ممکن است به فردی گفته شود بر «من هستم» تمرکز کن، و او حتی پس از صد میلیون بار زندگی کردن نیز هنوز نداند «من هستم» چیست.
اما اگر به او گفته شود که «من هستم» همان آگاهی‌ای است که به نظر میرسد صبحها بیدار میشود، همان پس‌زمینه‌ی آگاهی است که در تمامِ ساعاتِ بیداری حضور دارد، و اگر دستورالعملهای دقیقی به او داده شود که چگونه توجه را از افکار و نظایر آن برگیرد و به‌سوی «آگاهیِ ناظر بر آگاهی» معطوف سازد، آنگاه او میتواند به‌ ایگو و رنج در همین مقطع از زندگی پایان بخشد و تا ابد در سرور باقی بماند.

چیزهایی وجود دارند که شما از آن‌ها آگاهید. و آگاهی‌ای وجود دارد که از آن چیزها آگاه است. به‌جای مشاهده‌ی آن چیزها، آگاهی را مشاهده کنید. چشمانتان را ببندید. افکار و احساساتی وجود دارند و آگاهی‌ای وجود دارد که از آن افکار و احساسات آگاه است. به‌جای مشاهده‌ی افکار و احساسات، آگاهی را مشاهده کنید.

وضعیتِ کاذبی از رهایی وجود دارد که در آن ایگو به پایانِ قطعیِ خود نرسیده، بلکه صرفاً به‌طورِ موقت در آگاهیِ نامتناهی غوطه‌ور و پنهان شده است. این وضعیتِ موقت بسیار شبیه‌به رهایی است؛ هیچ رنجی در آن وجود ندارد و آنچه تجربه می‌شود آگاهیِ بی‌کران، عشق و سرور است. کسی که در این وضعیتِ موقت قرار دارد، معمولاً چنین می‌پندارد که رها شده است.