غیر مخلوق است. سخن و نطق قادر به آشکار ساختن او نیست و توانایی بیان و ذکر او را ندارد، بلکه سخن خود از آن نشت می گیرد و به وسیله او ظاهر می شود. همة جان ها نشئت یافته از او و مبتنی بر اوست و کسی فراتر از او نمی رود. او کسی است که در میان متغیرها و ناپایدارها، ثابت و پایدار است. چهره و صورت او را نمی توان دید، و کسی نمی تواند او را با چشم سر ببیند. او تمامِ چیزها و همه جنبدگانِ این جهانِ متحرک و گذرا را احاطه کرده است. او محیط بر همه، روشن و درخشان، بی جسم و بدن، بی نشان، فاقد عضو، پاک و منزه از شر و بدی، و عاقل و خردمند و هوشمند و محیط است. او حتى مبدأ و سرمنشأ نیز نیست، بلکه غير مبدأ و فراتر از آن است. او نامرئی، دست نیافتنی(غير قابل درک)، بدون خانواده، بدون طبقه، بدون چشم و گوش، بدون دست و پا، ابدی، حاکم مطلق، همه جا حاضر، بی نهایت ظریف و لطيف، آسمانی، بی شکل و صورت است. اوست ظاهر و باطن، زاییده ناشده، بی نیاز از نَفَس و هوش عقل، پاک، و حتی بالاتر و متعالی تر، آن زوال ناپذیر متعال است. او لطیف تر از لطيف و حقیقی و فناناپذیر وبی رنگ و بدون اجزا و نورالانوار است. او دانای مطلق، ناظر باطنی، اول و آخر است. او نه معرفت درونی و علم باطنی و نه معرفت بیرونی و علم خارجی است، و نه هر دو، و نه یک مجموعه شناخت و معرفت؛ بلکه او نه معرفت است و نه غير معرفت. او نامرئی و دست نیافتنی است و هیچ علامت و نشان مشخصی نیز ندارد؛ لذا نه می توان با او ارتباط برقرار کرد و نه می توان درباره او اندیشید؛ زیرا او متعلق به اندیشه و فكر نیست. او اخفي الأخفيا، غير قابل تصور و تأمل، بی آغاز و بی انجام، ناشناخته و مخفی، تردیدناپذیر و استوار، نفوذناپذير و غير قابل درک، عاری از کیفیات و صفات، پاک و درخشان، با هیبت، زاده نشده، عالم مطلق، کریم، لایتناهی و بی حد و حصراست. او هستی و وجود باطنیِ همه‌ی چیزها، اندازه ناپذیر، ساکن و بی حرکت، بی صدا، فاقد ترس و غم، سعادتمند و مسرور است.

بخشی از کاتا اوپانیشاد و ماندوکیا اوپانیشاد
برگرفته از کتاب تنزیه و تشبیه در مکتب ودانته و مکتب ابن عربی

موانع طریق را سد نمی‌کنند .
آن‌ها طریق هستند .
ضرب‌المثل ذن

Obstacles don't block the path.
They are the path.
Zen_Proverb

چطور با احساسات و عواطف شدید کنار بیاییم؟ - #موجی

"خالی باش"

ذهنت را ساکن و آرام کن. همین کافی است. هنگامی‌که ذهن ساکن شود، نیروی خویش تجربه خواهد شد. امواج خویش همه جا را فراگرفته است. اگر ذهن در آرامش باشد آن‌ها تجربه خواهند شد.
باگوان #رامانا ماهارشی

زمانی که در مدیتیشن هستید، نیازی به مراقبت از خود ندارید. در مراقبه نیرویی برمی‌خیزد که زمین را به حرکت درآورده، خورشید را روشن کرده و ماه را درخشان می‌کند.
اگر با آن نیرو هماهنگ شوید، کاری برای انجام نخواهید داشت چون همه‌چیز خوب و زیبا خواهد شد. آن نیرو به‌گونه‌ای از شما مراقبت می‌کند که شما نمی‌توانید مثل آن عمل کنید.
#پاپاجی

خالی بودن زندگی‌ات را آزاد می‌کند.
#موجی

Keep your mind still. That is enough. When the mind becomes still, the power of the Self will be experienced. The waves of the Self are pervading everywhere. If the mind is in peace, one begins to experience them.
#Ramana Maharshi

When you are in meditation you do not need to look after yourself.
A power will rise which is moving the earth, which is causing the sun to shine, which is giving the moon its brilliance.
If you are attuned to that power you will have nothing to do, everything will be beautiful.
That power will look after you in a way which you cannot manage.
#Papaji


Emptiness sets your life free.
#Mooji

دعوتی به رهایی- بیداری فوری برای همگان - #موجی

"همچون صفر خالی بمان"

«کیمیا»

"از تمام افکاری که در ذهن برمی‌خیزند فکر «من» اولین فکر است. تنها بعد از برخاستن فکر «من» است که سایر افکار ظاهر میشوند."
#رامانا ماهارشی

"هيچ كس را تا نگردد او فنا
نيست ره در بارگاه كبريا"
#مولانا

#نیسارگاداتا ماهاراج: در واقعیت هیچ‌چیز ناقص نیست و نیاز به چیزی وجود ندارد، همه‌ی این کارها فقط در سطح صورت می‌گیرند. در آن عمق فقط آرامشی کامل وجود دارد. تمام مشکلاتت ازآنجا ناشی می‌شود که خود را تعریف کرده و درنتیجه‌ی این تعریف شدن، خودت را محدود ساخته‌ای. وقتی فکر نکنی که این یا آن هستی آنگاه تمام تناقضات متوقف می‌شوند. هر تلاشی که برای مشکلاتت انجام می‌دهی محکوم به شکست است، زیرا آنچه در اثر میل و خواسته ایجاد شده فقط در رهایی از میل و خواسته می‌تواند خنثی شود. تو خودت را در زمان و مکان محصور کرده و در محدوده‌ی یک طول عمر و حجم یک بدن فشرده ساخته‌ای و درنتیجه تناقضات بی‌شماری ازجمله مرگ و زندگی، درد و لذت، امید و ترس خلق کرده‌ای. بدون کنار گذاشتن توهمات، نمی‌توانی از مشکلاتت خلاص شوی.

پرسشگر: یک شخص به‌طور طبیعی محدود است.

ماهاراج: چیزی به نام یک شخص وجود ندارد. فقط محدودیت‌ها وجود دارند و مجموع این محدودیت‌ها شخص را تعریف می‌کنند. فکر می‌کنی وقتی‌که بدانی چه هستی، خود را می‌شناسی؛ اما هرگز نمی‌دانی که چه کسی هستی. این شخص فقط به نظر می‌رسد که وجود دارد؛ مانند فضای درون یک کوزه که به نظر می‌رسد شکل و حجم و بوی کوزه را دارد. ببین که تو آن چیزی که باور داری هستی، نیستی. با تمام قوایی که در اختیار داری علیه این باور که تو چیزی قابل نام‌گذاری و توصیف‌پذیر هستی مقابله کن. تو این‌گونه نیستی. از فکر کردن به خودت به‌عنوان این یا آن امتناع کن. هیچ راه دیگری برای بیرون آمدن از این بدبختی که به خاطر پذیرش کورکورانه و بدون تحقیق برای خودت ساخته‌ای وجود ندارد. درد و رنج ندایی برای تفحص است، تمام دردها نیاز به این تحقیق و تفحص دارند. برای تعمق نسبت به این موضوع تنبل نباش.
شما تمرکز می‌کنید، مراقبه می‌کنید، ذهن و بدنتان را عذاب می‌دهید و تمام‌ کارهای غیرضروری را انجام می‌دهید اما آن "چیز اصلی" که «محو این شخص» است را انجام نمی‌دهید.

بمیرید بمیرید و زین نفس بِبُرید
که این نفس چو بندست و شما همچو اسیرید
#مولانا

Sri #Nisaragadatta Maharaj: In reality nothing is lacking and nothing is needed, all work is on the surface only. In the depths there is perfect peace. All your problems arise because you have defined and therefore limited yourself. When you do not think yourself to be this or that, all conflict ceases. Any attempt to do something about your problems is bound to fail, for what is caused by desire can be undone only in freedom from desire. You have enclosed yourself intime and space, squeezed yourself into the span of a lifetime and the volume of a body and thus created the innumerable conflicts of life and death, pleasure and pain, hope and fear. You cannot be rid of problems without abandoning illusions.

Question: A person is naturally limited.

Sri Maharaj: There is no such thing as a person. There are only restrictions and limitations. The sum total of these defines the person. You think you know yourself when you know what you are. But you never know who you are. The person merely appears to be, like the space within the pot appears to have
the shape and volume and smell of the pot. See that you are not what you believe yourself to be. Fight with all the strength at your disposal against the idea that you are nameable and describable. You are not. Refuse to think of yourself in terms of this or that. There is no other way out of misery, which you have created for yourself through blind acceptance without investigation. Suffering is a call for enquiry, all pain needs investigation. Don't be too lazy to think.
You concentrate, you meditate, you torture your mind and body, you do all sorts of unnecessary things, but you miss the essential which is the elimination of the person.

خالی باش - #موجی

این فرم انسانی کشتی بزرگی برای دریانوردی است، بگذار تا ناخدای این کشتی خویش باشد، نه ذهن.

در تمثیل پروانه و شعله، پروانه شدیداً در اشتیاق رسیدن به شعله است اما مانع این رسیدن، وجودِ خودِ پروانه است، درست به همین شکل این "شخصی" که در جستجوی حقیقت است خودش حجاب آن حقیقت است. حقیقتِ تو این "شخص" نیست، این شخص صرفاً یکی پنداشتنِ خودت یعنی آگاهی با مجموعه‌ای از افکار و تصاویر و خاطرات است با منشأیی در گذشته. در نظر داشته باش چیزی مقدم بر این افکار و تصاویر و خاطراتِ گذشته وجود داشت که آن‌قدر به این چیزها نزدیک شد که حالا خودش را "عین" همان‌ها می‌پندارد، آگاهی‌ای مقدم بر آن‌ها وجود داشت که حالا خودش را با این محتویاتِ خودش یکی می‌پندارد. حالا این یکی‌انگاری که به آن "شخص" میگوییم و خودمان را آن می‌پنداریم به دلیل سرخوردگی‌های پیاپی از تحملِ این تصویرِ محدود، به دنبال رهایی یا روشن‌شدگی است غافل از اینکه وجودِ خودِ این شخص است که مانع آن حقیقتِ نامحدود شده است و این پارادوکسی به‌شدت جادویی و عجیب است که به گفته #رامش بالسکار:
«طنزِ ماجرا اینجاست که این ایگو یعنی «من» است که به دنبال روشن‌شدگی است و از طرفی هم تا زمانی که «من» از بین نرود روشن‌شدگی نمی‌تواند بیاید.»
و یا به گفته #موجی:
«آنچه تو می‌خواهی این است که در قالب ایگو یا این شخص رها باشی، اما ماجرا اینجاست که تو باید از خودِ این ایگو یا این شخص رها شوی.
این شخص، ظاهراً در جستجوی رهایی است اما ماجرا رها شدن از خودِ این شخص است و نه رها شدنِ شخص. شما باید از خودِ این شخص، آزاد و رها شوید زیرا هیچ شخصی تاکنون آزاد نبوده.»

بله حقیقت عجیب ماجرا اینجاست که:
«خودِ این شخصِ جستجوگر، حجابِ همان چیزی است که در جستجویش است.»
آن چیزی دست‌یافتنی و تجربه کردنی نیست آن چیزی به یاد آوردنی و بودنی است. بر این پندارِ محدود بمیر تا آن حقیقتِ نامحدود که خودِ این پندارِ محدود نیز از دل همان بوجود آمده ادراک شود.

همان که جناب صائب به زیبایی فرمودند:
«پرده پندار سد راه وحدت گشته است
چون حباب از خود کند قالب تهي، دريا شود»

دنبال چیزی نباش، از آن کسی که به دنبال چیزی است خالی شو.
که به فرموده‌ی جناب شبستری:

«چو تو بیرون شدی او اندر آید
به تو "بی تو" جمال خود نماید»

«تو آن چیزی که فکر می‌کنی هستی نیستی بلکه تو آن چیزی هستی که از این شخصی که گمان می‌کنی هستی آگاه است.»

خالی شو تا پر شوی

که
«هیچ کس را تا نگردد او فنا
نیست ره در بارگاه کبریا»
#مولانا

این اشتیاق شخص به رهایی همان اشتیاق پروانه به شعله است. آتش و رهایی در نبودِ پروانه و شخص ادراک می‌شوند.
#تفحص_خویش